Η άνοια πρώιμης έναρξης, δηλαδή η μορφή άνοιας που εκδηλώνεται πριν από την ηλικία των 65 ετών, φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά την εργασιακή παραγωγικότητα έως και 15 χρόνια πριν από τη διάγνωση, σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας«Neurology».
Η έρευνα αναδεικνύει ότι τα πρώιμα σημάδια της νόσου μπορεί να έχουν σοβαρές κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις, πολύ πριν οι ασθενείς λάβουν επίσημη ιατρική διάγνωση. Ως άνοια πρώιμης έναρξης ορίζεται κάθε μορφή άνοιας που διαγιγνώσκεται σε άτομα κάτω των 65 ετών.
Η μελέτη στη Φινλανδία
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε δύο νοσοκομεία της Φινλανδίας και περιέλαβε 793 άτομα που διαγνώστηκαν με άνοια πρώιμης έναρξης σε διάστημα δώδεκα ετών. Τα δεδομένα τους συγκρίθηκαν με εκείνα 7.926 ατόμων αντίστοιχης ηλικίας και φύλου χωρίς άνοια.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν εθνικά μητρώα για να συλλέξουν πληροφορίες σχετικά με το μορφωτικό επίπεδο, άλλες παθήσεις και τα φορολογικά στοιχεία των συμμετεχόντων, ώστε να υπολογίσουν τα ετήσια εισοδήματά τους.
Απώλεια παραγωγικότητας πριν από τη διάγνωση
Η ανάλυση έδειξε ότι η παραγωγικότητα μειωνόταν σταδιακά έως και 15 χρόνια πριν από τη διάγνωση. Κατά μέσο όρο, η συνολική απώλεια παραγωγικότητας ανά άτομο ανήλθε σε 74.577 ευρώ, δηλαδή περίπου 12.000 ευρώ ετησίως.
Ο χρόνος έναρξης της μείωσης διαφοροποιήθηκε ανάλογα με τον τύπο άνοιας. Στα άτομα μενόσο Αλτσχάιμερ, η πτώση της παραγωγικότητας ξεκινούσε περίπου έξι χρόνια πριν από τη διάγνωση, ενώ στημετωποκροταφική άνοιαπαρατηρήθηκε έντεκα χρόνια νωρίτερα.
Οι κοινωνικοοικονομικές συνέπειες
«Τα ευρήματα αυτά μπορούν εν μέρει να εξηγηθούν από καθυστερήσεις στη διάγνωση της νόσου, που παρατείνουν το διάστημα κατά το οποίο τα συμπτώματα παραμένουν αδιάγνωστα, και αναδεικνύουν τις μακροχρόνιες κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις της άνοιας πρώιμης έναρξης», σημειώνει ο νευρολόγος Έινο Σόλτζε από το University of Eastern Finland, στο Κουόπιο.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι, καθώς πρόκειται για αναδρομική μελέτη, δεν μπορεί να τεκμηριωθεί σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Ωστόσο, προτείνουν τη διεξαγωγή μελλοντικών ερευνών που θα παρακολουθούν διαχρονικά τις γνωστικές αλλαγές με νευροψυχολογικές δοκιμασίες.
Παράλληλα, υπογραμμίζουν την ανάγκη ανάπτυξης παρεμβάσεων που θα μπορούσαν να προλάβουν ή να επιβραδύνουν τη μείωση της εργασιακής παραγωγικότητας, περιορίζοντας τις επιπτώσεις της νόσου τόσο στους ασθενείς όσο και στην κοινωνία.
