Στη συνέντευξή του στην Κατερίνα Παναγοπούλου και το Face2Face, ο Γιώργος Φλωρίδης απαντά για τα Τέμπη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, το κλίμα στη Βουλή και τη Δικαιοσύνη, τον νόμο Παρασκευόπουλου, την εγκληματικότητα, αλλά και για το ΠΑΣΟΚ και τον Αλέξη Τσίπρα.
Για τα Τέμπη και την «οργανωμένη προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης»
«Στην υπόθεση της τραγωδίας των Τεμπών είχαμε δύο παράλληλες πλευρές. Η μία ήταν η προσπάθεια της ελληνικής δικαιοσύνης να διεξαγάγει μια ανάκριση με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να μην υπάρξουν θέματα που δεν είχαν διερευνηθεί ή να τεθούν όλα τα στοιχεία στον φάκελο. Και αυτή η δουλειά έγινε με έναν τρόπο αποτελεσματικό, εξαιρετικό. Μόλις σε 2,5 χρόνια και αμέσως μετά ορίστηκε η ημερομηνία της δίκης. Από την άλλη μεριά υπήρχε μια συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης αυτής της τραγωδίας, η οποία έτρεχε παράλληλα και ταυτόχρονα προσπαθούσε να εμποδίσει με κάθε τρόπο την πρόοδο της ανακρίσεως. Η τελευταία απόπειρα να εκβιαστεί η δικαιοσύνη προκειμένου να ξανανοίξει η ανάκριση και να μην μπορέσει ποτέ να οριστεί η ημερομηνία δίκης, ήταν η περίφημη απεργία πείνας».
Για τη διαχείριση της κυβέρνησης στην υπόθεση των Τεμπών
«Είναι αλήθεια ότι πάρα πολύ λίγοι τότε, ελάχιστοι δώσαμε μια μάχη για την αλήθεια. Κυριάρχησε, κυριολεκτικά πάνω στη χώρα, η βεβαιότητα ότι εδώ στήθηκε κάτι προκειμένου να συγκαλυφθεί ένα έγκλημα. Όπως έχει πει και ο πρωθυπουργός, δεν δώσαμε τη μάχη την ώρα που έπρεπε και με τον τρόπο που έπρεπε να αποκαλυφθεί αυτή η συνωμοσία, έτσι ώστε ο κόσμος να μην παραπλανηθεί. Εκεί όμως πάνω στήθηκε όλη αυτή η συνωμοσία. Με ποιο σκοπό; Με σκοπό να ανατραπεί μια κυβέρνηση και στην πραγματικότητα να τιναχτεί μία χώρα στον αέρα; Διότι μια κυβέρνηση η οποία θα έπεφτε στη βάση μιας κατηγορίας ότι συνήργησε να συγκαλυφθεί ένα έγκλημα που έφερε το θάνατο νέων ανθρώπων, προφανώς δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα οδηγούνταν η Ελλάδα».
Για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τη σύγκριση με τη Χρυσή Αυγή
«Η Χρυσή Αυγή γιατί μπήκε στη Βουλή; Τι ήτανε; Ήτανε μια ομάδα τραμπούκων όπου αυτοί που τους εξέλεξαν τους έστειλαν στη Βουλή για να πάνε εκεί, να δέρνουν τους άλλους, δηλαδή να διαλύσουν το Κοινοβούλιο, στην πραγματικότητα να υποβαθμιστεί και να απαξιωθεί απολύτως ο κύριος θεσμός της Δημοκρατίας μας. Η φυσική συνέχεια της Χρυσής Αυγής είναι η κυρία Κωνσταντοπούλου. Στο πολιτικό επίπεδο λοιπόν, η Χρυσή Αυγή είχε μια αποστολή από τους ψηφοφόρους της να τραμπουκίζει τη Βουλή και ει δυνατόν να τη διαλύσει. Άρα δηλαδή να την απαξιώνει. Η κυρία Κωνσταντοπούλου κάνει ακριβώς το ίδιο. Τραμπουκισμός ο λεκτικός, όλη αυτή η φρασεολογία. Την έχω δει πολλές φορές να απευθύνεται στους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και να τους λέει “έχετε βαμμένα τα χέρια σας με αίμα”. Η κυρία Κωνσταντοπούλου μοιάζει πολλές φορές πολύ πιο επικίνδυνη από τη Χρυσή Αυγή, γιατί τραμπουκίζει και τη Δικαιοσύνη. Όσον αφορά τη θεσμική λειτουργία, αλλά και τους δικαστές τους ίδιους».
Για τις υποθέσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου με τη Δικαιοσύνη
«Υπάρχει αυτή τη στιγμή σε εκκρεμότητα, νομίζω, ένα αίτημα από την Εισαγγελία της Λάρισας που αφορά την τέλεση κακουργηματικών πράξεων από την κυρία Κωνσταντοπούλου. Κακουργήματα τα οποία τι ήταν; Ήταν η βιντεοσκόπηση μιας δικαστού, όχι στην υπόθεση των Τεμπών, σε μια παράλληλη δίκη και η δημοσιοποίηση αυτού του βίντεο παράνομα στη δημόσια σφαίρα, στα κοινωνικά δίκτυα. Αυτά είναι δυο κακουργήματα. Ένα κακούργημα είναι η παράνομη βιντεοσκόπηση και το δεύτερο είναι η δημοσιοποίηση. Επαναλαμβάνω, αφορούν τραμπουκισμούς δικαστών στην έδρα, τραμπουκισμούς κανονικούς. Δηλαδή έπαιρνε τηλέφωνο την αστυνομία δήθεν να έρθει να συλλάβει τους δικαστές την ώρα που δίκαζαν. Κανένας δεν μπορεί μονίμως να θέλει να εκλαμβάνει τον εαυτό του ότι είναι εκτός θεσμικού πλαισίου. Όλοι εκεί υποκείμεθα. Δεν γλιτώνει κανένας όταν παρανομεί».
Για το κλίμα στη Βουλή και τον «λεκτικό τραμπουκισμό»
«Όταν πρωτοπήγα στη Βουλή, πρέπει να σας πω ότι ένιωσα ένα σοκ μετά από 12 χρόνια. Πίστευα ότι μετά από την οδυνηρή εμπειρία της χρεοκοπίας θα υπήρχε μια κατανόηση όλων των αιτίων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Άρα το πολιτικό σύστημα θα εμφανιζόταν συνολικά πιο ώριμο. Δυστυχώς διαψεύστηκα. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία μπορεί να έχει οξύτατες αντιπαραθέσεις, όμως αυτές δεν φεύγουν από κάποια όρια. Τώρα εδώ μιλάμε για μια όχι απλώς τοξικότητα, αλλά για ένα μόνιμο λεκτικό τραμπουκισμό, ας πούμε, που δεν έχει κανένα όριο απολύτως. Και νομίζω ότι αυτό οδηγεί στην επιδείνωση ενός κακού κλίματος που έχει ο ελληνικός λαός για το πολιτικό σύστημα συνολικά».
Για τα δημοσιεύματα και τη «δολοφονία χαρακτήρα»
«Η πίεση που αισθανόμαστε μερικές φορές από όλες αυτές τις συμπεριφορές είναι αφόρητη. Βλέπει ένας για παράδειγμα από εμάς, εν προκειμένω ο κ. Μυλωνάκης, ένα πρωτοσέλιδο όπου λέει ότι ο Μυλωνάκης είναι παιδοβιαστής. Βγαίνει η ίδια εφημερίδα μετά αφού έπαθε το εγκεφαλικό και γράφει “ναι, αυτό που γράψαμε στην πρώτη σελίδα δεν το γράφαμε μέσα”. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει κανονική δολοφονία χαρακτήρα. Σε βάζω πρωτοσέλιδο. Πολλές φορές ο κόσμος μένει στο πρωτοσέλιδο. Μένει με την εντύπωση ότι αυτός είναι ο βιαστής ή οτιδήποτε άλλο. Και μετά έρχεται η εφημερίδα και λέει “ξέρετε αυτό που γράψαμε δεν το γράφαμε μέσα, δεν το υποστηρίξαμε”. Αλλά αδερφέ μου τη δουλειά σου την έκανες».
Για τον νόμο Παρασκευόπουλου και τις αποφυλακίσεις
«Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μόλις ήρθε το ’15 δύο πράγματα έκανε. Έφερε ένα νόμο τον Απρίλιο, αυτόν που ονομάστηκε νόμος Παρασκευόπουλου. Νόμος Τσίπρα είναι στην πραγματικότητα με τον οποίο βγήκε από τη φυλακή όλο το βαρύ έγκλημα της χώρας. Δηλαδή οι δολοφόνοι, βιαστές, ληστές, έμποροι ναρκωτικών. Αυτοί βγήκαν τότε. Το 80% από αυτούς ξαναγύρισε στο έγκλημα. Ψηφίστηκε αυτός ο νόμος και αυτοί έφυγαν σαν κύριοι κουνώντας το καπελάκι τους».
Για την αυστηροποίηση και την αύξηση των κρατουμένων
«Φέραμε μια διάταξη και επαναφέραμε την λεγόμενη υποτροπή που ίσχυε από παλιά και την κατήργησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό τον καιρό συνέχεια όσοι δεν πήραν χαμπάρι τι γίνεται τους πιάνουν ανά δεκάδες, ανά δεκάδες. Γενικά το σύστημα του ποινικού που έχουμε στη χώρα τώρα αρχίζει και αποδίδει. Οι ελληνικές φυλακές είχαν πάντα κατά μέσο όρο 9 με 10 χιλιάδες φυλακισμένους. Τώρα λοιπόν, στον ενάμιση χρόνο που λειτουργεί ο νέος κώδικας είναι 14.000. Πάμε για 15.000 που σημαίνει 50% αύξηση. Άρα τι δείχνει αυτό; Δείχνει ότι το ποινικό σύστημα δουλεύει και η ελληνική κοινωνία αρχίζει και καταλαβαίνει. Κυρίως οι επίδοξοι εγκληματίες, ακόμα και οι καθημερινοί παραβάτες, ότι ο κίνδυνος να πας φυλακή είναι μεγάλος».
Για τη μείωση του χρόνου εκδίκασης στο Πρωτοδικείο Αθηνών
«Στο Πρωτοδικείο της Αθήνας δικάζεται περίπου το 55% των υποθέσεων της χώρας, όσον αφορά τις αστικές υποθέσεις. Για να πάρεις δικάσιμο έπρεπε να περάσουν τεσσεράμισι χρόνια. Εμείς τι κάναμε; Κάναμε τη μεγάλη αλλαγή που λέει ότι ενοποιήσαμε τον πρώτο βαθμό. Καταργήσαμε Ειρηνοδικεία για τους ειρηνοδίκες. Κερδίσαμε διπλάσιους δικαστές. Αυτή τη στιγμή στο Πρωτοδικείο της Αθήνας, εκεί που έκανες 4,5 χρόνια για να πάρεις δικάσιμο, τώρα είναι Απρίλιος. Αν πας μία αγωγή τώρα θα πάρεις δικάσιμο για τον Οκτώβριο. Τα 4,5 χρόνια γίνανε επτά μήνες, οκτώ».
Για την Ευρωπαία εισαγγελέα και το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο
«Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία πρέπει να κάνει αίτημα προς τον Άρειο Πάγο ότι επιθυμεί την ανανέωση της θητείας και οι ενδιαφερόμενοι που υπηρετούν και λήγει η θητεία τους να κάνουν οι ίδιοι αίτηση. Τα αιτήματα έγιναν και από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελέα και από τους ίδιους. Άρα λοιπόν τώρα εκκρεμεί η συνεδρίαση και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, το οποίο θα αποφασίσει εάν θα ανανεώσει τη θητεία ή όχι. Αυτό είναι η ελληνική συνταγματική πραγματικότητα, η οποία δεν μπορεί να αλλάξει».
Για τις αλλαγές στα δικαστικά συμβούλια
«Αυτό το οποίο αλλάξαμε ήταν η κατάργηση του δικαστικού συμβουλίου στις περιπτώσεις των σιδηροδρομικών ατυχημάτων, όπως ήταν τα Τέμπη, για να μπορέσει ο εισαγγελέας των Εφετών με τον πρόεδρο Εφετών να ορίσουν αμέσως δικάσιμο. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ό,τι ίσχυε. Κατηγορηματικά λέω ότι δεν έχει αλλάξει ούτε ένα κόμμα. Τίποτα. Ό,τι ίσχυε ισχύει».
Για τις δικογραφίες πολιτικών προσώπων
«Πολύ θα ήθελα να μην ήμουν υπουργός Δικαιοσύνης. Να μπορούσα να μιλήσω πάρα πολύ. Θα το ήθελα, πιστέψτε με. Εγώ είμαι ποινικός δικηγόρος 45 χρόνια, αλλά η θεσμική μου θέση επιβάλλει να μην πω κουβέντα. Επαναλαμβάνω, θα ήθελα πάρα πολύ να μιλήσω, αλλά σέβομαι το θεσμικό μου ρόλο και δεν θα το κάνω αυτό».
Για την επαναφορά της διάταξης που επιταχύνει τις υποθέσεις πολιτικών
«Το 2011 ψηφίστηκε μια διάταξη η οποία έλεγε ότι οι σοβαρές υποθέσεις που αφορούν πολιτικά πρόσωπα πρέπει να καθαρίζονται δικαστικά γρήγορα και όριζε κάποιες προθεσμίες αυτή η διάταξη. Παραδόξως, την τελευταία μέρα πριν κλείσει η Βουλή με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τότε το 2019, που έφεραν εσπευσμένα να ψηφίσουν τους ποινικούς κώδικες, καταργήθηκε αυτή η διάταξη ανάμεσα σε 1000 και πλέον άρθρα. Οπότε τώρα είναι προφανές ότι αυτήν θα την επαναφέρουμε».
Για το ΠΑΣΟΚ και την κεντροαριστερά
«Ο χώρος αυτός ιστορικά συγκροτείται ως πόλος εξουσίας μόνο αν διαθέτει πάρα πολύ μεγάλη ηγεσία σε ιδρυτικές περιόδους. Τώρα είμαστε σε τέτοια περίοδο όσον αφορά τον χώρο αυτόν. Για να μπορέσει να ξαναγίνει αυτός ο χώρος πόλος εξουσίας, αυτό προϋποθέτει μεγάλη ηγεσία, προγραμματικό και πολιτικό λόγο. Όταν δεν υπάρχουν αυτά, δεν γίνεται. Άρα λοιπόν θα παραδέρνουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Δεν φαίνεται στον ορίζοντα πρόσωπο τέτοιο που να μπορεί συνολικά να μαζέψει αυτόν τον χώρο που ονομάζουμε κεντροαριστερά».
Για τον Αλέξη Τσίπρα και το βιβλίο του
«Τι να σκεφτώ; Ο άνθρωπος έγραψε ένα βιβλίο για να καταγγείλει όλους τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε και τους οποίους είχε στην κυβέρνησή του. Δηλαδή τους ξεφτίλισε τελείως και είπε ότι εγώ απέτυχα στην πραγματικότητα γιατί είχα αυτούς. Και ήρθε στο μυαλό μου ο Ανδρέας Παπανδρέου. Γι’ αυτό λέω μεγάλη ηγεσία. Μπορεί να το φανταστεί κανένας ότι θα καθόταν να γράψει ένα βιβλίο για να βρίζει τον Πάγκαλο ή τη Βάσω Παπανδρέου ή τον Αλέκο Παπαδόπουλο ή τον Λαλιώτη και να γυρνάει στα χωριά να παρουσιάζει το βιβλίο του; Αυτή είναι η διαφορά του μεγάλου ηγέτη. Δεν έχει καμία τύχη».
Για τα σενάρια παραίτησης
«Δεν έχω τέτοια πρόθεση. Ούτε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό. Αυτό γράφεται από τότε σχεδόν που ανέλαβα το υπουργείο. Δηλαδή κοντεύουμε τρία χρόνια τώρα, κάθε βδομάδα και όπως λένε κάποιοι που παίζουν στοιχήματα εκεί πάνε συνέχεια κουβά. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι εγώ γι αυτό».
Για την επιστροφή του στην πολιτική και το υπουργείο Δικαιοσύνης
«Όταν παραιτήθηκα το ’11 δεν είχα στο μυαλό μου πια ότι μπορούσα να επανέλθω στην πολιτική και μάλιστα να επανέλθω με τέτοιο τρόπο. Αυτό θα είχε νόημα στο βαθμό που διασφαλιζόταν ότι μπορούσα να κάνω κάποια πράγματα, αυτά που έπρεπε να κάνω σε έναν τομέα. Διαφορετικά δεν είχε νόημα να γυρίσω στην πολιτική και να κάνω τι; Να παριστάνω τον υπουργό; Εγώ τότε, όταν τα παράτησα, άφησα μια δουλειά. Εκεί που ήσουνα αφεντικό, ξαφνικά γίνεσαι πολιτικός, όπου αυτός που ερχόταν και έβαζε μέσον να σε πληρώσει, έρχεται, σου κουνάει το δάκτυλο και σου λέει “κακομοίρη, πρόσεχε εδώ, διότι αν δεν είναι αυτό κι εκείνο, μην περιμένεις ψήφους στις άλλες εκλογές”. Αυτή η μετατόπιση είναι συγκλονιστική και διανοητικά και ψυχολογικά και οικονομικά».
