Ο Ακίλε Πολονάρα μίλησε στο Basketball Sphere για τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του, την επιστροφή του στα παρκέ και τα μαθήματα που πήρε μέσα από τις δυσκολίες.

Σε μια συγκινητική συνέντευξη, ο Ιταλός παίκτης αναφέρθηκε στον αγώνα του με την ασθένεια, την προσπάθεια για επανένταξη στο μπάσκετ και τη σημασία της ψυχικής δύναμης και της οικογένειας στην πορεία του.

Η εμπειρία αυτή αναδεικνύει την αποφασιστικότητα και την αντοχή του Πολονάρα, που μέσα από τις δυσκολίες βρήκε την έμπνευση για την επιστροφή του στα παρκέ.

Αναλυτικά τα όσα είπε:

Για το πόσο δύσκολο ήταν να αποδεχθεί τα όσα πέρασε:

“Ήταν δύσκολο για μένα να τα αποδεχθώ όλα αυτά. Η γυναίκα μου με ώθησε να μην τα παρατήσω. Μου είπε: “Πρέπει να παλέψεις για τα παιδιά σου, γιατί δεν μπορούν να δεχτούν ότι ο πατέρας τους τα παρατάει τόσο εύκολα”. Βρήκα δύναμη στην οικογένειά μου. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος στη ζωή μου. Ο κόσμος μπορεί να καταλάβει ότι ήταν δύσκολο, ειδικά ψυχολογικά. Αν δεν περάσεις όμως μια ασθένεια, δεν ξέρεις τι πραγματικά συμβαίνει. Πήγα σε ψυχολόγο και με βοήθησε πολύ. Ελπίζω στο μέλλον να είμαι πιο τυχερός με την υγεία μου”.

Για το πως είναι τώρα η κατάσταση της υγείας του: 

“Έχουν περάσει μόνο δέκα μήνες. Μετά από πέντε χρόνια θα μπορώ να πω ότι όλα τελείωσαν. Τώρα είναι νωρίς για να πω ότι είμαι απόλυτα καλά. Όμως όλα πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση. Θα έχω κι άλλους ελέγχους, αλλά πρόκειται απλώς για check-up. Όλα είναι καλά”.

Για το πότε υπολογίζει να επιστρέψει στην αγωνιστική δράση: 

“Δυστυχώς τα σχέδιά μου άλλαξαν. Έκανα μια μικρή επέμβαση στην καρδιά και μου είπαν ότι ήταν επικίνδυνο να επιστρέψω τόσο γρήγορα. Μπορώ να προπονούμαι μόνος μου, μόλις τελείωσα μία προπόνηση. Πιστεύω ότι μετά το καλοκαίρι θα είμαι έτοιμος να επιστρέψω”.

Για το λόγο που επέλεξε να συνεχίσει το μπάσκετ: 

“Ήθελα να στείλω ένα μήνυμα στα παιδιά μου, αλλά όχι μόνο σε αυτά. Σε όλους όσους δίνουν μάχη με τον καρκίνο. Όλοι θέλουν να παλέψουν, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο. Η νοοτροπία είναι το πιο σημαντικό. Έλαβα πολλή αγάπη από ανθρώπους που γνωρίζω και από ανθρώπους που δεν γνωρίζω, από όλο τον κόσμο. Αυτό με βοήθησε πολύ και ήθελα να δώσω κάτι πίσω”.

Για τις δύο δύσκολες περιόδους που πέρασε:

“Όταν μου είπαν για τον καρκίνο, φοβήθηκα. Πρώτα τον θάνατο και μετά το ότι ίσως σταματήσω το μπάσκετ, που είναι η ζωή μου. Τότε ο γιατρός μου είπε ότι οι πιθανότητες να πεθάνω ήταν μηδενικές και ότι θα επιστρέψω.

Αυτό με ηρέμησε. Όταν όμως μου μίλησαν για τη λευχαιμία, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Είναι πιο επικίνδυνο. Φοβάσαι πολύ περισσότερο. Εκεί ήταν που η γυναίκα μου με βοήθησε και με ώθησε να παλέψω”.

Για το τι έμαθε από αυτή τη δοκιμασία: 

“Αυτό που έμαθα είναι να εκτιμώ τα μικρά και συνηθισμένα πράγματα. Πριν, όταν συμβαίνει κάτι κακό, δεν εκτιμάς τα φυσιολογικά πράγματα της ημέρας. Όλα φαίνονται δεδομένα, ακόμα και όταν κάνω κάτι με τη γυναίκα και τα παιδιά μου, όπως να πάμε για παγωτό, μια βόλτα ή για φαγητό.

Νομίζεις ότι όλα είναι δεδομένα και ότι μπορείς να τα κάνεις όποτε θέλεις. Όταν είσαι στο νοσοκομείο, είναι σαν να είσαι στη φυλακή. Δεν μπορείς να βγεις έξω και νιώθεις άσχημα. Αυτό που έμαθα είναι να εκτιμώ ακόμη και το να ξυπνάω το πρωί και να βλέπω τα παιδιά μου στο δωμάτιο. Αυτό είναι μεγάλη ευτυχία”

Για τη συμβουλή που θα έδινε σε κάποιον νέο αθλητή: 

“Ο αθλητισμός με βοήθησε πολύ, ειδικά η EuroLeague. Παίζεις μπροστά σε γεμάτα γήπεδα, με διαφορετικούς φιλάθλους και για συλλόγους με μεγάλη πίεση.

Με βοήθησε να παλέψω, ακόμη και με αυτό το πρόβλημα, και αυτό μπορεί να είναι ένα μάθημα και για τους νέους παίκτες.

Ήμουν τυχερός που έγινα μπασκετμπολίστας, γιατί είχε μεγάλη επίδραση. Αυτό που μπορώ να πω στους νέους είναι ότι πρέπει να ακολουθούν τα όνειρά τους. Αν ακολουθείς τα όνειρά σου, αν έχεις το πάθος να κάνεις αυτό που αγαπάς, μπορείς να φτάσεις εκεί που θέλεις”

Για τον Νίκολα Τόπιτς: 

“Νομίζω ότι είναι μια παρόμοια κατάσταση με τη δική μου. Παρότι είναι πολύ νέος, είναι ώριμος σαν βετεράνος. Έχει ήδη εμπειρία από NBA και EuroLeague.

Ξέρει πώς να διαχειριστεί την κατάσταση. Όταν επιστρέφεις, δεν είσαι ποτέ στο 100% αμέσως, αλλά σύντομα θα είναι ξανά στο υψηλότερο επίπεδο”.

Για τον Ποτσέκο:

“Ο κόουτς Ποτσέκο είναι σαν μεγάλος αδερφός για μένα. Τον γνώρισα από την πρώτη μου θητεία στη Σάσαρι, πριν πάω στη EuroLeague. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν το 2018. Με βοήθησε πολύ.

Όταν ήρθε στη μέση της σεζόν, η ομάδα ήταν πεσμένη και όλοι ήταν διαφορετικοί.

Όταν ήρθε, έφερε ενέργεια και αποκατέστησε την αυτοπεποίθηση των παικτών, και αρχίσαμε να κερδίζουμε. Το μυστικό του είναι ότι δίνει μεγάλη εμπιστοσύνη στους παίκτες, αλλά και μεγάλη ευθύνη. Όταν αστοχείς, δεν σου φωνάζει ποτέ. Πάντα λέμε ότι είμαστε σαν αδέρφια και έτσι μας αντιμετώπιζε. Αυτό είναι που αγαπώ περισσότερο σε εκείνον”.

Για τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς: 

“Πάντα απολάμβανα να δουλεύω με τον κόουτς Ντούσκο Ιβάνοβιτς. Όταν ήρθε στην Μπασκόνια μέσα στη σεζόν, τα λεπτά συμμετοχής μου ήταν πολύ περιορισμένα, δεν έπαιζα πολύ με τον κόουτς Περάσοβιτς.

Όταν ήρθε, όλα βελτιώθηκαν και άλλαξαν προς το καλύτερο. Μου έδωσε μεγάλη ευθύνη. Κατά τη διάρκεια του lockdown προπονούμασταν μέσω βιντεοκλήσεων στο Zoom.

Στη Βαλένθια ήμασταν πραγματικά έτοιμοι να κατακτήσουμε τον τίτλο. Για κάθε παίκτη είναι διαφορετικό, για κάποιους είναι δύσκολο, ενώ για άλλους είναι καλύτερο να έχουν έναν αυστηρό προπονητή που σε πιέζει να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό. Όλα εξαρτώνται από το τι είδους παίκτης είσαι”.