Η Ζιζέλ Πελικό, θύμα οργανωμένων βιασμών από τον σύζυγό της μέσα στο σπίτι τους στη νότια Γαλλία, παρουσιάζει τα απομνημονεύματά της, στα οποία αφηγείται τη φρίκη που έζησε και εξηγεί γιατί επέλεξε η δίκη της να μην διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών.
Το βιβλίο με τίτλο «Ύμνος στη ζωή» κυκλοφόρησε σήμερα και καταγράφει τους μαζικούς βιασμούς που υπέστη η Πελικό. Η υπόθεση συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη και μετέτρεψε την 73χρονη γυναίκα σε σύμβολο του αγώνα κατά της σεξουαλικής βίας, οδηγώντας ακόμη και τη γαλλική κυβέρνηση σε αλλαγές στη νομοθεσία περί βιασμών.
Αναφερόμενη στην απόφασή της να μην επιλέξει μια δίκη κεκλεισμένων των θυρών —που θα της εξασφάλιζε ανωνυμία— η Πελικό σημειώνει στα απομνημονεύματά της: «Κανείς δεν θα μάθαινε τι μου έκαναν (…) Κανείς, πέρα απ’ όσους θα εμπλέκονταν στη δίκη, δεν θα έβλεπε τα πρόσωπά τους, δεν θα τους κοίταζε από πάνω ως κάτω και θα αναρωτιόταν πώς να ξεχωρίσει τους βιαστές μεταξύ των γειτόνων και των συναδέλφων τους».
«Στην κόλαση και πίσω»
Περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε και τη βίαζε επί χρόνια, η Πελικό γράφει πως η αστυνομία αρχικά τη ρώτησε αν εκείνη και ο τότε σύζυγός της συνήθιζαν να ανταλλάσσουν συντρόφους. Όταν εκείνη απάντησε αρνητικά, της έδειξαν φωτογραφίες όπου φαινόταν αναίσθητη στο κρεβάτι, περιστοιχισμένη από άγνωστους άνδρες.
«Ο αστυνομικός μου λέει έναν αριθμό. Μου λέει ότι 53 άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μου για να με βιάσουν», αναφέρει στο βιβλίο της. Αργότερα περιγράφει πώς, επιστρέφοντας στο σπίτι, άπλωσε τα ρούχα του συζύγου της. «Ήμουν σαν ένας σκύλος που περιμένει στον κήπο το αφεντικό του», γράφει χαρακτηριστικά.
Η Πελικό περιγράφει ακόμη τη δυσκολία να μιλήσει στους φίλους της και κυρίως στα παιδιά της για όσα συνέβησαν, σημειώνοντας ότι γνώριζε πως η κόρη της Καρολίν «θα ζούσε μια κόλαση».
Εκτός από τον σύζυγό της, άλλοι 50 άνδρες καταδικάστηκαν για τον βιασμό της, ενώ εκείνη βρισκόταν σε κατάσταση νάρκωσης.
«Η πίστη στους ανθρώπους (…) είναι η εκδίκησή μου»
Κατά τη διάρκεια της δίκης, η Ζιζέλ Πελικό δεν απευθύνθηκε ποτέ απευθείας στον σύζυγό της, Ντομινίκ Πελικό. Στα απομνημονεύματά της όμως αποκαλύπτει ότι σκοπεύει να τον επισκεφθεί στη φυλακή για να του ζητήσει εξηγήσεις.
«Σκέφτηκες ποτέ ‘πρέπει να σταματήσω’; Κακοποίησες την κόρη μας; (…) Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε; (…) Σκότωσες; (…) Θα του κάνω αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις, μου χρωστάει τουλάχιστον αυτό», τονίζει.
Η Πελικό αναφέρει ότι άντλησε δύναμη από τις χιλιάδες επιστολές που έλαβε από γυναίκες σε όλο τον κόσμο και από εκείνες που περίμεναν έξω από τη δικαστική αίθουσα. «Λίγο καιρό αφού ξεκίνησε η δίκη, άρχισα να λαμβάνω επιστολές στο τέλος κάθε ημέρας (…) προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους αντί για τις εφημερίδες. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών», αναφέρει. «Πώς θα μπορούσα να πω στις γυναίκες (…) ότι η παρουσία τους έξω από τη δικαστική αίθουσα για εμένα έσβηνε όσα συνέβαιναν μέσα», προσθέτει συγκινημένη.
Στα απομνημονεύματά της, η Πελικό αποκαλύπτει επίσης ότι βρήκε ξανά την αγάπη στο πρόσωπο ενός άνδρα που γνώρισε μέσω κοινών φίλων.
Όπως γράφει, το βράδυ που τον συνάντησε «ήταν μεθυσμένη από χαρά». «Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν (…) Έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, τώρα είναι η δύναμή μου, η εκδίκησή μου», καταλήγει.
