Εντυπωσιακό οπτικό υλικό από το Chandra X-ray Observatory της NASA αποκαλύπτει τον βίαιο θάνατο ενός άστρου, καταγεγραμμένο σε διάστημα άνω των δύο και μισού δεκαετιών. Το φαινόμενο εκτυλίσσεται σε απόσταση περίπου 17.000 ετών φωτός από τη Γη, προσφέροντας μια μοναδική ματιά σε μία από τις πιο θεαματικές εκρήξεις του σύμπαντος.
Ever wonder what happens in the aftermath of a supernova?
In this video, you’re watching the glowing remnants of a stellar explosion disperse over a period of 25 years, making this @chandraxray’s longest-spanning video ever released. https://t.co/suIQHKdWM0 pic.twitter.com/Q3q5aietA3
— NASA (@NASA) January 6, 2026
Το νέο βίντεο παρουσιάζει καρέ-καρέ την εξέλιξη του Kepler’s Supernova Remnant, των φωτεινών υπολειμμάτων ενός άστρου που εντόπισε για πρώτη φορά το 1604 ο Γερμανός αστρονόμος Johannes Kepler. Οι εικόνες δείχνουν την εντυπωσιακή επέκταση των υπολειμμάτων, καθώς το κύμα της έκρηξης συνεχίζει να εξαπλώνεται στο διάστημα.
Το άστρο, που υπήρξε κάποτε λευκός νάνος, εξερράγη όταν προσέλκυσε υπερβολική ύλη από έναν αστρικό σύντροφο. Το αποτέλεσμα ήταν μια supernova τύπου Ia — ένα από τα πιο φωτεινά και ισχυρά φαινόμενα που έχουν καταγραφεί στο σύμπαν.
Τα ταχύτερα θραύσματα της έκρηξης κινούνται με ταχύτητα περίπου 14 εκατομμυρίων μιλίων την ώρα, δηλαδή σχεδόν δύο τοις εκατό της ταχύτητας του φωτός. Άλλα, βραδύτερα κομμάτια ύλης, συγκρουόμενα με πυκνότερα στρώματα αερίου, κινούνται με περίπου τέσσερα εκατομμύρια μίλια την ώρα.
«Η πλοκή της ιστορίας του Kepler μόλις τώρα αρχίζει να ξετυλίγεται», δήλωσε η Jessye Gassel από το Πανεπιστήμιο George Mason. «Είναι εκπληκτικό ότι μπορούμε να παρακολουθούμε, σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, τα υπολείμματα αυτού του διαλυμένου άστρου να συγκρούονται με ύλη που εκτόξευσε πριν από αιώνες».
Χρησιμοποιώντας δεδομένα του Chandra από τα έτη 2000, 2004, 2006, 2014 και 2025, οι επιστήμονες δημιούργησαν το μεγαλύτερο time lapse που έχει παραχθεί ποτέ με τηλεσκόπιο ακτίνων Χ. Το αποτέλεσμα αποκαλύπτει πώς το κύμα της έκρηξης συνεχίζει να διαπερνά το γύρω αέριο, βοηθώντας τους αστρονόμους να χαρτογραφήσουν τη δομή του διαστρικού μέσου και να κατανοήσουν καλύτερα τη δυναμική εξέλιξη των supernovae.