[Αμφιβολίες] Ιστορίες από το «Φορτηγό»

Λίγο καχύποπτος να ήσουν και το πράγμα κλώτσαγε από την αρχή: τα πενήντα χρόνια του σαββοπουλικού «Φορτηγού» στον «Παρνασσό». Σύμφωνοι, ο ιστορικός σύλλογος έχει φιλοξενήσει ακόμα και μέλη των Sonic Youth. Μήπως όμως εδώ η ιστορικότητα θα έδινε στο εγχείρημα μια εσάνς μουσειακή; Ισως να επρόκειτο για στοίχημα καλλιτεχνικό. Το ίδιο ωστόσο δεν πολυΐσχυε για κάποια από τα πολιτικά σχόλια του ανδρός που συμπλήρωναν τα «Ηλιε ήλιε αρχηγέ» ή τη «Συννεφούλα». Ναι, η εξιστόρηση της καθόδου στην Αθήνα ακουγόταν μαγευτική. Ηταν όμως στα αλήθεια μια ελληνική «μόδα» το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων; Κι αν η λέξη «μόδα» περιείχε ειρωνεία, τι ίσχυε με τον συμψηφισμό «αν δεν διέθετες πιστοποιητικό δεν έβγαζες ούτε άδεια αυτοκινήτου, ενώ στη Μεταπολίτευση, αν δεν ήσουν αριστερός, δεν έβγαζες ούτε γκόμενα»;

Θα μπορούσαμε να πούμε κι άλλα με το θράσος των μισών από τα χρόνια του Σαββόπουλου. Για τα εύκολα αστεία λ.χ. περί αγγλικών του Αλέξη Τσίπρα – λες και οι αγγλομαθείς τα κατάφεραν καλύτερα. Θα μπορούσαμε, αν ο ίδιος ο πρωταγωνιστής δεν απαντούσε άθελά του (;) σε παρόμοιους προβληματισμούς και αυτή τη φορά. Το έκανε με μια ιστορία από τα παιδικάτα του, για την πρώτη του «παράσταση»: ο θείος την επικρότησε, ο αδερφός συναίνεσε αμήχανα, ενώ ο πατέρας τον κοίταξε «με το βλέμμα που κοιτάμε όταν ανακαλύπτουμε έναν άνθρωπο». Με τις επιλογές, τις απόψεις, τις μετατοπίσεις του, θα συμπλήρωνε κανείς. «Αυτό το βλέμμα αποζητώ πια» πρόσθεσε ο αφηγητής. Το συναντά λοιπόν; Είτε ναι είτε όχι, ίσως δεν είναι μόνο ζήτημα ηλικίας ή πολιτικής τοποθέτησης.