[Αγιογραφίες] Χρυσόσκονη

Μέσα στην πρώτη ζάλη, κάτω από την ασήκωτη συννεφιά του αθηναϊκού πρωινού, η ερώτηση ακούστηκε σχεδόν λογική. Ο δημοσιογράφος απευθυνόταν χθες σε διπλωμάτη ευρωπαϊκής χώρας: Τι επιρροή θα έχει, άραγε, η νέα αμερικανική ηγεσία στη στάση του ΔΝΤ έναντι της Ελλάδας; «Αχαχαχαχά! Δεν έχω ιδέα! Ειλικρινά. Χαχαχά! Δεν έχω ιδέα τι μπορεί να έχει στο μυαλό του ο κύριος Τραμπ».

Το γέλιο του διπλωμάτη ήταν γοερό. Απονενοημένο. Εξέφραζε τη μόνη λογική αντίδραση απέναντι σε αυτό που συνέβη την Τρίτη στις ΗΠΑ. Η ηγέτιδα δημοκρατία του δυτικού κόσμου είχε μόλις παραδώσει τα ηνία της σε ένα αντιπολιτικό πρόσωπο. Σε ένα πρόσωπο που εξελέγη παρότι – ή μάλλον επειδή – είχε ισοπεδώσει κάθε κανόνα ορθολογικού πολιτικού διαλόγου. Ποιος θα μπορούσε στα σοβαρά να αρθρώσει πρόβλεψη για το πώς η Αμερική του Τραμπ θα διασταυρωθεί με την ελληνική μοίρα;

Το πιθανότερο είναι ότι θα επιδιώξει να μη διασταυρωθεί καθόλου. Αν πάρει κανείς στα σοβαρά τις προεκλογικές ριπές συνθηματικής παρόρμησης του Τραμπ, ανοίγει για τις ΗΠΑ ένας κύκλος εθνικής αναδίπλωσης. Η Ευρώπη θα κληθεί να επιβιώσει χωρίς το γεωπολιτικό αντιστήριγμα, που μεταπολεμικά της εγγυήθηκε ασφάλεια και ευημερία.

Τι καταλαβαίνει απ’ όλα αυτά η Αθήνα; Από την ημιεπίσημη αντίδραση του Μαξίμου προκύπτει ότι η κυβέρνηση επείγεται πρωτίστως να διασώσει την επικοινωνιακή χρυσόσκονη της επίσκεψης Ομπάμα. Και, ταυτόχρονα, κρυφοπανηγυρίζει που διαψεύστηκαν οι αμερικανικές δημοσκοπήσεις. Αφού διαψεύδονται εκεί, γιατί να επαληθευτούν εδώ;

Αυτή και μόνο η κουτοπονηρούτσικη ανάγνωση αποκαλύπτει το βάθος της ιστορικής επίγνωσης της κυβέρνησης Τσίπρα.

Στο επαρχιακού βεληνεκούς ραντάρ των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καταγράφεται μόνο ο κίνδυνος να χαθούν οι καλές υπηρεσίες ενός ισχυρού μεσίτη, που είχε παρέμβει σωτήρια υπέρ της Ελλάδας το καλοκαίρι του 2015. Ο μεγάλος κίνδυνος, του ιού που απειλεί με αυτοκατάργηση το δυτικό μοντέλο δημοκρατίας, δεν θα μπορούσε να καταγραφεί από το Μαξίμου.

Ο Τσίπρας νομίζει ότι την επόμενη εβδομάδα θα συναντήσει απλώς έναν μωλωπισμένο σύμμαχο. Δεν θα δει στο πρόσωπο του Ομπάμα τον ίσκιο της ιστορικής διάψευσης. Δεν θα δει ότι ο απερχόμενος πρόεδρος θα κομίσει στην Αθήνα και τη ματαιωμένη του επαγγελία.

«Democracy works» διακήρυττε στο προεκλογικό συνέδριο των Δημοκρατικών ο Ομπάμα. Πρόκειται για την εγγενή στον πολιτικό φιλελευθερισμό αισιοδοξία ότι, όπως υπάρχει το αόρατο χέρι της αγοράς, υπάρχει και το αόρατο χέρι της δημοκρατίας. Η νομοτελειακή δύναμη που, παρά τις παροδικές ασυνέχειες, οδηγεί τελικά τις δημοκρατικές κοινωνίες στην πρόοδο.

Ο Ομπάμα στη χώρα του Τσίπρα. Στη χώρα που είχε το οδυνηρό προνόμιο να προηγηθεί. Στη δημοκρατία που δοκίμασε πρώτη το αόρατο χέρι της, για να καταψηφίσει τον εαυτό της.