Σκουπ

Το μαθαίνετε από αυτή τη στήλη σε παγκόσμια αποκλειστικότητα: η Ιταλία είναι ζωντανή. Ισως πιο ζωντανή από ποτέ, ακριβώς γιατί κάποιοι – σχεδόν όλοι – τη θεωρούσαν ημιθανή.

Οι «ειδικοί» είχαν αποφανθεί: της λείπουν οι παίκτες. Ο Κόντε και οι παίκτες του απάντησαν: υπάρχει όμως ομάδα. Οι στατιστικολόγοι είχαν διαπιστώσει: η πιο γέρικη ομάδα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Η απόδειξη δόθηκε στο γήπεδο: κανείς άλλος δεν έχει τέτοια αλληλοκάλυψη. Οι κολλημένοι υπενθύμιζαν: πάνε πάντα να κρατήσουν το 1-0 και τρώνε την ισοφάριση. Ο Ακίνητος (Ιμόμπιλε), ο Δευτεροκλασάτος (Καντρέβα) κι ο Σφετεριστής (Πελέ) αποφάσισαν: πάρτε λοιπόν κι ένα δεύτερο. Ο Λεβ ζήλεψε το σύστημα με τους τρεις κεντρικούς αμυντικούς: πήγε να την πατήσει γιατί δεν είχε τέσσερις Γιουβεντίνους. Ο Τζακερίνι δεν μπόρεσε να πιάσει στη Σάντερλαντ: ακόμα τρέχει και δημιουργεί με τη γαλάζια – ακόμα κι όταν είναι άσπρη – φανέλα. Η κοινή λογική λέει: μόνο με την πονηριά δεν πας μπροστά στο ποδόσφαιρο. Η εμπειρία τόσων διοργανώσεων διορθώνει: με το μυαλό και την τεχνική πας παντού.

Υπάρχει ένας μόνιμος μύθος γύρω από την Εθνική Ιταλίας: παίζει το λιγότερο δυνατό, όσο χρειάζεται για να πάρει το αποτέλεσμα. Εναντίον του Βελγίου – μιας υπερτιμημένης ομάδας σε περίοδο πτώσης – έδειξε ακριβώς το αντίθετο. Το αποτέλεσμα ήταν το λιγότερο – περισσότερη σημασία είχαν η πειστικότητα και ο τρόπος. Ενας τρόπος διόλου «στεγνός», όπως θέλει ο δεύτερος ιταλικός μύθος: το ωραίο στυλ στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν είναι ούτε τα ζογκλερικά ούτε το τρέξιμο για το τρέξιμο, αλλά η αίσθηση του χώρου, το χτύπημα της κόμπρας, η ψυχική πίεση στον αντίπαλο, το καθάρισμα των φάσεων πριν γεννηθούν. Ολα στοιχεία που διαθέτει και αυτή η ιταλική ομάδα – μαζί βέβαια με την τάση να φλερτάρει με τον κίνδυνο.

Γιατί σας έχω όμως και μια άλλη αποκλειστικότητα: δεν υπάρχει Ιταλία χωρίς σκαμπανεβάσματα. Ετοιμαστείτε λοιπόν για μια προσγείωση πριν αρχίσει η πραγματική πορεία.