«Τα γυρίσματα έχουν πλέον τελειώσει και είμαστε στο τέλος του μοντάζ της εικόνας. Οσο για την ταινία, μια κωμωδία έκανα πάλι, μια κωμωδία δρόμου, αισιόδοξη, με χιούμορ, ευχάριστη. Μια ταινία απ’ αυτές που έχουν στον νου τους τον θεατή – να περάσει μεν καλά αυτός, να του αφήσει όμως κάτι και η ταινία από τις καταστάσεις και τις ατάκες. Κάτι να εισπράξει. Περίπου όπως όλες οι κωμωδίες που έχω κάνει. Κάνω εύπεπτες ταινίες, θέλω όμως και να προβληματίζω κάπως τον θεατή, γιατί έτσι απολαμβάνει καλύτερα το φιλμ».

Ο Νίκος Ζαπατίνας αποτελεί «εγγύηση» για τον έλληνα παραγωγό και δηλώσεις του σαν την παραπάνω βοηθούν στο να καταλάβει κανείς το γιατί – ο σκηνοθέτης παραμένει απολύτως συνεπής σ’ ένα σινεμά εμπορικών προδιαγραφών και οι φιλοδοξίες του δεν διαφέρουν απ’ αυτές των αιθουσαρχών. Ασφαλώς έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι από το 1979, τότε που ο Ζαπατίνας κινηματογραφούσε τους «Νταντάδες» του Νίκου Σκούρτη (σε σεναριακή διασκευή του συγγραφέα). «Ξέρετε, εκείνη η εποχή ήταν για μένα εποχή ρομαντισμού. Δεν κοιτάζαμε αν θα κάνουμε εισιτήρια τότε, κάναμε μόνο αυτό που πιστεύαμε» μου απαντά και ο τόνος του ακούγεται σχεδόν απολογητικός. «Ηταν μια δύσκολη εποχή για το ελληνικό σινεμά που είχε καταρρεύσει. “Οι νταντάδες” ήταν κάτι πολύ ωραίο για μένα αλλά δεν περπάτησαν. Και από εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να απευθυνθώ στο πλατύ κοινό, γι’ αυτό και άρχισα να γράφω πιο άμεσα».

Θα περάσουν χρόνια ως την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, το «Ενας κι ένας», παραγωγής 2000. Θρίαμβος στα ταμεία, θρίαμβος και στα βραβεία. «Στο “Ενας κι ένας” συνέβη κάτι που με ξεπέρασε. Δεν περίμενα τίποτα απ’ όλα αυτά. Εγώ απλώς ήθελα να κάνω αυτή την ταινία, πίστευα πολύ στο σενάριο και είχα τη μεγάλη τύχη να συνεργαστώ με τον Καλογερόπουλο και τον Κιμούλη, που έδωσαν ώθηση στο όλο εγχείρημα. Στη διαδρομή πιάσαμε πως κάτι καλό γινόταν, η παραγωγή ενίσχυσε την προσπάθεια ακόμη περισσότερο και μου είπαν: “Βρε Νίκο, δεν το πάμε στο Φεστιβάλ;”. Στην αρχή είπα όχι, θεωρούσα πως δεν θα ενδιαφέρει κανέναν, μετά όμως είπα το ναι – όλα έγιναν κάπως περίεργα. Είναι μερικές φορές που νομίζεις πως δεν έχεις τίποτα και τελικά έχεις παρά πολλά – τονώθηκε και το ηθικό μου».

ΤΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ. Η κουβέντα θα πάει αναπόφευκτα στον νέο ελληνικό κινηματογράφο. «Φυσικά, και η σημερινή εποχή είναι πολύ δύσκολη αλλά είμαι αισιόδοξος, όλο και κάτι γίνεται. Πιστέψτε με, δεν παραβλέπω καθόλου αυτό που κάνουν σήμερα τα νέα παιδιά, που κάνουν κι εκείνα ακριβώς τις ταινίες αυτές στις οποίες πιστεύουν, ταινίες γυρισμένες με τόλμη δημιουργική και προσπάθεια ηρωική. Και τελικά ολοκληρώνουν δουλειές που “φτιάχνουν” και έξω το όνομά μας. Χρειάζεται και αυτό, είναι απαραίτητο! Αλλά χρειάζεται να μπει και κόσμος στην ελληνική αίθουσα. Πιστεύω πως κάτι θα αλλάξει, τίποτα δεν χάνεται για πάντα. Δεν λέω, όντως τα εισιτήρια έχουν πέσει πάρα πολύ. Φταίει η τηλεόραση που προσφέρει τόσα. Βλέπετε πως το εισιτήριο μειώθηκε και πάλι ο κόσμος δυσκολεύεται. Ο κινηματογράφος όμως είναι κοινωνική συναναστροφή. Θα επιστρέψει ο Ελληνας εκεί. Και εμείς πρέπει να επιμείνουμε. Προσωπικά λέω μπράβο σε όσους τολμούν. Εχουν μειωθεί, ξέρετε, πολύ οι αμοιβές τελευταία…».

Τι συμβαίνει λοιπόν στο νέο φιλμ του; «Είναι η ιστορία ενός μορφωμένου αλλά αδρανούς ανθρώπου που ένα παραλίγο τροχαίο (ένα αυτοκίνητο μπαίνει μέσα στο σπίτι του!) του αλλάζει τη ζωή καθώς εκείνος θα ξεσηκωθεί και θα φύγει για την Κυλλήνη με την οδηγό του αμαξιού. Οσο για μηνύματα, δεν ξέρω αν είμαι ικανός να “περάσω” ένα τέτοιο, αυτό που λέει η ταινία όμως είναι “σηκωθείτε!” γιατί πολύ απλά κάτι πρέπει να γίνει. Μου πάει αυτό το στυλ, βγαίνει από μόνο του αυτό το μοτίβο. Είμαι δε πολύ χαρούμενος που δουλεύω με τη Μακρυπούλια. Είχα δουλέψει με τη Ζέτα σε μια τηλεοπτική σειρά, το “Miss Νταίζη”, που γύρισα στον Alpha, και πιστεύω πως είναι ένα ταλαντούχο πλάσμα και μια πολύ καλή ηθοποιός. Μπορείς εύκολα να τη διαχειριστείς και κινηματογραφικά, έχει μια αμεσότητα».

Πολλά από τα μεγάλα ονόματα της τηλεόρασης έχουν κάνει το πέρασμα στον κινηματογράφο για λογαριασμό του Νίκου Ζαπατίνα. Ενας εξ αυτών ήταν και ο πληθωρικός Σάκης Μπουλάς, που συμπρωταγωνίστησε με τον Πέτρο Φιλιππίδη στο «Μια φορά κι ένα μωρό» του 2010. «Αχ, μου λείπει πολύ. Ηταν, δίχως υπερβολή, ό,τι καλύτερο, ως φίλος και ως άνθρωπος, μια περίπτωση μοναδική και μια σπουδαία προσωπικότητα. Δεν περιγράφεται αυτό που χάσαμε. Αυτή δε η σχέση του με τον Φιλιππίδη σ’ εκείνη την ταινία ήταν μια ευτυχής στιγμή, έφτιαξαν ένα σπουδαίο ζευγάρι».

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ. Είναι προφανές λοιπόν πως ο Νίκος Ζαπατίνας επιμένει παραδοσιακά. Και το υποστηρίζει: «Δεν σας κρύβω πως μαγεύτηκα όταν διάβασα το αυθεντικό σενάριο του “Ηλία του 16ου” (σ.σ.: ο Νίκος Ζαπατίνας είχε σκηνοθετήσει ένα ριμέικ με τον Πέτρο Φιλιππίδη και τη Θέμιδα Μπαζάκα το 2008). Είχαν βρει το μυστικό τότε και κατόρθωναν να στήνουν χαρακτήρες τόσο ανθρώπινους που δύσκολα γράφονται σήμερα. Και το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι οι χαρακτήρες αυτοί είναι και διαχρονικοί, δεν αφορούν μονάχα τη δεκαετία του ’60».

Στο φιλμ πρωταγωνιστούν οι Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια, Αννα Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Τζόυς Ευείδη, Ναταλία Δραγούμη, Τάσος Παλαντζίδης, Θωμαΐς Ανδρούτσου, Γιώργος Κοψιδάς και ο Γιάννης Ζουγανέλης. Μουσική γράφει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, που τραγουδά και το τραγούδι της ταινίας μαζί με τον Πάνο Μουζουράκη. Τη δε διεύθυνση φωτογραφίας υπογράφει ο Γιάννης Δρακουλαράκος, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Μιχάλης Σδούγκος.