Μια ψήφος σαν προσευχή

Με το δεξί χέρι στην καρδιά. Με το ίδιο χέρι προς τον ουρανό, εκεί όπου αναπαύεται για τους Βενεζουελάνους ο Κομαντάντε… Με το ίδιο χέρι η ψήφος στην κάλπη. Και με τα δύο μαζί, μια προσευχή να πάνε όλα καλά, όπως πήγαιναν για τον πολιτικό του μέντορα. Η προσευχή του εισακούστηκε, εν μέρει: ο Νικολάς Μαδούρο εξελέγη και ορκίστηκε χθες με δόξα και τιμή Πρόεδρος της Βενεζουέλας. Σε κάθε περίπτωση, το εκλογικό αποτέλεσμα – περίπου 300.000 ψήφοι διαφορά από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Ενρίκε Καπρίλες – δεν ήταν αυτό που περίμενε. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειές του να περάσει στους τσαβίστας πως αυτός είναι ο άξιος συνεχιστής της Μπολιβαριανής Επανάστασης, ο Μαδούρο δεν έπεισε. Διότι δεν είναι Τσάβες. Οι τριήμερες διαδηλώσεις από εκατομμύρια υποστηρικτές της αντιπολίτευσης που αμφισβητούν την εκλογή του – όπως και η Ουάσιγκτον – και επέμεναν σε πλήρη επανακαταμέτρηση των ψήφων είναι οι πρώτες προκλήσεις της εξαετούς θητείας του. Ο επικείμενος έλεγχος του υπόλοιπου 46% των ψήφων, την οποία ανακοίνωσε η εθνική επιτροπή – έχει ήδη ελεγχθεί  το 54% –  είναι η επόμενη αγωνία του. Ο υψηλός πληθωρισμός σε συνδυασμό με την αργή ανάπτυξη και η εγκληματικότητα είναι η βαριά κληρονομιά που τού άφησε ο Τσάβες. Εκείνος όμως ήταν αλλιώς. «Αγαπώ τον Τσάβες με όλη μου την καρδιά. Ηταν καλλιεργημένος. Ο Μαδούρο δεν γνωρίζει καλά καλά πόσες είναι οι περιφέρειες της Βενεζουέλας! Χωρίς τον Τσάβες, η επανάσταση έχει τελειώσει για μένα» έλεγε μια ψηφοφόρος την ημέρα των εκλογών. Κάπως έτσι, τόσοι και τόσοι ακόμη που άλλαξαν στρατόπεδο για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια.