Το τελευταίο έργο του μεγάλου δημιουργού – παραδόθηκε το 2011 – ήταν και ο πρώτος του ουρανοξύστης. Πρόκειται για το Σπρους Στριτ Τάουερ (Spruce Street Tower), το πιο ψηλό κτίριο κατοικιών στο Μανχάταν. Είναι μια πολυκατοικία για ευκατάστατους η οποία έχει μια καταπληκτική δυναμική στον ορίζοντα της Νέας Υόρκης και προσφέρει στην πόλη την ενέργεια και τη χαρά της ζωής που εξέλιπε εδώ και πολλά χρόνια.
Η εμβληματική αρχιτεκτονική του βραβευμένου με Πρίτζκερ αρχιτέκτονα (1989) έχει προκαλέσει και αρνητικές κριτικές για κάποια έργα του. «Υπάρχει μια αντίδραση εναντίον μου» δηλώνει ο Γκέρι «και εναντίον όλων που έχουν δημιουργήσει κτίρια με κίνηση και αισθήματα. Αυτό εκτός από φαρισαϊκό είναι και ενοχλητικό. Είναι όμως και αντιπαραγωγικό απέναντι στην κοινωνική ευθύνη και την οικολογία. Γι’ αυτό και θεωρούν ότι μια κυματιστή πρόσοψη ή κάτι που ξεφεύγει από την πεπατημένη είναι λάθος. Υπάρχει σίγουρα μια τάση επιστροφής σε πιο ήπια αρχιτεκτονική περασμένων χρόνων».
Σύμφωνα με τον καναδό αρχιτέκτονα, ό,τι είναι εκφραστικό είναι και σημαντικό. Οι απρόσωπες πόλεις που κτίστηκαν μετά τον Πόλεμο υπηρετούν τον μοντερνισμό που αναδεικνύει η εποχή, είναι όμως κρύες και ουδέτερες. Δεν υπάρχει η διαδραστικότητα μεταξύ αυτού που φτιάχνει το κτίσμα και αυτού που ζει σ’ αυτό. Πράγμα το οποίο ο ίδιος πέτυχε με μαγικό τρόπο φτιάχνοντας το Θέατρο Signature στη Νέα Υόρκη, το οποίο ήταν και η απάντησή του σε όσους τον κατηγορούν ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς καμπύλες. Το Οφ Μπρόντγουεϊ θέατρο είναι τετράγωνο. Η αλληλεπίδραση των ηθοποιών με τους θεατές είναι εμφανής και γίνεται με τρόπο μαγικό. Και σ’ αυτό έχει παίξει σημαντικότατο ρόλο ο πολύ ενδιαφέρων τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν οι τρεις αίθουσες, διατηρώντας όμως συγχρόνως η καθεμιά την ιδιωτικότητά της.
Εντυπωσιακή είναι και η «κωλοτούμπα» που έχει γίνει με το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο βασκικό Μπιλμπάο (1977), την πόλη που από παγκοσμίως άγνωστη έγινε διάσημη λόγω του νέου της αποκτήματος. Οσο αποθεώθηκε στην αρχή τόσο κατακρίθηκε στη συνέχεια. Το κτίριο θεωρήθηκε υπερβολή, σπατάλη, ματαιόδοξη φούσκα σαν κι αυτή που οδήγησε τους Ισπανούς στην κρίση. Αλλοι θεώρησαν ότι το κτίριο φτιάχτηκε με τη λογική ενός μπιχλιμπιδιού. Για να αποσπάσει, δηλαδή, την προσοχή του κόσμου από τα σκοτεινά οικονομικά προβλήματα της χώρας. Ο ίδιος υποστήριξε, βεβαίως, το έργο του, τουλάχιστον στο κομμάτι που αφορούσε τον σχεδιασμό και την ένταξή του στο περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται, εξηγώντας πως οι καμπύλες του κτιρίου και η κάλυψή του με φύλλα τιτανίου αναπαράγουν τον ποταμό, τις γέφυρες, τα εργοστάσια και τις πολυκατοικίες στην περιοχή.
Ο Φρανκ Γκέρι συνεχίζει να δουλεύει ακάθεκτος σχεδιάζοντας κτίρια σε όλο τον κόσμο. Το γεγονός ότι κάθε του έργο δημιουργεί σάλο αποδεικνύει τη δύναμη που έχει στον παγκόσμιο χάρτη της αρχιτεκτονικής.
Εξι διάσημα έργα του
Εκτός από τον ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη (2011) και το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο της Ισπανίας, (1977) άλλα γνωστά έργα του Φρανκ Γκέρι είναι:
– Το Μουσείο Ντιζάιν Βίτρα (1989) στο Κάσελ της Γερμανίας
-Το Μουσείο Τέχνης Βάισμαν(1993) στη Μινεάπολη
-Το Μέγαρο Μουσικής Γουόλτ Ντίσνεϊ (2003) στο κέντρο του Λος Αντζελες
-To Σταρά Σέτερ (2004) στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙ)
και το Μουσείο Marta (2005) στο Χέρφορντ της Γερμανίας
-Το New World Symphony (2011), ένα συγκρότημα με αίθουσες για παραστάσεις και ειδικούς χώρους για πρόβες στο Μαϊάμι.
-Το έργο πάντως που του έδωσε την πρώτη μεγάλη ώθηση στην καριέρα του ήταν η ανακαίνιση του δικού του σπιτιού στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας (1979). Τύλιξε σε κυματιστή λαμαρίνα ξύλο και γυαλί ένα μπανγκαλόου του 1920, ενσαρκώνοντας την ενέργεια των σκίτσων σε δομημένη μορφή.
Σχόλια
