Υπόγειος πανζουρλισμός. Ανελέητη κατεδάφιση. Κορυφαίος σουρεαλισμός. Ξεκαρδιστικός ποταμός. «Το πάρτι» του Μπλέικ Εντουαρντς, από τις κορυφαίες κωμωδίες όλων των χωρών και όλων των εποχών. Αλλά να ξέρετε: χωρίς τον Πίτερ Σέλερς το αποτέλεσμα θα ήταν μισό. Ισως ο σπουδαιότερος Χαμαιλέων από συστάσεως υποκριτικής τέχνης. Με μοναδική ικανότητα να μεταμορφώνεται, φωτογραφικά, σε οποιονδήποτε ρόλο, σε οποιονδήποτε χαρακτήρα και σε πολίτη οποιασδήποτε εθνότητας. Μοναδικός!
Το 1963 μια γνωριμία θα γράψει χρυσή σελίδα. Του Μπλέικ Εντουαρντς από την Αμερική με τον Πίτερς Σέλερς από τη Βρετανία. Περίπου συνομήλικοι. Ο σκηνοθέτης (τότε) σαραντάρης. Ο πρωταγωνιστής τριανταφεύγα. Ο Μόρις Ρίσλιν από τη Νεμπράσκα μαζί με τον Εντουαρντς είχαν συγγράψει μια τρισχαριτωμένη ιστορία με ήρωα κάποιον αδέξιο, αφασικό, αμήχανο και σχεδόν ανεγκέφαλο επιθεωρητή της γαλλικής αστυνομίας, με το όνομα Ζακ Κλουζό. Το σενάριο έφερε τον θρυλικό τίτλο «Τhe Ρink Panther» («Ο ροζ πάνθηρας») και ο ρόλος ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του Σέλερς. Είπαμε: ο τύπος διέθετε τη μοναδική ικανότητα, απ΄ όλο το σινάφι, να υποδύεται πειστικά και σαρκαστικά οποιονδήποτε. Το αξεπέραστο, ζωντανό copy paste όλων των ταινιών. Το αποτέλεσμα ξεπερνάει όλα τα στοιχήματα. Ο Εντουαρντς εκδικείται μέσα από τα ταμεία τους παραγωγούς του Χόλιγουντ που του είχαν κλείσει τις πόρτες. Διαρκώς σε μόνιμη πολεμική συνθήκη με τα αμερικανικά στούντιο. Γι΄ αυτό σουλατσάριζε και κινηματογραφούσε στην Ευρώπη. Μέχρι το 1982 που καθιερώνεται και κερδίζει Οσκαρ τραγουδιού με το «Victor Victoria». Τoo late my friend.
Σε αντίθετη τροχιά ο Σέλερς. Εκείνη τη δεκαετία έπεφταν οι προτάσεις σαν το χαλάζι. Τι να πρωτοθυμηθώ. Το 1960 ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ (1928-1999) του εμπιστεύεται ρόλο στη «Λολίτα». Τέσσερα χρόνια αργότερα πρωταγωνιστεί στο αριστουργηματικό «Dr Strangelove» («SΟS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα») υποδυόμενος τρεις πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο ένας καλύτερος από τον άλλο. Ανθρωπος ορχήστρα ο παίδαρος. Από εκεί και πέρα όλοι οι δρόμοι ανοικτοί. Μέχρι το κύκνειο άσμα του, στο επίσης αποκαλυπτικό και πολιτικά συμβολικό «Βeing there» («Να είσαι εκεί κύριε Τσανς») του Χαλ Ασμπι (1979). Εναν χρόνο ακριβώς πριν καταρρεύσει ξαφνικά από ανακοπή καρδιάς. Μόλις στα 55 του. Οι καλοί πεθαίνουν νέοι. Κρίμα!
Ο Εντουαρντς, σύζυγος της Τζούλι Αντριους, άριστος entertainer με εξαιρετικές επιδόσεις κυρίως στην κωμωδία- αν και έχει υπογράψει ακόμα και γουέστερν- μετά τον θρίαμβο του «Ροζ πάνθηρα» ορμάει ακάθεκτος στη φλέβα χρυσού με το όνομα Πίτερ Σέλερς. Και πριν σκηνοθετήσει τις τρεις επερχόμενες συνέχειες του «Ροζ πάνθηρα», τις οποίες γύρισε μονοκοπανιά σε μια τετραετία, επινοεί, μια δεύτερη ιστορία, το «Πάρτι», ακόμα καλύτερη από τον πάνθηρα ο οποίος έσκισε στα ταμεία. Το όνομα του ήρωά του είναι Χρουντί Μπακτσί. Η καταγωγή του από το Πακιστάν. Δουλεύει ενίοτε ως κομπάρσος. Και ως χαρακτήρας είναι ασταθής, αμήχανος και ατζαμής. Το λάθος που διαπράττουν οι περισσότεροι της κωμωδίας είναι που τέτοιες ιστορίες τις διαχειρίζονται ρηχά και με ευκολία. Δηλαδή «φωναχτά», σαν μπαλαφάρα, πλάκα και φαρσοκωμωδία. Το μυστικό είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο βλάκας δεν πρέπει να έχει συνείδηση της βλακείας του. Από αυτή την άγνοια προκύπτει ο χρυσός κανόνας μιας καλής κωμωδίας. Ο Εντουαρντς λοιπόν, γνώστης αυτής της συνταγής, αντί να σπεύσει προς την καραφαρσάρα, αρχίζει τα μαθηματικά και τη γεωμετρία. Δηλαδή αργά και συστηματικά, διά μέσου του Χρουντί, κατεδαφίζει το σύμπαν. Και ταυτόχρονα μέσα από την κατεδάφιση αυτή, αφαιρεί όλα τα φτιασίδια της αφρόκρεμας, του σαλονιού και της καλής κοινωνίας. Ετσι από τη μια η αδεξιότητα του Χρουντί προκαλεί γέλια στη γαλαρία. Από την άλλη, η εισβολή ενός ξένου στοιχείουόπως είναι ο Πακιστανός- σ΄ ένα περιβάλλον τόσο Δυτικό, τόσο ευπρεπές και τόσο λαμπερό, προκαλεί ολοσχερή κατεδάφιση της σοβαροφάνειας και των καλών τρόπων που διέπουν αυτή την κοινωνία. Τέλειο!
Το στόρι εντελώς απλό. Το μυστικό κρυμμένο στη διαδικασία ανάπτυξης των επεισοδίων. Ενας απίθανος κομπάρσος με το όνομα Χρουντί Μπακτσί κάνει μπάχαλο μια σκηνή κάποιας αμερικανικής υπερπαραγωγής. Ο σκηνοθέτης τον εκδιώκει πυξ λαξ, αλλά την επομένη ο Πακιστανός λαμβάνει κατά λάθος μια πρόσκληση να παραβρεθεί στο πάρτι του παραγωγού της ίδιας ταινίας. Ετσι χτυπάει την πόρτα μιας βιλάρας και από την πρώτη στιγμή αρχίζει το πανηγύρι. Πρώτα με το παπούτσι του που… κόβει βόλτες μέσα στη διακοσμητική πισίνα του φαλακρού παραγωγού. Υστερα με το κοτόπουλο που από το μαχαίρι του καταλήγει καπέλο στην κόμμωση μιας αξιοπρεπούς και καλοστημένης κυρίας. Και στο τέλος, αφού έχει μετατρέψει τη βιλάρα σε λούνα παρκ με συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, ρίχνει απορρυπαντικό πλυντηρίου και όλοι μαζί απελευθερώνονται από το πρωτόκολλο, με πρώτη και καλύτερη τη σύζυγο του παραγωγού, να πλένει και να βουρτσίζει έναν μικρό ελέφαντα στην πισίνα που έχει εξαφανιστεί από μπουρμπουλήθρες. Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο Πακιστανός. Τι νας σας πω. Οταν το θυμάμαι δεν μπορώ να κρατηθώ. Μάθημα κωμωδίας για όλα τα κινηματογραφικά «σχολεία»!
ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ: «Η καραμπίνα φάντασμα» του Αντονι Μαν
