Τώρα που «κλείδωσαν» πια τα µεγάλα «κεφάλια» των δηµοτικών εκλογών, ύστερα από πολτικάντικα παζαρέµατα, υπόγεια αλισβερίσια και µεγάλα λόγια, ας µιλήσουµε και για την ουσία του πράγµατος. Ποιος είναι πραγµατικά κατάλληλος για µια θέση _ για την ψήφο µας _ στην τοπική αυτοδιοίκηση;
Η Κατερίνα, µια ήσυχη σαραντάχρονη µητέρα τριών παιδιών και ταµίας σε σούπερ µάρκετ, αντιδήµαρχος σε έναν δήµο της Κρήτης, ήταν στις πεντέµισι το πρωί στους δρόµους, µαζί µε το δηµοτικό συνεργείο που έπλενε και απολύµαινε τους κάδους των σκουπιδιών. Τους έπαιρνε µε δικά της λεφτά καφέδες από µια καντίνα και επέβλεπε από κοντά τη δουλειά. Λίγες ώρες µετά, την έβλεπα να γυρνά µε το σαράβαλό της όλη την περιοχή για να βεβαιωθεί ότι ο µπογιατζής άσπρισε όλα τα πεζοδρόµια θυµωµένη, γιατί τον κυνήγαγε και αυτός άφηνε µερεµέτια.
Την Κυριακή και τις αργίες, που δεν δούλευε ο καθαριστής του δήµου, την τσάκωνα να αλλάζει µαζί τα παιδιά της τις γεµάτες σακούλες στα καλαθάκια των σκουπιδιών στα κεντρικά σηµεία της µικρής πόλης.
Παρακαλώντας ηλεκτρολόγους, κηπουρούς και υδραυλικούς, πρόσθεσε µερικές νότες καλαισθησίας στην περιοχή: κρεµαστά φαναράκια στα δροµάκια της αγοράς, προβολείς στη θάλασσα µπροστά στις καφετέριες, χρώµατα στα γκρι κάγκελα της παιδικής χαράς, λουλούδια στην παλιά πέτρινη βρύση της πλατείας.
Πηγαίνοντας κάθε µέρα µε τα πόδια από τη δουλειά στο σπίτι της, έκανε το δεκάλεπτο µια ώρα: όλο τη σταµάταγαν ένα σωρό κάτοικοι, για να της παραπονεθούν για το δικό τους πρόβληµα _ και εκείνη άκουγε και εξηγούσε. Και διαρκώς στενοχωριόταν που τα πράγµατα δεν µπορούσαν να γίνουν καλύτερα ή γρηγορότερα.
Οι δήµοι µας χρειάζονται πολλές «Κατερίνες». Οχι εφετζίδικα ονόµατα, µε χαµόγελα σταρ και αστραφτερές γραβάτες, αλλά ανώνυµους ανθρώπους µε µεράκι, που ζουν τον τόπο τους από κοντά, που περπατούν και ψάχνουν καθηµερινά τους δρόµους, τα πεζοδρόµια και τα πάρκα. Που δεν διστάζουν να καταπιαστούν µε τα σκουπίδια και τα άλλα «πεζά» και «ποταπά» θέµατα, που οι δηµοτικοί άρχοντες έχουν «ξεχάσει» ότι είναι η βασική δουλειά τους.
Αναζητήστε τους…