«Η φτώχεια στην Ινδία δεν είναι ίδια με τη φτώχεια στην Ευρώπη και την Αμερική», λέει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της ινδικής κοινότητας στην Ελλάδα κ. Μαγκάρ Γκάντι. Αφορμή είναι τα 8 Όσκαρ που απέσπασε η βρετανική ταινία «Slumdog Μillionaire», που αναφέρεται στην ιστορία ενός πάμπτωχου Ινδού, ο οποίος συλλαμβάνεται για εξαπάτηση, όταν κερδίζει εκατομμύρια σε ένα τηλεπαιχνίδι.


O ίδιος είναι επιχειρηματίας με έδρα τον Πειραιά και ασχολείται κυρίως με τη διάλυση πλοίων- συνήθως ελληνικών. «Μπορεί να υπάρχει ακόμα μεγάλη φτώχεια στην Ινδία. Όμως, δεν υπάρχει ανάλογη εγκληματικότητα και- το κυριότερο- απαισιοδοξία. Δεν κλέβουν και δεν κλαίνε τόσο πολύ. Ξέρουν πως δεν μπορούν να πάρουν δάνειο, αφού ελάχιστοι το καταφέρνουν στην Ινδία. Δεν θα έχουν, ίσως, ποτέ ένα δικό τους σπίτι, αλλά δεν τους ενοχλεί. Έχουν άλλη νοοτροπία. Τα Όσκαρ δεν τα περίμεναν, γι΄ αυτό και ενθουσιάστηκαν τόσο και βγήκαν πανηγυρίζοντας στους δρόμους της Βομβάης. Οι περισσότεροι που έπαιξαν στην ταινία δεν είναι καν ηθοποιοί».

Γεννημένος στην Τσαντιγκάρ στη Βορειοδυτική Ινδία, ο κ. Γκάντι ήρθε πριν από περίπου 20 χρόνια στη χώρα μας, παντρεύτηκε Ελληνίδα και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, μία κόρη 15 ετών και έναν γιο 8 ετών. Η κόρη του Αλεξάνδρα, μάλιστα, έπαιξε πριν από περίπου επτά χρόνια σε μία ταινία του Μπόλιγουντ που γυρίστηκε στη Μύκονο και την Αθήνα. Μεγάλες αλλαγές

«Στα 20 χρόνια που βρίσκομαι στην Ελλάδα έχω συναναστραφεί με τους περισσότερους πολιτικούς και με εκατοντάδες επιχειρηματίες. Γίνονται και εδώ αλλαγές, αλλά στην Ινδία, αυτό το διάστημα που λείπω, οι αλλαγές είναι πολύ μεγαλύτερες και γίνονται με τρομερή ταχύτητα. Το Νέο Δελχί δεν έχει πια τίποτε να ζηλέψει από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και η βράβευση της ταινίας «Slumdog Μillionaire» που γυρίστηκε στην Ινδία είναι ένα πρώτο βήμα, πιστεύω, για να έρθει πιο κοντά το Χόλιγουντ στο δικό μας Μπόλιγουντ»!

Στο γραφείο του στον Πειραιά συνυπάρχουν οι Γκουρού των Σιχ, Νάνεκ και Γκόμπιντ μαζί με τη θεά Κάλι και την Παναγία, ενώ δεκάδες φωτογραφίες με προέδρους της Δημοκρατίας, πρωθυπουργούς, υπουργούς και επιφανείς ξένους και Έλληνες καλλιτέχνες δείχνουν την έντονη κοινωνική του δραστηριότητα.

Ινδικό σχολείο

«Βαφτίστηκα χριστιανός, αλλά δεν έχω εγκαταλείψει τις παραδόσεις της πατρίδας μου και παρακολουθώ συχνά και τις τελετές των Σιχ στην Αθήνα και των ινδουιστών στο Δήλεσι. Δυστυχώς, δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να ανοίξουμε ινδικό σχολείο στην Ελλάδα, αλλά πιστεύω πως θα γίνει σύντομα ένα στην Κρήτη, συγκεκριμένα στο Ρέθυμνο, όπου θα διδάσκονται ινδικά και ελληνικά» λέει, καθώς μας απαριθμεί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι συμπατριώτες του, όταν έρχονται μετανάστες στη χώρα μας.

«Η γραφειοκρατία είναι απίστευτη και γίνεται ακόμη χειρότερη εξαιτίας της γλώσσας που δεν γνωρίζουν. Ακόμη και για μένα, που είχα ήδη εμπορικές συναλλαγές με Έλληνες και απλώς μετέφερα τα γραφεία της ναυτιλιακής μου εταιρείας από την Ινδία εδώ, ήταν πολύ δύσκολο να εξασφαλίσω τη νόμιμη παραμονή και εργασία μου στην Ελλάδα».

Με σπουδές στα ναυτιλιακά και μεταπτυχιακό στα οικονομικά, ο κ. Γκάντι ασχολείται κυρίως με τη διάλυση πλοίων. «Από το 1987 αγοράζω και πουλάω το υλικό και τον εξοπλισμό πλοίων που αποσύρονται. Μπαίνουν περίπου 100 άνθρωποι σε κάθε πλοίο και το κάνουν φύλλο και φτερό. Από τους καναπέδες και τα κρεβάτια μέχρι τα ψυγεία, τους καθρέφτες και τις κουρτίνες. Πράγματα που στην Ελλάδα δεν έχουν και τόση αξία, αλλά για την Ινδία είναι σημαντικά. Μία κουζίνα, ένα κομοδίνο, ένα κρεβάτι υπολογίζονται και πιάνουν καλές τιμές, γιατί πολύς κόσμος αγοράζει τα μεταχειρισμένα έπιπλα και τις συσκευές που εδώ τα πετάνε. Το μόνο αρνητικό για εμάς από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα είναι η τιμή του σιδήρου. Το καλοκαίρι πήγαινε 300 ευρώ ο τόνος και τώρα έπεσε στα 150 ευρώ».

Το βασίλειο των διαλυμένων πλοίων


ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΙΠΟΥ 45.000 ποντοπόρα πλοία που υπάρχουν διεθνώς, περίπου 700 αποσύρονται κάθε χρόνο. Στο τέλος της ωφέλιμης ζωής τους, τα πλοία μπαίνουν σε διαλυτήρια όπου ανακτάται το 95% της μάζας τους. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, η διάλυση των πλοίων ήταν μια εκμηχανισμένη διαδικασία που λάμβανε χώρα κυρίως σε ναυπηγεία της Βρετανίας, της Ταϊβάν, του Μεξικού, της Ισπανίας και της Βραζιλίας. Καθώς, όμως, η επιβολή αυστηρότερων περιβαλλοντικών και εργασιακών όρων σε αυτές τις χώρες ανέβασε το κόστος της διάλυσης, η αγορά στράφηκε προς ορισμένες ασιατικές χώρες που παρέχουν φθηνότερες τιμές. Η Ινδία, η Κίνα, το Πακιστάν, το Μπανγκλαντές και οι Φιλιππίνες κατέκτησαν σταδιακά τη μερίδα του λέοντος στα διαλυτήρια πλοίων. Το 1993, τα μισά πλοία διεθνώς κατέληγαν για διάλυση στη Κίνα.

Σήμερα, τα περισσότεραπερίπου το 70%καταλήγουν στην Ινδία.

Είναι έμποροι

«Αν και στην Ινδία η μεσαία τάξη διευρύνεται ταχύτατα την τελευταία δεκαετία και οι περισσότεροι Ινδοί μετανάστες σε χώρες της Ευρώπης, στην Αμερική και τη Νότια Αφρική είναι έμποροι και ελεύθεροι επαγγελματίες, στην Ελλάδα είναι κυρίως εργάτες σε αγροτικές καλλιέργειες. Έτσι, από τις περίπου 20.000 που ζουν στη χώρα, μόλις 3.000 μένουν στην Αθήνα. Οι πιο πολλοί εγκαθίστανται σε αγροτικές περιοχές», επισημαίνει ο κ. Γκάντι. «Αυτοί βέβαια που μένουν στα μεγάλα αστικά κέντρα σχετικά σύντομα ανοίγουν τα δικά τους μαγαζιά, συνήθως με τρόφιμα και άλλα προϊόντα από την Ινδία, ενώ δεν λείπουν τα ινδικά εστιατόρια, τα πρακτορεία ταξιδιών και τα ινδικά βιντεοκλάμπ».