Κόντρα για την Αποστασία του 1965 ξέσπασε χθες, καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου απάντησε εμμέσως πλην σαφώς στους ισχυρισμούς του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για τα Ιουλιανά, λέγοντας ότι κάποιοι αντί να ζητήσουν συγγνώμη από τον ελληνικό λαό επιχειρούν να ξαναγράψουν την Ιστορία. Και ο κ. Μητσοτάκης, όμως, επανήλθε με βαρείς χαρακτηρισμούς κατά του Γέρου της Δημοκρατίας.
Η δήλωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν ευθεία αιχμή σε όσα ισχυρίστηκε προχθές ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ.- στο επιστημονικό Συμπόσιο που οργανώνει το Ίδρυμα Κωνσταντίνος Μητσοτάκης- για τα δραματικά γεγονότα που οδήγησαν στη συνταγματική εκτροπή τον Ιούλιο του 1965 και άνοιξαν τον δρόμο για τη χούντα, επιρρίπτοντας τις ευθύνες κυρίως στους Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου και στα Ανάκτορα και υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος και η ομάδα του προσπάθησαν να «σώσουν τον τόπο» για να αποφευχθεί η εκτροπή.
Επικρίνοντας χθες την κυβέρνηση της Ν.Δ. για χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, υποβάθμιση της Βουλής και προσπάθεια υφαρπαγής της κοινοβουλευτικής έδρας του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπανδρέου άφησε σαφείς αιχμές εναντίον του Κ. Μητσοτάκη λέγοντας: «Αυτή ήταν πάντα η ιστορία τους, διαχρονικά, την
ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ «ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΝΟΘΕΙΑΣ»
υποστήριξε ότι δεν έφερε ευθύνη μόνο το Παλάτι, αλλά και η Ένωση Κέντρου, που «έκανε τα στραβά μάτια» ώστε να αποβεί υπέρ της η κατάσταση!
οποία τώρα κάποιοι γνωστοί επιχειρούν να ξαναγράψουν, αντί απλώς να ζητήσουν συγγνώμη από τον ελληνικό λαό και τη δημοκρατία». Στον Γιώργο Παπανδρέου απάντησε, όμως, ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ., δηλώνοντας χθες ότι σε ένα επιστημονικό Συμπόσιο ακούγονται όλες οι απόψεις, ενώ πρόσθεσε: «Εδώ γίνεται διάλογος. Τον διάλογο φοβούνται όσοι πιστεύουν ότι έχουν άδικο».
Ωστόσο ο Κ. Μητσοτάκης επανήλθε από το βήμα του Συμποσίου χθες το βράδυ υποστηρίζοντας ότι για τις εκλογές «βίας και νοθείας» δεν έφερε ευθύνη μόνο το Παλάτι, αλλά και η Ένωση Κέντρου, που «έκανε τα στραβά μάτια», προκειμένου, όπως είπε, να αποβεί υπέρ της η κατάσταση. Επιπλέον, επανέλαβε ότι η κυβέρνηση αποστατών του Στέφανου Στεφανόπουλου δεν έπρεπε να ανατραπεί, αλλά ανετράπη «επειδή ο Γεώργιος Παπανδρέου ήθελε να πάρει τη ρεβάνς του», ενώ αρνήθηκε ότι πρωταγωνίστησε στην Αποστασία λόγω των διαφορών του με τον Ανδρέα Παπανδρέου για τη διαδοχή του Γεωργίου Παπανδρέου στην Ένωση Κέντρου. Όσο για τον ρόλο των ξένων δυνάμεων στα γεγονότα της εποχής, υποστήριξε ότι δεν αποδέχεται κάτι τέτοιο και είπε: «Είναι άλλοθι των Ελλήνων πολιτικών. Όταν εκείνοι τα κάνουν μούσκεμα, φταίνε οι ξένοι».
«Βαριά η μνήμη του ΄65»
Βέβαια, η κρίση του 1965 δεν οφειλόταν, τόνισε, στο Σύνταγμα του 1952. Αναφερόμενος στα αίτια της κρίσης, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ μίλησε για την «αντιδημοκρατική και αντικοινοβουλευτική αντίληψη των Ανακτόρων», τη «θέση της χώρας μέσα στους τότε διεθνείς και περιφερειακούς συσχετισμούς δυνάμεων», αλλά και για τα «γενετικά χαρακτηριστικά και την πολιτική φύση της Ένωσης Κέντρου». Μάλιστα, ο Ε. Βενιζέλος υπογράμμισε ότι η Ένωση Κέντρου δεν έμοιαζε με τα σημερινά κόμματα και κυρίως με το ΠΑΣΟΚ, αλλά αποτελείτο από στελέχη «με γνωστή και αντιφατική ιστορική διαδρομή και ετερόκλητες προγραμματικές αναγωγές».
Ο κ. Βενιζέλος, αναφερόμενος στη σκιά που άφησε το ΄65 στη σημερινή λειτουργία του πολιτικού συστήματος, μίλησε για «ενίσχυση της αρχηγικής συγκρότησης και λειτουργίας των κομμάτων». Αφήνοντας αιχμές για τον τρόπο λειτουργίας κυρίως των δύο μεγάλων κομμάτων, μίλησε και για «βαριά μνήμη του 1965 στην αντίληψη περί ενότητας των κομμάτων και εσωκομματικής δημοκρατίας και στη δυνατότητα διατύπωσης διαφορετικών θέσεων στο εσωτερικό των κομμάτων». Αιχμές άφησε και για τη συζήτηση περί συνεργασίας των δύο μεγάλων κομμάτων, λέγοντας ότι «πρέπει να διασφαλίζεται η σαφής διάκριση κυβερνητικής πλειοψηφίας και αξιωματικής αντιπολίτευσης, ανεξάρτητα από τις προγραμματικές τους συγκλίσεις» και υπογράμμισε ότι το σχήμα μεγάλου συνασπισμού των δύο μεγάλων κομμάτων είναι «πολιτικά και θεσμικά παθολογικό» και «δεν μπορεί να είναι η φυσιολογική λύση».
Υψηλή η δημοτικότητα του Γ. Παπανδρέου
Στις «κρίσιμες» αντιφάσεις που σημάδεψαν τη συγκρότηση της Ένωσης Κέντρου αναφέρθηκε χθες ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ηλίας Νικολακόπουλος, λέγοντας πως η κυριότερη ήταν ότι η Ε.Κ. «εμφανίστηκε ως ΄΄εθνικόφρον΄΄ κόμμα, ενώ απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της ήταν να υπερβεί τη διαίρεση “εθνικόφρονες/μη εθνικόφρονες”, να ενσωματώσει δηλαδή τη μερίδα του πληθυσμού που αναζητούσε διέξοδο από το πολιτικό και κοινωνικό γκέτο όπου την είχε τοποθετήσει η αντικομμουνιστική δόμηση του μετεμφυλιοπολεμικού κράτους». Ο ανένδοτος αγώνας, σε αυτό το πλαίσιο, είπε ο Η. Νικολακόπουλος, σηματοδοτεί «τη μετάβαση από την τομή “εθνικόφρονες/μη εθνικόφρονες” στην αντιπαράθεση “Δεξιά/Αντιδεξιά”». Οι αντιφάσεις αυτές τροφοδότησαν την κρίση του 1965, τόνισε, αλλά δεν είχαν τραυματίσει σημαντικά τη δημοτικότητα του Γ. Παπανδρέου, η οποία, σύμφωνα με τις απόρρητες δημοσκοπήσεις της αμερικανικής πρεσβείας, παρέμενε στο 60%, στοιχείο που «δεν φαίνεται να συνυπολόγισαν όσοι επέλεξαν να συγκρουστούν μαζί του τη συγκεκριμένη στιγμή».
