Ο μήνας έχει είκοσι για μας τους πολλούς, αλλά για τον Καραμανλή και
ορισμένους άλλους (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε), έχει μονίμως
εννιά! Γράφουν και ξαναγράφουν οι εφημερίδες, λένε και ξαναλένε τα κανάλια,
φωνάζουν και βροντοφωνάζουν τα ραδιόφωνα, αλλά ο άτιμος ο μήνας – γι’ αυτούς –
δεν λέει να ξεκολλήσει από το εννιά. Το δέκα δεν το ξέρει. Κι από τις οκτώ που
πέρασε, ούτε που ακούμπησε. Στις εννιά είναι σταματημένος, καιρό τώρα.
Μακάριοι στην αμεριμνησία τους, βλέπουν τον χρόνο να περνάει και να μην τους
αγγίζει. Να τους παρακάμπτει, να τους υπερπηδάει, να τους αγνοεί. Με την ίδια
ευκολία που τον αγνοούν και οι ίδιοι. Και γιατί όχι; Τα προβλήματα είναι για
τους άλλους, όχι γι’ αυτούς. Οι δυσκολίες είναι για εκείνους που τις
υφίστανται, όχι για τους ίδιους. Οι αντιξοότητες είναι για τους πολλούς, για
εκείνους – το είπαμε – ο μήνας έχει εννιά…
«Να τα φέρει βόλτα»
Υπάρχει συνταγή γιατρέ μου; Υπάρχει φάρμακο; Πες μου, δεν ξέρω τι να κάνω. Ο
φίλος μου ο Μάκης λέει ότι αυτό είναι φυσικό. «Άμα δεν έχει φάει η μούρη σου
χώμα στο πεζοδρόμιο, πώς να καταλάβεις τον πόνο του άλλου»; Και εννοεί ότι άμα
τα βρήκες όλα έτοιμα στη ζωή σου και δεν έχεις δουλέψεις ποτέ, δύσκολα θα
καταλάβεις τι περνάει ο άλλος για να τα φέρει βόλτα – άκου έκφραση «να τα
φέρει βόλτα»! Και γιατί να μην τα «πάει» δηλαδή; Αυτό πάλι, δεν το κατάλαβα
ποτέ.
«Βαδίζω και παραμιλώ»
Αμ, πες το μου ντε, γιατί είχα κι εγώ μπερδευτεί. Είχα πάθει μια σύγχυση. Ένα
αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι. Ένα «βαδίζω και παραμιλώ/ μ’ αυτή τη συμφορά
μου»! Έλεγα μέσα μου, είναι δυνατόν η κυβέρνηση να τα κάνει τόσο χάλια και το
ΠΑΣΟΚ να μην παίρνει πάνω του; Είναι δυνατόν οι άλλοι να κυβερνούν τη χώρα λες
και διοικούν πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό σωματείο ή εξωραϊστικό σύλλογο (τι
θυμήθηκα τώρα, ο άνθρωπος) και το ΠΑΣΟΚ να μην αδειάζει να κάνει μια
στοιχειώδη αντιπολίτευση επειδή τα στελέχη του σκοτώνονται μεταξύ τους; Είναι
δυνατόν μια κυβέρνηση που το ‘βλεπες ότι δεν θα τη βγάλει την… τριετία, να
διεκδικεί με αξιώσεις και δεύτερη θητεία; Είναι; Φαίνεται πως είναι… Γιατί –
όπως λέει ο φίλος μου ο Χάρης – ο Θεός της πολιτικής είναι δίκαιος. Ό,τι δίνει
από εκεί δίνει κι από δω. Μοιράζει με ακρίβεια. Και δεν αφήνει κανέναν
παραπονεμένο. Οπότε τι να (του) διαμαρτυρηθείς, και με ποιον να τα βάλεις;
Μέσω της τηλεόρασης
Με κανέναν να μην τα βάλεις. Κάτσε και παρακολούθησε τα συμβαίνοντα, βγάλε τα
συμπεράσματά σου και γίνε πιο σοφός, γιατί θα σου χρειαστεί την επόμενη φορά
που θα πρέπει να αποφασίσεις. Ό,τι κι αν κληθείς τέλος πάντων να αποφασίσεις.
Επί του παρόντος δες πράγματα τρελά. Στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας αποπέμπεται
σκαιότατα μέσω της τηλεόρασης (χάσαμε πια τον λογαριασμό τού πόσοι έχουν
απολυθεί μέσω της τηλεόρασης) επειδή «κάρφωσε» τον Καραμανλή για την υπόθεση
του Χρηματιστηρίου. Όχι πως στενοχωριόμαστε ιδιαίτερα που η κυβέρνηση δέχθηκε
εκ των ένδον ένα ακόμη πλήγμα στο δικό της γήπεδο, αλλά νομίζω πως η υπόθεση
του ευπρεπούς αυτού ανθρώπου, του Δημ. Κωστόπουλου, είναι εξαιρετικά
διδακτική: όποιος τολμήσει να αφήσει έστω και υπόνοιες για τον ανώτατο
άρχοντα, τρώει το κεφάλι του αμέσως και χωρίς δεύτερη συζήτηση…
Ξέφραγο αμπέλι
Δημοκρατικά πράγματα. Όπως με την υπόθεση των Πακιστανών, η οποία εναλλάσσεται
σταθερά με την υπόθεση των υποκλοπών. Τη μια εβδομάδα «παίζει» το ένα, την
άλλη το άλλο και πάει λέγοντας. Αυτή την εβδομάδα είχαμε Πακιστανούς. Βγήκε το
πόρισμα του εισαγγελέα, αποκαλύφθηκε και η ανοησία των μυστικών υπηρεσιών μας
(τρομάρα τους, τους πρόδωσε το «ντελίβερι» με τα σουβλάκια), αλλά δεν άνοιξε
μύτη. Όλα καλώς καμωμένα για την κυβέρνηση. Από την εποχή του θείου του
Κωνσταντίνου – προδιδακτορικά – είχε να ζήσει η χώρα τέτοιο αλισβερίσι ξένων
πρακτόρων. Ξέφραγο αμπέλι έχουμε γίνει, όπως αποδείχθηκε και με τις υποκλοπές.
«Να τον κλαίνε οι ρέγκες»
Μια και το ‘φερε η κουβέντα, αν υπάρχει ένας πολιτικός που είναι «να τον
κλαίνε οι ρέγκες», είναι ο Γιώργος Βουλγαράκης. Από εκεί που πριν από έναν
περίπου χρόνο προβαλλόταν ως ο «φυσιολογικός» δελφίνος του Κώστα Καραμανλή,
τώρα δείχνει να τα έχει χάσει όλα. Σαν να έχει πέσει στον πάτο ενός πηγαδιού
και να μην μπορεί να βγει. Σαν να έχει πέσει σε φουσκωμένο ποτάμι και να
προσπαθεί να βγει από τη δίνη του νερού, αλλά να μην τα καταφέρνει. Τρέλα.
Μέσα σε λίγους μήνες έχασε ό,τι είχε και δεν είχε – δημοτικότητα, στηρίγματα,
αποδοχή. Και είναι νομίζω άδικο αυτό που του συμβαίνει. Γιατί οι χειρισμοί
του, και στις υποκλοπές και στο θέμα των Πακιστανών, ήταν σε απευθείας
συνεννόηση με τον Καραμανλή… Και έναντι αυτής της στάσης που τήρησε, πήρε
την προαγωγή – μετάθεση στο υπουργείο Πολιτισμού. Αλλιώς θα έκανε παρέα του
Πάνου Παναγιωτόπουλου και του Σπήλιου Σπηλιωτόπουλου τώρα. Μη δέρνουμε λοιπόν
το σαμάρι αντί του γαϊδάρου. Εντάξει;
KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ
Το δικό του μαγαζί πήγε να προστατεύσει
|
|
Ενδιαφέρουσα η περίπτωση της αποπομπής του πρώην βουλευτή Δημ. Κωστόπουλου από
το κυβερνητικό σχήμα. Ενδιαφέρουσα, όχι τόσο γιατί έρχεται να συμπληρώσει μια
μακρά αλυσίδα ανάλογων αποπομπών. Όχι. Αλλά για τον λόγο για τον οποίο έγινε.
Αν υπάρχει όντως θέμα κατ’ εντολήν (Καραμανλή) αποσιώπησης από μέρους της Νέας
Δημοκρατίας του θέματος του Χρηματιστηρίου, αυτό ήταν μια πράξη αυτοάμυνας της
Νέας Δημοκρατίας. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι τον Καραμανλή τον είχε πιάσει ο
πόνος να μη διασυρθούν υπουργοί και στελέχη του ΠΑΣΟΚ! Το δικό του μαγαζί πήγε
να προστατεύσει. Και γνωρίζω καλά ότι υπέρμαχος αυτής της τακτικής
(αποσιώπησης) ήταν ο Αλογοσκούφης. Κυρίως γιατί γνώριζε ποιοι έπαιζαν χοντρά
στο Χρηματιστήριο – από Βουλγαράκη και Καμμένο μέχρι βουλευτές και στελέχη…
Γ’ Εθνικής. Και καταλάβαινε ότι θα φαινόταν τελείως αναξιόπιστος από τη μια
μεριά να καταγγέλλει επωνύμως το ΠΑΣΟΚ και από την άλλη να έχει λερωμένη τη
φωλιά του. Για λόγους τακτικής και αυτοπροστασίας έκανε ό,τι έκανε, όχι γιατί
σκεφτόταν την ομαλότητα στον δημόσιο βίο. Για να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή.
