Όσκαρ σε Ίστγουντ, Mαύρους, ευθανασία

Από όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη φορά τα τελευταία δέκα χρόνια όπου η ετυμηγορία

του θείου Όσκαρ είναι δίκαιη και εντελώς κινηματογραφική. Αναμφίβολα το

«Million dollar baby» είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς, με διαφορά. Και

είναι η μοναδική ταινία που σαν κιβωτός «κουβαλάει» όλες τις αξίες του

κλασικού αμερικανικού κινηματογράφου: ακεραιότητα, αξιοπρέπεια, ηρωισμός.

Ολα λοιπόν ήρθαν τούμπα. Ο 75χρονος Κλιντ Ίστγουντ, από τους σταθερότερους

καλλιτεχνικούς «πυλώνες» του συστήματος, αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο

αμφισβητία, υπερβαίνοντας τις προσωπικές του θέσεις. Συμβαίνει σε μεγάλους

καλλιτέχνες όπου με το έργο τους ξεπερνούν τις πεποιθήσεις τους. Έτσι, στο

«Μωρό» – εκτός των άλλων – πριονίζει με σαρκασμό το δίπτυχο του Μπους

«θρησκεία-οικογένεια» και αναδεικνύει ως ηρωίδα ένα έσχατο πλάσμα που για να

συντηρηθεί αναγκάζεται να περιμαζεύει τα αποφάγια των πελατών (Χίλαρι Σουάνκ).

Εν ολίγοις, λέει ο Κλιντ, μπορεί σήμερα όλα να είναι για πούλημα, όλα εκτός

από αυτό το ταγμένο, ηθικό, εργατικό και ηρωικό «μωρό»!

H περίπτωση του Κλιντ Ίστγουντ είναι μοναδική στην ιστορία του

αμερικανικού κινηματογράφου. Ενας τύπος κομμένος και ραμμένος για ρόλους

πιστολέρο σε σπαγγέτι-γουέστερν και σκληρού μπάτσου «βρώμικου Χάρι»

σκαρφαλώνει στο κεφαλόσκαλο της σύγχρονης οθόνης σε ρόλο Τελευταίου των

Μοϊκανών. Και όσο γερνάει τόσο περισσότερο σκαλίζει σε βάθος και ουσία:

Μόνο αυτός επαναφέρει στο «παιχνίδι» τη θεματική και την οπτική του κλασικού,

προοδευτικού αμερικανικού κινηματογράφου.

Μόνο αυτός από τις μεγάλες… υπογραφές περιφρονεί τα οπτικά εφέ και την…

ηλεκτρονική, πλαστική, κινηματογραφία.

Μόνο αυτός τα τελευταία χρόνια πάει κόντρα στο ρεύμα. Όπως και ο τίτλος

γουέστερν του μαυροπινακισμένου Ντάλτον Τράμπο: Μόνοι είναι οι γενναίοι!

Επίσης, όποιος παίξει σε ταινία του Κλιντ έχει πιθανότητες δύο στις τρεις να

κερδίσει. Μέχρι στιγμής από τις τρεις Οσκαρικές ταινίες του («Ασυγχώρητοι»,

«Σκοτεινό ποτάμι», «Million dollar baby») νικητές εξήλθαν οι: Χίλαρι Σουάνκ,

Σον Πεν (μάνι μάνι δύο Όσκαρ α’ ρόλου) και Τζιν Χάκμαν, Μόργκαν Φρίμαν, Τιμ

Ρόμπινς β’ ρόλου.

Όσο για τη Χίλαρι Σουάνκ, αυτή κατάφερε να κάνει το δύο στα δύο. Δύο Όσκαρ σε

δύο υποψηφιότητες, για το «Boys don’t cry» (2000) και το «Million dollar

baby». Ως… boy (λεσβία) στο πρώτο, γυναίκα-πυγμάχος στο δεύτερο. Στο

Χόλιγουντ ήδη μιλούν για διάδοχο της Τζόντι Φόστερ. Πάντως, οι… Ακαδημαϊκοί

ψηφίζουν ρόλο και δευτερευόντως ερμηνεία. Μέχρι στιγμής, τα σκήπτρα

εξακολουθεί να διατηρεί η Κάθριν Χέμπουρν με τέσσερα Όσκαρ. Και από τον…

τάφο της κερδίζει και πέμπτο διά της αντιπροσώπου της, Κέιτ Μπλάνσετ, ως

Χέμπουρν στο «Aviator» του Μάρτιν Σκορσέζε!

Ο δικός μας Αλέξανδρος Παπαδόπουλος (Αλεξάντερ Πέιν) κέρδισε το πρώτο

του Όσκαρ για το καλύτερο διασκευασμένο σενάριο στο «Πλαγίως». Είναι η δεύτερη

υποψηφιότητά του ως σεναριογράφου, με πρώτη το «Election», ταινία που δεν

προβλήθηκε στις αίθουσες!

Αβλεψίες, αδικίες, αδυναμίες

Τζέιμι Φοξ ως Ρέι Τσαρλς: Τέλεια μίμηση, αλλά όχι σπουδαία ερμηνεία. Να

μην αισθάνεται αδικημένος ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο;

Χίλαρι Σουάνκ: Εξαιρετική, αλλά η Βρετανίδα Ιμέλντα Στάουντον στο

«Μυστικό της Vera Drake» καλύτερη. Είπαμε, οι Ακαδημαϊκοί ψηφίζουν ρόλο

(ευθανασία του «Baby») και λιγότερο ερμηνεία!

«H θάλασσα μέσα μου»: Για τον ίδιο λόγο… ευθανασίας κέρδισε Όσκαρ

καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Με καθαρά κινηματογραφικά κριτήρια οι απόντες

(από τις υποψηφιότητες) «2046» του Γουόνγκ Καρ Γουάι, «Ημερολόγια

μοτοσυκλέτας» του Βάλτερ Σάλες και «Ατέλειωτοι αρραβώνες» του Ζαν Πιέρ Ζενέ,

σαφώς ανώτερες ταινίες!

ΟΙ ΑΤΑΚΕΣ ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ

«Του χρόνου θα δίνουμε και χάμπουργκερ»

Κλιντ Ίστγουντ (σκηνοθεσία): «Έρχεται συνεχώς νέο αίμα στον χώρο, αλλά θα

ήθελα να πω στους διάφορους χρηματοδότες να μην ξεχνούν το παλιότερο αίμα. Οι

μεγαλύτεροι κύριοι και κυρίες είναι στη διάθεσή σας, έτοιμη να δώσουν τον

καλύτερό τους εαυτό για εσάς».

Τζέιμι Φοξ (α’ ανδρικός ρόλος): (για τον Σίντνεϊ Πουατιέ). «Σε είδα μια

φορά, κοίταξα στα μάτια σου και ένιωσα έναν σύνδεσμο. Μου είπες “σου δίνω

ευθύνη” και απόψε αναλαμβάνω αυτή την ευθύνη. Σ’ ευχαριστώ, Σίντνεϊ».

Χίλαρι Σουάνκ (α’ γυναικείος ρόλος): «Δεν ξέρω τι έκανα για να αξίζω όλα

αυτά. Είμαι ένα κορίτσι που έμενε σε τροχόσπιτο και είχε ένα όνειρο».

Αλεξάντερ Πέιν (διασκευασμένο σενάριο): (όταν τον ρώτησαν ποιο κρασί θα

έπινε για να γιορτάσει). «Θα πιούμε τεκίλες!».

Μόργκαν Φρίμαν (β’ ανδρικός ρόλος): (για τη διπλή νίκη Αφροαμερικανών

ηθοποιών) «Σημαίνει ότι το Χόλιγουντ εξακολουθεί να γράφει ιστορία.

Εξελισσόμαστε…».

Κρις Ροκ (ο παρουσιαστής): «Του χρόνου θα δίνουμε Όσκαρ και στο πάρκινγκ.

Θα είναι σαν ντράιβ-θρου. Παίρνεις ένα Όσκαρ κι ένα χάμπουργκερ και συνεχίζεις

να οδηγείς».

Κέιτ Μπλάνσετ (β’ γυναικείος ρόλος): «Σε ευχαριστώ, Μάρτιν Σκορσέζε –

ελπίζω ο γιος μου να παντρευτεί την κόρη σου».

Τζον Ντίκστρα (ειδικά εφέ για το «Σπάιντερμαν 2»): «Πολύ χαίρομαι που

φέτος δεν ήταν υποψήφιος ένας τέταρτος “Άρχοντας των Δαχτυλιδιών”».

MAPTIN ΣΚΟΡΣΕΖΕ

Ο μεγάλος χαμένος

Ύστερα και από αυτήν την απονομή Όσκαρ ο Μάρτιν Σκορσέζε θα μπορεί πια να

λέει: «Σας το ‘λεγα». Ο ιταλικής καταγωγής σκηνοθέτης, λίγες ώρες πριν από τη

βραδιά στο Kodak Theatre του Λος Άντζελες, γκρίνιαζε από τη σουίτα λονδρέζικου

ξενοδοχείου ότι δεν περιμένει πλέον τίποτα από το Χόλιγουντ. Αντιθέτως, αν η

ταινία του «The Aviator – Ιπτάμενος Κροίσος» διακρινόταν σε κάποια κατηγορία

θα τον έζωναν τα φίδια. Διότι, σου λέει, αφού δεν πήρε Όσκαρ με τον «Ταξιτζή»,

τα «Καλά παιδιά» και το «Οργισμένο είδωλο», αν ο «Aviator: Ιπτάμενος Κροίσος»

πάρει – έστω ένα – αγαλματάκι θα είναι ένα είδος υπονοούμενου της Ακαδημίας

προς τον ίδιο. Ότι δηλαδή, τον θεωρεί ξοφλημένο και το Όσκαρ θα είναι τιμής

ένεκεν για την προσφορά του στον κινηματογράφο. «Δεν θα έχει καμία αξία για

μένα». Τελικώς, ναι μεν η ταινία απέσπασε τέσσερα Όσκαρ, αλλά το αγαλματάκι

δεν κατέληξε στα χέρια του (η Κέιτ Μπλάνσετ απέσπασε το βραβείο β’ γυναικείου

ρόλου). Και πάλι ο Σκορσέζε συνέχισε την γκρίνια, βάλλοντας κατά του

Χόλιγουντ.

Πολλοί αστέρες πρώτης κατηγορίας, από τον Ντε Νίρο έως τον Ντι Κάπριο,

χρωστούν τις καριέρες τους στον Σκορσέζε – μέχρι και η Σάρον Στόουν τον

δελέασε με 4 εκατ. ευρώ για να την σκηνοθετήσει στο «Καζίνο» – αλλά απ’ ό,τι

φαίνεται τα Όσκαρ πηγαίνουν πάντα… αλλού. «Το “νέο Χόλιγουντ” θέλει ανόητες,

βαρετές ταινίες», λέει ο Σκορσέζε, που προειδοποιεί για ένα νέο είδος

Μακαρθισμού όπου η χριστιανική Δεξιά και η πολιτικώς ορθή Αριστερά, ούτε λίγο

ούτε πολύ, ελέγχουν ουσιαστικά τον κινηματογράφο.

«Κάποτε είχαν ξεσηκωθεί με τις σκηνές βίας στις ταινίες μου. Και να σκεφτείς

πως ήθελα να ξορκίσω τη βία, όχι να την εξυμνήσω. Στον “Ιπτάμενο Κροίσο”

ενοχλήθηκαν για μια ονείρωξη, ενώ οι Ιταλοί που είδαν το φιλμ απογοητεύτηκαν

διότι δεν είχε πολλές ερωτικές σκηνές». Ο Σκορσέζε ανησυχεί πάντως για την

επόμενη ταινία του «The Departed» (με τον Ντι Κάπριο και πάλι), με θέμα τον

ιρλανδικό υπόκοσμο της Βοστώνης, και φοβάται ότι θα την χαρακτηρίσουν

ρατσιστική. «Με δυσκολία μπορείς να πεις πλέον το παραμικρό δημοσίως», λέει.

Δηλώνει δε φανατικός του παλαιού καλού Χόλιγουντ, διότι «διέθετε λάμψη που δεν

έχει το σημερινό».

25 χρόνια φαγούρα

1981: «Οργισμένο είδωλο» χάνει από «Συνηθισμένους ανθρώπους» του

Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Αδικία!

1989: «Ο τελευταίος πειρασμός» (σκηνοθεσία) χάνει από «Άνθρωπο της

βροχής» και Μπάρι Λέβινσον.

1992: «Τα καλά παιδιά» χάνουν από «Χορεύοντας με τους λύκους» του Κέβιν

Κόστνερ.

2003: «Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης» χάνουν από «Πιανίστα» και Ρομάν

Πολάνσκι.

2005: «Aviator» χάνει από «Million dollar baby» και Κλιντ Ίστγουντ. Δίκαιο!

Στην Ελλάδα

Οι 10 από τις 11 που κέρδισαν – έστω ένα – Όσκαρ έχουν «βγει» στις ελληνικές

αίθουσες (ενδέκατη είναι το «Lemony Snicket’s»). Εισπρακτικά, τα ταμεία έχουν

διαφορετική γνώμη αφού το «Spider man 2», τροπαιούχος στο Όσκαρ «Οπτικά εφέ»

είναι πρώτο, ακολουθούμενο από τους «Απίθανους». Ο νικητής «Million dollar

baby» μέχρι στιγμής έχει κόψει 131.700 εισιτήρια, εκ των οποίων τα 98.293 στην

Αθήνα. Το «Aviator» ζήτημα είναι αν θα πιάσει τις 100.000!

H ΜΟΔΑ

Έσπασαν τα μονοπώλια

H Χίλαρι Σουάνκ αξίζει τα δολάρια της αμοιβής της. Γιατί, πέρα από το δεύτερο

Όσκαρ ερμηνείας, είχε και το απόλυτα δικό της στυλ στη χθεσινή τελετή. Που δεν

το θυσίασε για να διαφημίσει στο κόκκινο χαλί ένα ρούχο του Calvin Klein, με

τον οποίο έχει συμβόλαιο για τη διαφήμιση των εσωρούχων του Οίκου. Αλλά

προτίμησε να εμφανιστεί με μια ζέρσεϊ μεταξωτή βαθύχρωμη μπλε τουαλέτα τού Γκι

Λαρός, αποκαλύπτοντας μόνο την πλάτη της (όπως η Ρένα Βλαχοπούλου στην

«Παριζιάνα»!) και κάνοντας τη διαφορά, την ώρα που οι καλεσμένες τής 77ης

Απονομής φόρεσαν σινιέ παραλλαγές στο ίδιο θέμα: στράπλες μακριές τουαλέτες,

άλλοτε ίσιες κι άλλοτε με άφθονο όγκο, αναδεικνύοντας την εικόνα της γκλαμ

Σειρήνας του Χόλιγουντ των 40’ς ή τη «γυναίκα-τούρτα». Το μονοπώλιο του

Τζόρτζιο Αρμάνι ανακόπηκε. Φέτος, τα (δανεικά πάντα) ρούχα, τα παπούτσια και

τα κοσμήματα ανήκαν σε πολλούς δημιουργούς. Ξεχώρισε η παστέλ κίτρινη τουαλέτα

του Βαλεντίνο για την Κέιτ Μπλάνσετ – που ατύχησε πάνω στη λευκή επιδερμίδα

της – και η εντυπωσιακή δημιουργία τού Τζον Γκαλιάνο (Dior) για τη Σαρλίζ

Θερόν (φωτογραφία) με 300 μέτρα μουσελίνα, τα οποία χρειάστηκαν 650 ώρες ραφής!