Συνήθως εκείνους που λένε ψέματα τους λένε: «Ψευτοθόδωρους». Ο Ψευτοθόδωρος
υπήρξε ένας από τους πολλούς τύπους της παλιάς Αθήνας, γύρω στα 1870. Οι
περισσότερες φάρσες και… κατεργαριές του Ψευτοθόδωρου είχαν σαν θέμα το
φαγητό. Κι αυτό ήταν πολύ φυσικό για έναν άνθρωπο που βρισκόταν τις
περισσότερες ώρες στην ταβέρνα, για έναν άνθρωπο που αντιπαθούσε τη δουλειά.
«Γιατί να δουλεύω εγώ, αφού δουλεύει το μυαλό μου;», έλεγε τακτικά ο
Ψευτοθόδωρος, ομολογώντας το «κουσούρι» του. Τα κατορθώματά του, οι φάρσες του
και τα ανέκδοτά του έμειναν όπως και το «παρατσούκλι του» παροιμιώδη. Από
αυτόν τον τύπο – σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος
Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις» (Εκδόσεις
Σμυρνιωτάκης) – έμεινε στις νεώτερες γενιές η φράση «Ψευτοθόδωρος».
