|
Επειδή αποσύρθηκαν οι κάμερες, δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα στους δρόμους της Βαγδάτης, μόνο που πια τα μαθαίνουμε με μέτρο
|
Οι ειδήσεις φτάνουν με φειδώ, αλλά αποκαλύπτουν πως ακόμη δεν έχει τελειώσει ο
εφιάλτης για τον λαό του Ιράκ, πως οι νικητές – απελευθερωτές δεν βρίσκουν
δρόμο στρωμένο με ρόδα. Χρειάστηκε να επικηρυχθούν τα «κεφάλια» του Σαντάμ και
των γιων του, έναντι πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, για να βρεθεί εκείνος που
θα χαρίσει την ασφάλεια της ελευθερίας στην πατρίδα του. Οι πληροφορίες είναι
αποσπασματικές και ακριβώς εκείνες που οδηγούν στην πεποίθηση ότι το τέλος θα
είναι ευτυχές, όπως είχε προδιαγραφεί από το αρχικό σενάριο. Ο κακός θα
συλληφθεί. H Δικαιοσύνη θα λάμψει. Με ανακούφιση ακούμε τα νέα. Οι
διεστραμμένοι γιοι θανατώθηκαν. Σαν ολιγόλεπτα επεισόδια, μικρά «φλας» σε μια
υπόθεση που μας φαίνεται κιόλας μακρινή.
Μετά το φρικιαστικό υπερθέαμα των βομβαρδισμών που πλήγωσαν εκείνους, που ήδη
υπέφεραν, τώρα και η δικαίωση της θυσίας τους.
Δεν υπήρχε άλλος τρόπος; Ας μην ξαναθέσουμε το ερώτημα. H ιστορία
προχώρησε κιόλας. Στα βίντεο των ειδήσεων βλέπουμε τον Μπους να προσθέτει στο
θέαμα αυτής της παγκόσμιας μάχης κατά του κακού τον αυτάρεσκο λόγο του: ο λαός
του Ιράκ συνεργάζεται.
Σαν τη σκηνή από τον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ, όταν ο Βρούτος μιλάει στον
λαό της Ρώμης:
«Ποιος απ’ όλους σας είναι τόσο χαμερπής, που θα ‘θελε να γίνει δούλος; Όποιος
είναι ας μιλήσει, γιατί αυτόν τον έχω αδικήσει.
Ποιος απ’ όλους σας είναι τόσο βάρβαρος, που δεν θα ‘θελε να παραμείνει
Ρωμαίος πολίτης; Όποιος είναι ας μιλήσει, γιατί αυτόν τον έχω αδικήσει.
Ποιος απ’ όλους σας είναι τόσο πρόστυχος, που να μην αγαπάει την πατρίδα του;
Όποιος είναι ας μιλήσει, γιατί αυτόν τον έχω αδικήσει. Περιμένω απάντηση».
«Κανένας Βρούτε, κανένας».
Καμία σχέση, βεβαίως, δεν έχει η παρούσα κατάσταση και οι πρωταγωνιστές
της με εκείνες τις ιστορικές προσωπικότητες και την εποχή τους, αλλά τα
απόλυτα ερωτήματα στην ιστορία δικαιολογούσαν τις απόλυτες λύσεις και
φαίνονταν αίφνης και οι μόνες λογικές. Σε άλλες εποχές ήταν ο ρητορικός λόγος
που έδινε τις κατευθύνσεις στη λογική, στη δική μας είναι οι εικόνες και οι
πληροφορίες με τον τρόπο που κυκλοφορούν.
Εκείνο το θέαμα των βομβαρδισμένων παιδιών που μούδιασαν προς στιγμήν την
παγκόσμια συνείδηση και που έμοιαζε απάνθρωπα παράλογο, αίφνης εκτονώνεται με
τις ειδήσεις για μια αναπόφευκτη θυσία, που να, οδηγεί επιτέλους στη λύση. H
ελευθερία του λαού είναι ένα σκαλοπάτι πριν από την ολοκλήρωσή της. Λείπει
μόνο η σύλληψη ή έστω ο θάνατος του σατανικού δικτάτορα.
Στο μεταξύ, όσο δεν ολοκληρώνεται αυτή η ελευθερία, η απειλή υπάρχει
και παραμένουμε όλοι με την ανάσα κρατημένη. Αίφνης ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα
του σατανικού Σαντάμ προσθέτει στο σενάριο σασπένς. Σαν να μην φτάνει αυτή η
άγρια φωνή που λέει πως η αντίσταση θα συνεχιστεί και πως 100 γιους να είχε θα
τους θυσίαζε, πληροφορίες λένε, πως η Αλ Κάιντα θα ξαναχτυπήσει από αέρος.
Αυτό που πλέον μας μουδιάζει, είναι ότι γνωρίζουμε πως σ’ αυτό το παγκόσμιο
θέαμα της απειλής καμία πληροφορία και κανένα πλάνο δεν είναι τυχαία. Ο
Χίτσκοκ το δίδαξε με την μαθηματική ακρίβειά του στη σκηνοθεσία της αγωνίας,
το Χόλιγουντ το τελειοποίησε, για να εξελιχθεί πλέον σε απόλυτο κώδικα των
μάγων της ενημέρωσης.
Ποιος άνθρωπος δεν θέλει την ελευθερία του, που σημαίνει ειρήνη και αίσθηση
ασφάλειας πάνω απ’ όλα; Άλλο αν μέσα στο κλίμα της διαρκούς έντασης και
απειλής το περιεχόμενο της «ελευθερίας» έχει κάπως τροποποιηθεί, για να
ταυτιστεί με την έννοια της «επιβίωσης».
