Η άλωση της Βαγδάτης

Ο χθεσινός βομβαρδισμός των γραφείων δύο αραβικών τηλεοπτικών δικτύων και

του ξενοδοχείου «Παλαιστίνη», που χρησιμεύει ως βάση των ξένων ανταποκριτών

στη Βαγδάτη, δεν σκότωσε μόνο τρεις δημοσιογράφους.

Η αμερικανική επέλαση με βαριά άρματα μάχης και στρατιώτες-ράμπο κάλυψε χθες

το μεγαλύτερο μέρος τη Βαγδάτης, ενώ στις 4.30 το απόγευμα τανκς έφθασαν και

έξω από το ξενοδοχείο «Παλαιστίνη». Την ίδια ώρα, έντρομοι κάτοικοι από τις

δύο απέναντι πολυκατοικίες έβγαζαν λευκά σεντόνια και μαντίλια για να μη

γίνουν ένας ακόμα κατά λάθος στόχος.

Αμέσως όσους θεώρησαν επικίνδυνους – κυρίως Ιρακινούς – τους ξάπλωσαν στο

γκαζόν και άρχισαν να τους ερευνούν. Την ίδια ώρα, ένας Αμερικανός λοχαγός με

20 στρατιώτες και ιταμό ύφος μπήκαν στο ξενοδοχείο και δέχθηκαν τις

διαμαρτυρίες Αμερικανού δημοσιογράφου για την προχθεσινή δολοφονική επίθεση.

«Ι am sorry» ήταν η απάντηση του λοχαγού, προκαλώντας την οργή πολλών

συναδέλφων που βρίσκονταν εκεί.

Στον περίβολο του ξενοδοχείου, δύο φιλειρηνιστές, οι οποίοι εδώ και πολλές

ημέρες βρίσκονται στη Βαγδάτη, είχαν απλώσει ένα πανό που έλεγε «Yankees go

home» («Γιάνκηδες πηγαίνετε σπίτια σας»). Στα δύο απέναντι ξενοδοχεία «Αλ

Φαναρ» και «Ανταλούς» άλλοι φιλειρηνιστές είχαν κρεμάσει πανό κατά του

πολέμου.

Μία ώρα αργότερα, οι Αμερικανοί στρατιώτες έστησαν ένα υπερθέαμα – σόου στην

πλατεία Φερντός, μπροστά στο ξενοδοχείο των δημοσιογράφων. Μοίρασαν μερίδες

φαγητού σε κίτρινες σακούλες που έγραφαν «φαγητό μιας ημέρας από τον

αμερικανικό λαό» και αμέσως μετά μαζί με Ιρακινούς άρχισαν τη διαδικασία

αποκαθήλωσης του μεγάλου αγάλματος του Σαντάμ Χουσεΐν που βρισκόταν εκεί.

Στην αρχή, έδωσαν στους Ιρακινούς σχοινί χοντρό για να επιχειρήσουν μόνοι τους

να ρίξουν το άγαλμα. Στη συνέχεια όμως, βλέποντας ότι δεν τα καταφέρνουν,

επιστρατεύθηκε ένα τανκς με έναν γερανό. Αμερικανοί πεζοναύτες σκαρφάλωσαν στο

άγαλμα και με τη βοήθεια ενός Ιρακινού πέρασαν αυτήν τη φορά σιδερένιες θηλιές

στα πόδια και το κεφάλι του Σαντάμ Χουσεΐν. Οι Αμερικανοί τού σκέπασαν για

λίγο το πρόσωπο με την αμερικανική σημαία.

Αμέσως μετά, τράβηξαν τον κόσμο πίσω και τους φωτορεπόρτερ και καμεραμέν οι

οποίοι τραβούσαν μανιωδώς τις τελευταίες στιγμές του σιδερένιου αγάλματος. Το

αμερικανικό άρμα έκανε όπισθεν και συμπαρέσυρε μαζί του το άγαλμα του Σαντάμ

Χουσεΐν υπό τις επευφημίες ορισμένων εκατοντάδων Ιρακινών. Την ίδια ώρα, σε

άλλα σημεία της πλατείας Ιρακινοί δάκρυζαν «όχι για τον Σαντάμ, αλλά για τη

χώρα μας που είναι από σήμερα υπό στρατιωτική αμερικανική κατοχή».

Επίδειξη δύναμης

Η μεγαλύτερη επίδειξη δύναμης των Αμερικανών για χάρη των ΜΜΕ έγινε στις 8.30

το βράδυ, όταν απέκλεισαν με οκτώ άρματα και οχήματα την κεντρική είσοδο του

ξενοδοχείου όπου μένουν οι δημοσιογράφοι, «για λόγους ασφαλείας»…

Μείναμε έκπληκτοι ο Ρόμπερτ Φισκ κι εγώ, όταν περνώντας την τζαμαρία

αντιμετωπίσαμε αυτό το τείχος των τανκς που έκρυβε όλη την είσοδο. Έπρεπε να

περάσουμε ανάμεσα στα άρματα και τους πάνοπλους στρατιώτες για να φθάσουμε ώς

τους άλλους συναδέλφους μας των τηλεοπτικών συνεργείων που μετέδιδαν ζωντανά

από τη Βαγδάτη.

«Έμφραγμα» στα νοσοκομεία

Κατά τη διάρκεια οδοιπορικού στη Βαγδάτη του χάους, σταματήσαμε για

λίγο στο νοσοκομείο «Αλ Αλουίγια» για να δούμε τον Βρετανό παραγωγό Πολ

Πασκουάλε του Ρώυτερ, που τραυματίσθηκε προχθές στο εγκληματικό χτύπημα κατά

του ξενοδοχείου «Παλαιστίνη».

Τραυματισμένος σε πολλά σημεία του σώματος, έχοντας στο πόδι και το χέρι

«υποδοχές» για ορό, ήταν σε άσχημη κατάσταση χωρίς να του δίνονται φάρμακα. Ο

πρώτος και μοναδικός ορός είχε τελειώσει, το νοσοκομείο δεν είχε φάρμακα, οι

Ιρακινοί τραυματίες – άμαχοι, θύματα των βομβαρδισμών – βρίσκονταν σε

χειρότερη νοσηλευτική θέση…

«Στενοχωριέμαι που δημιουργώ προβλήματα στους Ιρακινούς. Τι φταίνε να με

περιποιούνται μέσα σ’ αυτό το χάος που επικρατεί και για το οποίο ευθύνεται

και η κυβέρνησή μας;», μας είπε αφήνοντάς μας έκπληκτους και για το χιούμορ

και για την ευαισθησία του, ενώ όλοι καταλαβαίναμε ότι και πονούσε και

ανησυχούσε που δεν υπήρχε ούτε ορός ούτε φάρμακα γι’ αυτόν!

Ο Βρετανός παραγωγός του Ρώυτερ ήξερε όμως καλύτερα από εμάς την κατάσταση στο

νοσοκομείο, την οποία ζούσε για δεύτερη ημέρα. Ήταν τόσοι πλέον οι άμαχοι

τραυματίες που είχαν μεταφερθεί εκεί, ώστε οι γιατροί αδυνατούσαν να

προσφέρουν πολλές υπηρεσίες.

Ένα παμπάλαιο ακτινολογικό μηχάνημα το είχαν κατεβάσει στην είσοδο. Εκεί,

χωρίς προφύλαξη από τη ραδιενέργεια για τον γιατρό και τον χειριστή, σου

έκαναν την ακτινογραφία μπροστά στον κόσμο… Εκεί σε ξάπλωναν σε ένα κρεβάτι

για να σου προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες… Εκεί γίνονταν και

μικροεγχειρήσεις…

Η εικόνα ήταν εφιαλτική. Μόνο το χαμόγελο και η σιγουριά στα πρόσωπα νοσοκόμων

και γιατρών ότι κάνουν με ευσυνειδησία το καθήκον τους μπορούσε να σου δώσει

κάποιες ελπίδες ότι κάτι θα κάνουν και για σένα…

«Λένε ότι η κόλαση είναι στους δρόμους, στις μάχες που γίνονται ή έγιναν»,

λέει στα «ΝΕΑ» ο χειρουργός Αλ Χουσεΐν Ντιμπλαντί. «Λένε ότι αυτός ο πόλεμος

νίκησε όλους όσους νόμιζαν ότι μπορούν να διαφεντεύουν τη γειτονιά τους. Εγώ

ως γιατρός, που δεν θέλω να με χαρακτηρίσετε αντιαμερικανό γιατί πλούτισα τη

μόρφωσή μου με τη βοήθεια αμερικανικών συγγραμμάτων, αισθάνομαι ντροπή γιατί η

ανθρωπότητα επέτρεψε στον κ. Μπους να μας ταπεινώσει, ανοίγοντας έτσι τον

δρόμο για νέους εξευτελισμούς άλλων χωρών και λαών. Σκεφθείτε με να είμαι 25

χρόνια γιατρός και να μην έχω τα μέσα να κάνω μια εγχείρηση, να μην μπορώ να

αξιοποιήσω τις γνώσεις μου για να σώσω έναν άνθρωπο».

Όταν φύγαμε από το νοσοκομείο, το κεφάλι μου βούιζε. Δεν ξέρω πότε είχα

αισθανθεί χειρότερα, όταν οι Αμερικανοί σκότωσαν τους συναδέλφους μου, προχθές

στο «Παλαιστίνη», ή όταν έβλεπα αυτόν τον ταλαίπωρο γιατρό να ορθώνει το

ανάστημά του.