Αιχμάλωτοι των μάνατζερ

Μάνατζερ ή «μάνατζερ»; Επάγγελμα για λίγους ή μήπως μέσο για να θησαυρίζουν οι

(λεγόμενοι) «αετονύχηδες»; Χώρος που εντρυφούν οι πάντες με γερά πορτοφόλια ή

σπαθάτα παιδιά με διάθεση να βοηθήσουν τους ποδοσφαιριστές, μαζί φυσικά με την

αύξηση των καταθέσεών τους;

Τα ερωτήματα τούτα δεν είναι άτοπα. Κυρίως διότι μετά την ωμή παρέμβαση του

Πασχάλη Παπαδόπουλου – ενός εκ των πρώτων χρονικά, αλλά και σε επιτυχίες

μάνατζερ – στα εσωτερικά της ΑΕΚ και του ΠΑΟ, το θέμα που δημιουργήθηκε είναι

μείζον. Δίχως αμφιβολία. Έως πού φτάνουν οι αρμοδιότητες των ατζέντηδων; Όχι

πάντως μέχρι εκεί που αρχίζει η δουλειά του προπονητή. Αλίμονο να γίνονται

τέτοιες ενέργειες.

«Ήταν αδιανόητο αυτό που συνέβη, το διάβαζα και δεν το πίστευα. Αλλά, εδώ που

τα λέμε, μόνο το 10% των ατζέντηδων είναι σωστοί. Οι υπόλοιποι κοιτούν μόνο να

βγάλουν κέρδος από τη δουλειά, δεν νοιάζονται για άλλες παραμέτρους. Μιλάμε

για αεριτζήδες! Σε ό,τι με αφορά, επειδή η κατάσταση είναι περίεργη με κάθε

μάνατζερ, αμέσως τον παρέπεμπα στη διοίκηση. Δεν ήθελα μπλεξίματα. Πρότεινα

παίκτες, οι άλλοι μιλούσαν», αναφέρει στην «ΟΜΑΔΑ» γνωστός προπονητής που

θέλει – για λόγους ευνόητους, μάλλον – να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Προπονητής με επιτυχία και θητεία σε μεγάλη ομάδα. Πέπλο που σκεπάζει τα

πάντα, λοιπόν. Διότι ο ομφάλιος λώρος που δένει όλους τους εμπλεκόμενους στο

ποδόσφαιρο δεν κόβεται εύκολα. Τα συμφέροντα σε μια μεταγραφή, πολλά.

Ο καλός μάνατζερ

Ας δούμε όμως το εγχειρίδιο του «καλού μάνατζερ»:

*** Φροντίζει να διασφαλίζει τα συμφέροντα του παίκτη που εκπροσωπεί.

*** Στην υπογραφή των συμβολαίων έχει λόγο και άποψη.

*** Επεμβαίνει όταν πρέπει, αλλά σε καμιά περίπτωση στα εσωτερικά της

ομάδας. Μέσω γνωριμιών προωθεί τον παίκτη με συνεντεύξεις, τον συμβουλεύει

ώστε το ίματζ τού ποδοσφαιριστή να βελτιωθεί.

*** Αντιλαμβάνεται εγκαίρως ότι «σταρ» είναι ο παίκτης, όχι ο ίδιος!

Στο εξωτερικό, τα γραφεία των μάνατζερ λειτουργούν ολότελα διαφορετικά εν

συγκρίσει με την ελληνική πραγματικότητα, όπου βασιλεύει ο ερασιτεχνισμός και

το προσωπικό συμφέρον: υπάρχει τμήμα δημοσίων σχέσεων. Γραφείο επικοινωνίας.

Συνεργασία με άλλους μάνατζερ. Δικηγόροι. Συνεργασίες με ομάδες και

προπονητές. Σπέσιαλ χώροι για επαφές και συζητήσεις. Για το πόσο δυνατή είναι

η «φυλή των μάνατζερ», ας πούμε το εξής: ο Βενγκέρ και ο Βέναμπλς συνηθίζουν

να συνεργάζονται με συγκεκριμένα πρόσωπα. Τι σημαίνει αυτό; Πως ελέγχουν οι

προπονητές, ή άλλοι τεχνικοί, μεγάλο κομμάτι των μεταγραφών! Και, επίσης,

κάποιοι προπονητές «αποφασίζουν» και για άλλες κινήσεις, πάντα μεταγραφικές,

διατηρώντας υπό τον έλεγχό τους μικρότερου βεληνεκούς τεχνικούς. Δεν είναι

καταπληκτικό το πόσο αθώο είναι το ποδόσφαιρο στη Γηραιά Ήπειρο; Σκεφθείτε τι

συμβαίνει στην Ελλάδα.

Εδώ, επειδή τα γραφεία είναι για πολλούς «καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία»,

τα ραντεβού γίνονται στην Κηφισιά, το Κολωνάκι ή τη Γλυφάδα. Στα φανερά…

Οι σχέσεις που διαμορφώνονται στην Ελλάδα είναι εντελώς διαφορετικές από τις

αντίστοιχες στην Ευρώπη. Ένας μάνατζερ μπορεί να αποφασίσει για την πορεία της

καριέρας ενός ποδοσφαιριστή. Βέβαια, υπάρχει και η κατηγορία των «deal

makers», όπου μετά δεν νοιάζεται για το τι κάνει ο παίκτης. Κλείνει η

μετακίνηση και τέλος! Φυσικά, ο μάνατζερ σε αρκετές περιπτώσεις πρέπει να

παίρνει θέση όταν καπνίζει ένας ποδοσφαιριστής, να οικοδομεί μαζί του μια

σχέση που να βασίζεται στα θεμέλια της ειλικρίνειας. Το περίεργο που συμβαίνει

στην Ελλάδα; Όταν – όπως στην περίπτωση Κωνσταντίνου – μπλέκονται μάνατζερ και

ομάδες! Δηλαδή, ο παίκτης να εκπροσωπείται από τον μάνατζερ και η ομάδα να

δουλεύει ή να έχει παρτίδες με τον ίδιο ατζέντη. Το πώς συμβιβάζονται αυτά,

μόνο το ελληνικό ποδόσφαιρο το γνωρίζει.

Τα ποσοστά

Ορισμένες φορές ο μάνατζερ παίζει τον ρόλο του κακού. Τσακώνεται με κάποιον

μέσα στην ομάδα, εκεί που δεν μπορεί να μιλήσει ο παίκτης! Και κάποιες

αντεγκλήσεις είναι σικέ… Δεν αποκλείεται να παραβεί τα εσκαμμένα και να

ανοίξει και διάλογο με τον τεχνικό. Αν και οι ξύπνιοι «πάνε λάου λάου» και

ρωτούν «τι να κάνει ο παίκτης για να βελτιωθεί, πώς θα ανέβει» και τέτοια.

Οι μάνατζερ δουλεύουν συνήθως με το 10%. ‘Η με κάποιες συμφωνίες βάσει του 8%.

Και, κάποιες φορές που θέλουν απλώς να έχουν το «μεγάλο όνομα», το ποσοστό

πέφτει στο 5%! Τσάμπα πράγμα…

Στα ταξίδια, όταν μπλέκονται μάνατζερ και ομάδες, ουδείς γνωρίζει πού και προς

τα πού πάνε τα χρήματα. Αν δηλαδή υφίστανται και περαιτέρω συμφωνίες,

τηλεοπτικά έσοδα, εισιτήρια, διαφημιστικές πινακίδες. Μια παρέα είμαστε στα κέρδη…

«Παρολί»

Ένας ατζέντης που σέβεται τη δουλειά του, κοιτάζει κυρίως το μακροπρόθεσμο

συμφέρον του παίκτη. Δηλαδή: στη μεταγραφή, δεν σκέφτεται μόνο την αρπαχτή της

στιγμής, αλλά την εξέλιξη του παίκτη. Να βρει θέση στην ομάδα, να προωθηθεί

άμεσα, να μπει στο κλίμα σε σύντομο διάστημα. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι το

ακόλουθο: εκεί που γίνεται η μάχη, συχνά, εμφανίζονται ποδοσφαιριστές με δύο ή

τρεις μάνατζερ! Το παίζουν… παρολί και ακόμη και στην Ελλάδα μπλέκονται τα

πράγματα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι συνάπτουν ξεχωριστές συμφωνίες (ή μόνο

με τα λόγια!), ανάλογα με τις αγορές. Άλλος θα τον στείλει στην Αγγλία, άλλος

στην Ιταλία, άλλος στην Ισπανία. Συχνά, μάνατζερ βάζουν όρους περί αριθμού

γκολ στο συμβόλαιο, κάποιοι επεδίωκαν να έχουν λόγο στις συνεντεύξεις των

παικτών, ορισμένοι θα ζητούσαν και μπόνους στις ασίστ, τα πάντα που μπορεί να

σκεφθεί και ο πλέον ευφάνταστος νους.

Μιλάμε για καθεστώς δουλεμπορίας. Ίσως για τον λόγο αυτόν φροντίζουν να

εξαπολύουν τα τσιράκια τους προς άγραν παικτών νεαρών σε ηλικία. Τους «δένουν»

με συμβόλαια και τους ελέγχουν, μολονότι η FIFA δεν επιτρέπει συμβάσεις πάνω

από δύο έτη. Ανάλογα με το τι θέλει ο παίκτης, γίνονται οι συμφωνίες. Αλλιώς

θα συζητήσεις με κάποιον που είναι 20 ετών, διαφορετικά με τον 30άρη, αλλιώς

με τον 25άρη και διεθνή. Όλα παίζουν τον ρόλο τους. Και, πάνω από όλα, οι

πολλές γνωριμίες στο εξωτερικό συχνά οδηγούν τους παίκτες να πουλήσουν τους

μάνατζερ με τους οποίους ξεκίνησαν και να αναζητήσουν την τύχη τους σε κάποιον

που υπόσχεται μεγαλεία και παράδεισους ποδοσφαιρικούς.

Τα άπλυτα στη φόρα δεν πρέπει να τα βγάζουν οι ατζέντηδες. Αν και κάποιοι το

κάνουν. Οφείλουν να δίνουν προτεραιότητα στους παίκτες. Και να διοχετεύουν

δυσαρέσκειες και συναφή, όχι όμως με τον άκομψο τρόπο που συνέβη πρόσφατα με

το θέμα Παπαδόπουλου. «Διαφωνώ με ό,τι έγινε στην περίπτωση Παπαδόπουλου. Δεν

μπορεί αυτή να είναι η θέση ενός μάνατζερ. Μπορεί να βοηθά, μπορεί όμως και

όχι. Ανάλογα με το πώς το βλέπει ο καθένας. Δεν επιτρέπεται όμως αυτή η

κριτική. Ξεσπά πόλεμος με τις ομάδες, μπορεί και με προπονητές. Αλλά νομίζω

ότι κατά βάθος οι παράγοντες των ομάδων γνωρίζουν με ποιους έχουν να κάνουν

και προσέχουν τις κινήσεις τους. Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξουν σοβαρές

επιπτώσεις. Οι καιροί είναι δύσκολοι για όλους, ο τζίρος πέφτει, αλλά το

πρόβλημα είναι οι πολλοί ανεπίσημοι», τόνισε μάνατζερ που – κι αυτός! – θέλει

να διατηρήσει την ανωνυμία.

Στον Ακράτητο

Εκεί που γίνεται… πάρτι διαπλεκομένων, είναι στον Ακράτητο. Όπου λέγεται ότι

κουμάντο δεν κάνει η ΠΑΕ και οι παράγοντες, αλλά οι επιθυμίες ενός μάνατζερ.

Ρωτήστε και τον Βελέντζα…

Ο νόμος της σιωπής, μια ιδιότυπη «ομερτά» σε έναν χώρο που βασιλεύει το

συμφέρον και το χρήμα, στον κόσμο του παρασκηνίου που αλλοιώνει συνειδήσεις

και, εσχάτως, επιχειρεί ακόμη και να βάλει χέρι στις αποφάσεις-επιλογές των

προπονητών. Και μη χειρότερα…

ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΠΙΛΑΒΙΟΣ (Διεθνείς Σχέσεις ΠΑΕ Παναθηναϊκός)

Οι περισσότεροι έχουν απλώς τον τίτλο

«Όπως συμβαίνει σε κάθε επάγγελμα, υπάρχουν αυτοί που συμπεριφέρονται ως

επαγγελματίες και εκείνοι που δεν συμπεριφέρονται αναλόγως. Κάποιοι κάνουν

καλά τη δουλειά τους, κάποιοι όμως όχι. Τα θετικά αφορούν τους σωστούς του

χώρου των ατζέντηδων. Φροντίζουν να προστατεύουν τα συμφέροντα των

ποδοσφαιριστών που εκπροσωπούν.

Είναι αλήθεια ότι διαπραγματεύονται για τον παίκτη, καλύτερα από τον ίδιο.

Μπορούν να του κάνουν τα συμφωνητικά, να βοηθήσουν στη σύνταξη όρων του

συμβολαίου, προσέχουν και συμβουλεύουν τους ποδοσφαιριστές τους σχετικά με τη

διαμόρφωση του ίματζ τους, ενώ σαφώς βοηθούν σημαντικά σε άλλες δουλειές.

Παράλληλα, έχουν γνώση της αγοράς και δύνανται να γνωρίσουν σε μια ομάδα

ποδοσφαιριστές, να πουν ποιον να αγοράσουν ή όχι, να κάνουν ορισμένες

προτάσεις για αγορές ή πωλήσεις. Να σημειώσω εδώ το εξής: δεν υφίσταται σχέση

εξάρτησης μεταξύ μάνατζερ και ΠΑΕ – τουλάχιστον αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει

για να έχουμε υγιή σχέση. Μιλάμε απλά για προσφορά γνώσης που συχνά οι ομάδες

δεν έχουν και ρόλο συμβουλευτικό.

Τα αρνητικά, είναι: πολλές φορές, σε κάποιες υποθέσεις οι ατζέντηδες

προβάλλουν παράλογες απαιτήσεις και οι δουλειές χαλάνε. Για ίδιον όφελος.

Νομίζω όμως ότι αυτό πλέον αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Κάποιοι,

φροντίζουν να διατηρούν σχέσεις με τον Τύπο, ώστε να προβάλλουν τους

ποδοσφαιριστές που εκπροσωπούν περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει.

Επίσης, με την άνθηση του ποδοσφαίρου και την αλλαγή του συστήματος χορήγησης

αδειών σε μάνατζερ, η αγορά έχει κατακλυστεί από επίσημους και ανεπίσημους που

φέρουν μόνο τον τίτλο. Ελπίζω ότι αργά ή γρήγορα και σε αυτόν τον τομέα θα

επέλθει ορθολογισμός.

Εμείς, ως ΠΑΕ Παναθηναϊκός, φροντίζουμε να συνεργαζόμαστε με όλους όσοι

μπορούν να βοηθήσουν σε δεδομένη στιγμή».

Γίνεται αντιληπτό ότι ο κ. Πιλάβιος δεν θέλησε να σχολιάσει το περιστατικό

Κωνσταντίνου-Παπαδόπουλου και την παρέμβαση του μάνατζερ στα εσωτερικά τής Παιανίας.

ΑΔΕΙΑ ΜΑΝΑΤΖΕΡ

22,5 εκατ. δρχ. είναι αρκετά…

Το να βγάλεις άδεια μάνατζερ, ασφαλώς δεν είναι και το δυσκολότερο πράγμα

του κόσμου. Θα λέγαμε ότι ισοδυναμεί με μικρό… περίπατο, αρκεί να έχεις

χρήματα, δηλαδή κάποια εκατομμύρια να καταθέσεις. Μέχρι πρότινος, όσοι ήθελαν

να αποκτήσουν το περιβόητο «χαρτί», κατέθεταν σε Τράπεζα περί τα 46 εκατ. δρχ.

και έβγαινε εγγυητική Τραπέζης από τη Swiss Bank, την Τράπεζα που συνεργάζεται

η FIFA. Τώρα, η διαδικασία άλλαξε. Οι ατζέντηδες υπάγονται στην ομοσπονδία

κάθε χώρας, καταργήθηκε το πάρε-δώσε με τη FIFA και απαιτείται ένα ασφαλιστικό

συμβόλαιο ύψους 100.000 ελβετικών φράγκων (22.442.000 δρχ.). Ώστε να

καλύπτονται όλοι – πλην μάνατζερ – από… ταρζανιές του ατζέντη, να μην

εξαπατήσει την Παγκόσμια Ομοσπονδία, να μη ρίξει ποδοσφαιριστή ή προπονητή, να

είναι σωστός στις κινήσεις του. Παράλληλα, γίνονται και κάποιες εξετάσεις στην

ΕΠΟ και όσοι τις περνούν λένε πως θυμίζουν αυτές για το… δίπλωμα οδήγησης.

Τόσο απλά, αλλά κάποιοι κόβονται! Να πούμε και το εξής: δεν είναι μυστικό ότι

στην αρχή της καριέρας του ένας μάνατζερ μπορεί να δυσκολεύεται να βρει τα

χρήματα για την άδεια. Τότε, τη λύση την δίνει… ποδοσφαιριστής! Δανείζει και

τα παίρνει πίσω στην πρώτη δουλειά. Συμβαίνουν ή έχουν συμβεί στο παρελθόν…

Οι αδειοδοτημένοι

Την επίσημη άδεια κατέχουν οι Τάσος Ανάγνου, Ανδρέας Μπονόβας, Μιχάλης

Μπανιόρας, Κώστας Μπότος, Χριστόφορος Χριστοφή, Χρήστος Γκατζόγιας, Σταμάτης

Δάρρας, Χρήστος Φεστερίδης, Μιχάλης Φωτίου, Γιάννης Γεωργακάς, Βασίλης

Γεωργιάδης, Χαράλαμπος Χαραμιανός, Νίκος Κλιτσίδης, Φάνης Κλονόπουλος, Κίμωνας

Κοκορόγιαννης, Γιώργος Κωνστάντος, Θωμάς Λαφτσής, Κώστας Λαγωνίδης, Γιάννης

Καινούργιος, Γιώργος Καζιάνης, Γιώργος Κάπουας, Λάζαρος Κιοφιτζόγλου,

Απόστολος Κυπαρίσσης, Ηλίας Κιρτζίδης, Γιάννης Οικονομόπουλος, Πασχάλης

Παπαδόπουλος, Τάσος Ραγκούσης, Νίκος Σφιντιλάς, Σπύρος Σιούγγαρης, Αλέξανδρος

Σκαρλατίδης, Αντώνης Λάπας, Νίκος Λυράκης, Ηλίας Ματθέος, Νίκος Μιντζιβίρης,

Δημήτρης Μπουγιουκλής, Σάκης Ντότσης, Γιώργος Στασινόπουλος, Κώστας

Ταουσιάνης, Άγγελος Τραυλός, Βασίλης Τσετίλας, Δημήτρης Τσιρώνης, Τάσος

Βασιλείου, Θεόφιλος Τζιώτης, Χαράλαμπος Κοτζακιαουρίδης, Χρήστος Ασλανίδης,

Φώτης Αλεξίου, Δημήτρης Κιάτος, Παναγιώτης Αλεξόπουλος, Γιάννης Χατζηιωάννου,

Τιμόθεος Ματαράγκας, Κωνσταντίνος Λιαρομμάτης.