ΡΑΪΑ ΜΟΥΖΕΝΙΔΟΥ «Δίπυλο» ψυχής στου Ψυρή

Πλάι στην πλατεία Κουμουνδούρου, στην οδό Καλογήρου Σαμουήλ 2, κάθετη στην

Πειραιώς, και στη γωνία της με την οδό Διπύλου, την ίδια με την αρχαία οδό που

ήταν μια από τις εισόδους στην Αθήνα, ένα φρέσκο, ωραίο θέατρο κάνει σιγά-σιγά

την εμφάνισή του: το «Δίπυλο». Δημιουργός και ψυχή του, η σκηνοθέτρια Ράια

Μουζενίδου.

Χρόνια έψαχνε, σύντροφος στη ζωή τού Λευτέρη Παπαδόπουλου, γεννημένη στη

Θεσσαλονίκη και με είσοδο στο χώρο από το 1980, με τους «Κουραμπιέδες» του

Γιώργου Χασάπογλου, μεγάλη επιτυχία τότε, να βρει το χώρο για να δημιουργήσει,

χωρίς συμβιβασμούς και «λύσεις ανάγκης», το θέατρο που ονειρευόταν: ένα θέατρο

πάνω απ’ όλα λειτουργικό. Και τον βρήκε: μια μεγάλη – 370 τετραγωνικά το

οικόπεδο -, παρατημένη αποθήκη, κτίριο του 1925 που αρχικά στέγαζε τη

βιοτεχνία ζυμαρικών «Στέλλα» αλλά στην πορεία άλλαξε διάφορες χρήσεις. Μπήκε

μέσα η Ράια Μουζενίδου και με την αποφασιστικότητα και τη φαντασία που τη

διακρίνουν τη διαμόρφωσε σε ένα εντυπωσιακό, όμορφο χώρο με δύο, παρακαλώ,

θεατρικές αίθουσες αλλά και όχι μόνον αυτές!

Για να τα πάρουμε με τη σειρά. Στο υπόγειο εκτός από μια μεγάλη αποθήκη για τα

σκηνικά η Ράια Μουζενίδου δημιούργησε ένα μπαρ που θα λειτουργεί σε

εικοσιτετράωρη βάση, με δυνατότητα σκηνής για ορχήστρα ή μικρές εκδηλώσεις και

στο οποίο θα είναι, μάλιστα, ορατά κάποια αρχαία ερείπια που βρέθηκαν στο

σκάψιμο. Στο ισόγειο, εκτός από το φουαγιέ απ’ όπου ξεκινάει μια πανέμορφη,

φαρδιά, στριφτή σιδερένια σκάλα, βρίσκεται το πρώτο θέατρο: μια ψηλοτάβανη,

«ελεύθερη» αίθουσα-κουτί, που με λυόμενες εξέδρες θα διαμορφώνεται ανάλογα με

τις ανάγκες της κάθε παράστασης. Στον πρώτο όροφο, το δεύτερο θέατρο: ένα

«σταθερό» αμφιθέατρο διακοσίων περίπου θέσεων, στις ίδιες διαστάσεις με το

πρώτο, επίσης ψηλοτάβανο. Στα ενδιάμεσα, διαμορφωμένα επίπεδα για τα ευρύχωρα

καμαρίνια – όλα με τουαλέτες και ντους – και για το ηλεκτρολογείο. Και στην

ταράτσα, ένα θερινό σινεμά!

Πάρα πολλές δυνατότητες εισόδων και εξόδων «χωρίς κόλπα», «τρύπες» και

σκάλες για τους ηθοποιούς, παντού πέτρα, ξύλο, μέταλλο και γυαλί, η ελκυστική

πρόσοψη βαμμένη σε ένα γλυκό μπεζ, στην κορυφή της ένα στέγαστρο με μεταλλικό

σκελετό… – όλα μελετημένα, όλα έξυπνα φτιαγμένα, όλα καλόγουστα. Τρεις

αρχιτέκτονες έχουν δουλέψει, ενώ για την ακουστική του χώρου συνεργάζεται ο

καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιώργος Παπανικολάου. Όμως εύκολα

γίνεται αντιληπτό ότι η Ράια Μουζενίδου είναι που κινεί όλα τα νήματα.

Το ΥΠΕΧΩΔΕ βοήθησε με την οικονομική ενίσχυση που δίνεται στα διατηρητέα

κτίρια της περιοχής, ειδικά αν πρόκειται για πολιτιστικούς χώρους, και έχει

σχέση με τη διαμόρφωση της πρόσοψης και της στέγης τους. Χρειάστηκαν πέντε

ολόκληρα χρόνια για τις εργασίες και ακόμα χρειάζεται να γίνει δουλειά για να

ολοκληρωθούν όλοι οι χώροι. Αλλά η Ράια Μουζενίδου μπορεί ήδη να καμαρώνει ότι

πραγματοποίησε το όνειρό της. «Το θέατρο αυτό έγινε χωρίς καμία διάθεση

επίδειξης αλλά με μόνο στόχο να είναι λειτουργικό», μου λέει.

Λεπτή, γυμνασμένη, ζωντανή, θυελλώδης, πάντα όμορφη, με τα κόκκινα μαλλιά της,

με ένα τζιν, σκαρφαλώνει σαν κοριτσάκι στις σκαλωσιές και στους τοίχους για να

φωτογραφηθεί. Μετά καθόμαστε στη μεγάλη σκάλα του φουαγιέ για να μου πει τα

σχέδιά της.

Η ιδέα της για το ρεπερτόριο του καινούργιου θεάτρου είναι «δύσκολη και

περίπλοκη». Σκέφτηκε να κάνει μια σειρά έργων που θα παίρνουν αφορμή από ένα,

κάθε φορά, έργο του Σαίξπηρ χωρίς τη διάθεση της παρωδίας, με το γενικό τίτλο

«Με αφορμή τον Σαίξπηρ». Ξεκινάει από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». «Θέλω να

δείξω τις διάφορες μορφές και τις διάφορες πλευρές του έρωτα». Και γράφει η

ίδια το έργο, αφού σχεδίασε το «σενάριο», μαζί με τον Γιώργο Χασάπογλου.

Πρόθεση της Ράιας Μουζενίδου είναι, παράλληλα με το έργο αυτό και με

τον ίδιο θίασο, να ανεβάσει στην άλλη αίθουσα και το πρωτότυπο έργο του

Σαίξπηρ, ενώ στο ρεπερτόριο έχει περιλάβει και το νέο έργο του Γιώργου

Χασάπογλου «Ροζ βροχή».

Ρωμαίος, Ιουλιέτα και άλλοι έρωτες

Στο «Με αφορμή τον Σαίξπηρ – Ρωμαίος και Ιουλιέτα», που είναι γραμμένο για

οκτώ ηθοποιούς, σε ένα θίασο που ανεβάζει το έργο του Σαίξπηρ, μόλις αρχίζουν

οι παραστάσεις, η ηθοποιός που παίζει την Ιουλιέτα, στη σκηνή του μπαλκονιού,

σπάζει το πόδι της, οπότε απεγνωσμένα ψάχνουν την αντικαταστάτριά της. Θα

βρεθεί στο πρόσωπο μιας πανέμορφης νεαρής, με ιδανικό για το ρόλο «φιζίκ», την

οποία ερωτεύεται ο σκηνοθέτης αλλά που «δεν τα λέει» όμως, καθώς δεν τη

βοηθάει και ο ερωτευμένος με το σκηνοθέτη «Ρωμαίος» ο οποίος ζηλεύει. Η λύση

που βρίσκουν είναι να παίξει η κοπέλα αλλά να ακούγεται στο ρόλο της Ιουλιέτας

η φωνή τής πολύ ταλαντούχας ηθοποιού που παίζει την Παραμάνα και που δεν έχει

βέβαια το «φιζίκ» για να εμφανιστεί ως Ιουλιέτα – «κάτι σαν θηλυκός “Σιρανό

ντε Μπερζεράκ”». Παράλληλα ανθούν και άλλοι έρωτες: της «Παραμάνας» για το

σκηνοθέτη, του ασχημούλη υποβολέα για την «Παραμάνα» αλλά, μεταξύ τους, και

των ηθοποιών που παίζουν τον Μερκούτιο και τη Μητέρα της Ιουλιέτας οι οποίοι

παριστάνουν, όμως, τους κυνικούς και ειρωνεύονται τον έρωτα. Ενώ δεν θα λείπει

κι ένα αριστοφανικό ξέδομα του θιάσου.