Πρόσωπα «Θα έκανα το ίδιο για τον Στάλιν…»

«Θα έπρεπε να είχα πεθάνει όταν ξέσπασε ο πόλεμος», λέει η Λένι Ρίφενσταλ.

Την Πέμπτη συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής.

Με την ευκαιρία των γενεθλίων της, η αγαπημένη σκηνοθέτις του Χίτλερ έδωσε

συνέντευξη στη γερμανική τηλεόραση ZDF και τη γνωστή δημοσιογράφο Σάντρα

Μαϊσμπέργκερ. Πώς αισθάνεται λοιπόν που έφτασε σ’ αυτή την ηλικία; «Είναι

φοβερό… Αισθάνομαι λύπη. Λύπη που στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου είχα το

στίγμα του ναζισμού. Που με έλεγαν φίλη των ναζί, συνοδοιπόρο τους και πολλά

άλλα, όταν αυτά που πίστευα εγώ για μένα ήταν τόσο αντίθετα». Τη μέρα που

ξέσπασε ο πόλεμος έκανε πεζοπορία, είχε μόλις σκαρφαλώσει σε μια κορυφή και

κατέβαινε, «όταν ο δασοφύλακας έτρεξε προς το μέρος μου και φώναξε, “Λένι,

έχουμε πόλεμο!”. Τότε θα έπρεπε να είχα πεθάνει. Στην κορυφή της καλλιτεχνικής

σταδιοδρομίας μου. Από τότε ήταν συνεχώς κατήφορος, κυριολεκτικά εκείνη την

ημέρα και τραγικά για μένα στη συνέχεια».

Την Πέμπτη, η νέα ταινία της Λένι Ρίφενσταλ, «Υποβρύχιες εντυπώσεις», έκανε

την πρεμιέρα της στο γαλλογερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο Arte. Λίγες ώρες

αργότερα, ένα γερμανικό δικαστήριο της επέβαλε περιοριστικά μέτρα σε σχέση με

μια παραγωγή της κατά τη ναζιστική περίοδο. Την ίδια μέρα, μια ντελικάτη

ορχιδέα της ορεινής Βολιβίας με κατακίτρινα λουλούδια ονομάστηκε προς τιμήν

της Zygostates riefenstahliae.

«Σας είλκυε σεξουαλικά ο Χίτλερ;» τη ρώτησε η δημοσιογράφος. «Όχι. Ούτε στο

παραμικρό. Απολύτως, θετικότατα και αναμφισβήτητα δεν ήταν ο τύπος μου. Είχαμε

μια πολύ σύντομη σχέση εργασίας. Έκανα εκείνες τις δύο ταινίες γι’ αυτόν και

μου υποσχέθηκε να μη με βάλει να κάνω άλλες. Αυτή ήταν η μοναδική σχέση που

είχα μαζί του». «Εκείνες οι δύο ταινίες» είναι οι «Θρίαμβος της Θέλησης», με

θέμα τις συγκεντρώσεις των ναζί στη Νυρεμβέργη, και «Ολυμπία», ένα βραβευμένο

ντοκιμαντέρ για τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου, το 1936. «Είμαι καλλιτέχνης,

τεχνίτης αν θέλετε», επιμένει. «Είμαι σαν ένας υποδηματοποιός που του κόβουν

τα κομμάτια κι αυτός τα σφυρηλατεί και τα ράβει όσο καλύτερα μπορεί χωρίς να

σκέφτεται για ποια δουλειά θα χρησιμοποιηθούν τα παπούτσια του. Είμαι

δουλευταρού και επιμελής και δεν συμβιβάζομαι με τίποτε δεύτερης ποιότητας.

Αυτό είναι το ταλέντο μου. Κι αυτό με κατέστρεψε». Άλλωστε «το ίδιο θα έκανα

και για τον Στάλιν. Αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύω. Κάνω την καλύτερη ταινία

που μπορώ». Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε, Λένι Ρίφενσταλ, ότι ήσαστε τόσο

εγωκεντρική και τόσο φιλόδοξη και τόσο προσηλωμένη στο ταλέντο σας ώστε δεν

νοιαζόσαστε ποιο ήταν το πολιτικό μήνυμα εκείνων των ταινιών; ήταν η τελευταία

ερώτηση της Σάντρας Μαϊσμπέργκερ. «Ναι, ίσως να μπορείτε να το πείτε αυτό…

Μπορεί να έχετε δίκιο σ’ αυτό…».