Γιωτόπουλος εναντίον Κασσίμη

Τρεις ισχυρές – αν και, με διαφορετικό τρόπο, προβληματικές –

προσωπικότητες «σφράγισαν» την ιστορία της ελληνικής τρομοκρατίας. Οι δύο από

αυτές είναι ο Αλέκος Γιωτόπουλος και ο Χρήστος Κασσίμης. Στις προσωπικότητες

αυτές οφείλεται το ξεκίνημα, αλλά και ο τρόπος που εξελίχθηκε η τρομοκρατία

στη χώρα μας.

Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ, στην Πεντέλη, το φθινόπωρο του 1974. Ραντεβού είχαν

δώσει τα στελέχη διαφόρων αντιστασιακών οργανώσεων της Αριστεράς – οργανώσεις

που ήδη είχαν πάρει την απόφαση να αυτοδιαλυθούν. Αυτοί που πήγαν στο

ραντεβού, όμως, διαφωνούν με την προοπτική της αυτοδιάλυσης. Προέρχονταν από

την 20 Οκτώβρη, τη ΛΕΑ, τον Άρη – Ομάδα Ρήγα Φεραίου, αλλά εκεί βρέθηκαν και

άλλοι, χωρίς «προέλευση».

Κίνημα ή ομάδα;

Άπαντες έγιναν μάρτυρες μιας… αρχηγικής σύγκρουσης, σε πολύ έντονο τόνο, που

λίγο απείχε από έναν κλασικό – φραστικό – καβγά. Πρωταγωνιστές, ο Γιωτόπουλος,

ο Κασσίμης και ένα τρίτο πρόσωπο. Πραγματικό ζητούμενο της σύγκρουσης ήταν

ποιος θα είναι ο αρχηγός. Καλύφθηκε, ωστόσο, από ό,τι λένε οι παρόντες, από το

δίλημμα «μαζικό ένοπλο κίνημα» ή «συνωμοτική ένοπλη ομάδα». Την πρώτη άποψη

υποστήριξε με πάθος ο Χρήστος Κασσίμης. Και τη δεύτερη ο Αλέκος Γιωτόπουλος,

με ύφος απόλυτο και «αδιαπραγμάτευτο». Ο τρίτος εκ των «αρχηγών» επιλέγει να

συμπαραταχθεί με τον «Λάμπρο» της 17Ν. Ενδεχομένως, διότι ο ανταγωνισμός του

με τον Κασσίμη ήταν πολύ μεγαλύτερος.

Οι περισσότεροι εκ των μετεχόντων σε εκείνο το ραντεβού αποχώρησαν

απαυδισμένοι και κατέληξαν να ιδιωτεύουν ουσιαστικά από κει και μετά. Κάποιοι

άλλοι ακολούθησαν τον Κασσίμη και ίδρυσαν τον ΕΛΑ. Και κάποιοι άλλοι – ένας ή

δύο μόνο – ακολούθησαν τον Γιωτόπουλο. Και φτιάχνουν τη 17Ν, την πιο κλειστή

οργάνωση της μεταπολιτευτικής περιόδου.

ΕΛΑ: «Μαζικοποίηση»

Ο ΕΛΑ επέμεινε στη γραμμή της «μαζικοποίησης» και ο ίδιος ο Χρήστος Κασσίμης

επιχειρηματολογούσε δημοσίως για την ανάγκη του ένοπλου μαζικού κινήματος,

προσπαθώντας να πείσει όσο το δυνατόν περισσότερους. Συχνά, εισέπραττε ηχηρές

αρνήσεις και απορρίψεις από πρώην συντρόφους του. Όμως, πολλές δεκάδες

ανθρώπων πείσθηκαν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, βοηθούντος και του

περιοδικού «Αντιπληροφόρηση», που είχε έντονο «εργατίστικο» χρώμα. Κι εκεί,

στις αρχές του ’75 πραγματοποιήθηκε και η πρώτη τρομοκρατική επίθεση του ΕΛΑ –

μια βομβιστική ενέργεια χωρίς θύματα.

Δολοφονία Γουέλς

Η 17Ν πήρε αμέσως… τη ρεβάνς – δολοφόνησε τον σταθμάρχη της CIA, Ρίτσαρντ

Γουέλς. Το «κλειστό και συνωμοτικό» σχήμα κατοχύρωσε έτσι την «αρχηγία», ή την

«ηγεμονία», στον χώρο της τρομοκρατίας. Κι ο ΕΛΑ ένιωσε να χάνει λίγο τα νερά

του, θαυμάζοντας την ενέργεια και την οργανωτικότητα της «αδελφής» οργάνωσης.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο θαυμασμός αυτός οδήγησε ενδεχομένως κάποια από τα

μέλη του ΕΛΑ να προσεγγίσουν τη 17Ν. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι μετά τη

δολοφονία Γουέλς, μοιράστηκαν προκηρύξεις με το κείμενο της 17Ν σε διάφορα

σημεία της Αθήνας. Δεδομένου ότι η οργάνωση του Γιωτόπουλου δεν αριθμούσε πάνω

από πέντε μέλη, εικάζεται ότι τη «διανομή» ανέλαβε ο πολυπληθέστερος

μηχανισμός του ΕΛΑ.

Ιδιότυπος ανταγωνισμός

Ταυτοχρόνως, όμως, ο Χρήστος Κασσίμης και ο ΕΛΑ συνέχισαν τον αυτόνομο δρόμο

τους. Πολλαπλασίασαν τις τρομοκρατικές τους ενέργειες – μικρές και πολλές –

επιδιδόμενοι σε έναν ιδιόρρυθμο συναγωνισμό ή ανταγωνισμό με τη 17Ν. Και σε

αυτόν τον ανταγωνισμό «απάντησε» τρόπον τινά η οργάνωση του Γιωτόπουλου με τη

δολοφονία του Μάλλιου, το ’76.

Έτσι, όμως, ο ρόλος της 17Ν, ως κύριας τρομοκρατικής – ή ένοπλης – οργάνωσης

κατοχυρώθηκε εξολοκλήρου και στον χώρο όσο και στην κοινωνία. Η δολοφονία ενός

βασανιστή της χούντας είχε, όπως υποστήριζε η 17Ν, μάλλον θετική απήχηση στον

κόσμο εκείνη την εποχή.

Βέβαια, από το έως τώρα υλικό της προανάκρισης, ελάχιστα είναι γνωστά για το

συγκεκριμένο χτύπημα. Ο Παύλος Σερίφης, που μετείχε στη δολοφονία Γουέλς, δεν

είπε τίποτε για την υπόθεση Μάλλιου κι ο μόνος που φαίνεται πως μίλησε για

αυτήν είναι ο Σάββας Ξηρός, ο οποίος όμως προφανώς δεν μετείχε ο ίδιος.

Ο θάνατος του Κασσίμη

Ο ΕΛΑ υπέστη, το1977, ακόμη ένα πλήγμα: Ο αρχηγός Χρήστος Κασσίμης σκοτώθηκε

στη σύγκρουση με αστυνομικούς στην AEG. Μια επιχείρηση στην οποία αργότερα

άσκησε κριτική η 17Ν, από την οπτική του «ειδικού». Οι σύντροφοι του Κασσίμη

στον ΕΛΑ, σε μια προσπάθεια να δείξουν πως συνεχίζουν ακόμη και χωρίς τον

αρχηγό, δολοφόνησαν τον Μπάμπαλη. Τότε, την ευθύνη ανέλαβε η οργάνωση Ιούνης

’78, που ο ίδιος ο ΕΛΑ στη συνέχεια είπε πως ήταν δική του οργάνωση.

Η «σιωπή» της 17Ν

Στο σημείο αυτό, ενώ φαίνεται πως ο ΕΛΑ επανασυγκροτήθηκε, η 17Ν πέφτει σε…

σιωπή. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αιτία ήταν η απώλεια ενός μέλους. Έτσι, από το

1976, που έγινε η δολοφονία Μάλλιου, η 17Ν επανεμφανίσθηκε το 1980, με τη

δολοφονία των Πέτρου και Σταμούλη.

Όμως, ακολουθεί άλλη μια τρίχρονη σιωπή της 17Ν – επανεμφανίσθηκε τούτη τη

φορά το 1983. Και, όπως αποκαλύπτεται τώρα, έχει αρχίσει η εποχή Κουφοντίνα –

ή η εποχή των Ξηρών. Το ερώτημα που παραμένει, και στο οποίο θα στραφεί η

Αντιτρομοκρατική μόλις ολοκληρωθεί η υπόθεση της 17Ν, είναι εάν οι δύο

οργανώσεις, η 17Ν και ο ΕΛΑ, υπήρξαν ανταγωνιστικές, συγκοινωνούντα δοχεία ή

κάτι άλλο.

Σε ό,τι αφορά πάντως τον ίδιο τον Γιωτόπουλο, αποδείχθηκε νικητής στην

αρχηγική κόντρα που είχε εκείνο το βράδυ του 1974. Ο μεν Κασσίμης είναι

νεκρός, ο δε άλλος «αρχηγός» «κάηκε» νωρίς.