Ο Νίκος Κασνακίδης, Χαλάνδρι, τηλ. 6845.828, γράφει:
«Φαίνεται ότι μέσα στη σοσιαλιστική κυβέρνηση, πέραν του Ευθυμίου, υπάρχουν κι
άλλα κρυφτοκατηχητικόπουλα που αβαντάρισαν την κατάμαυρη, αντιδραστική,
χουντική και μοναρχοφασιστική Ιεραρχία και δεν χώρισαν την Πολιτεία από την
Εκκλησία κατά την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος. Τους ξέρετε αυτούς και
ας μην τους πούμε και στενοχωρηθούν και πάθουν κανένα εγκεφαλικό μια και το
βάρος τους περνάει αυτό του ιπποπόταμου.
Ο Παρακευαΐδης νομίζει ότι τον ακολουθεί το 98% του λαού. Για φαντάσου!
Επανειλημμένα ο πρώην “Άγιος” Φλωρίνης ευτυχώς ζει για να το μάθετε από το
στόμα του Αυγουστίνος Καντιώτης έχει ζητήσει την κατάργηση της μισθοδοσίας
του κλήρου από την Πολιτεία, από το έντυπο της αδελφότητάς του “Σπίθα”. Ας
καθιερωθεί και εδώ ένας φόρος Εκκλησίας (CHURCH ΤΑΧ) όπως στην Αγγλία και την
Ιταλία. Αφού δηλώσουν οι πιστοί ορθόδοξοι την επιθυμία τους να φορολογούνται
για την Εκκλησία. Τα ποσά που εκμεταλλεύονται για τη μισθοδοσία του κλήρου να
δίνονται με τη μορφή “Food Coupons” (έτσι λέγονται στην καπιταλιστική Αμερική)
στους ανέργους που έληξε η επιδότησή τους. Δηλαδή κάποιες διατακτικές προς
Supermarkets για τη χορήγηση τροφίμων κάθε μήνα. Και μια φαιδρή νότα που μας
έκανε να ξεκαρδιστούμε εμείς οι μόνιμα πικραμένοι άνεργοι. Θυμήθηκε ο
Παρασκευαΐδης την οικολογία και διαβάστηκε στους ναούς, στις 2 Σεπτεμβρίου, το
οικολογικό του μήνυμα. Οικολογεί τώρα το παπαδαριό που πούλησε την
Πεντέλη!!!».
Μαζί με την παραπάνω επιστολή, που εστάλη και σε όλους τους συνέδρους του
ΠΑΣΟΚ, ο Ν. Κασνακίδης, μού έστειλε και αντίγραφο επιστολής του προς τον
αναγνώστη της στήλης Νάσο Θεοδωρίδη. Σ’ αυτήν, αφού ισχυρίζεται, βρίζοντάς με,
ότι «έπνιξα» γράμμα του κατά της Ντόρας, επειδή η εν λόγω βουλευτίνα είναι…
«Inamorata του ΔΟΛ» (!!!), τονίζει ότι: α) Από το 1998, έχει καταγγείλει στο
ΣΔΟΕ και στο ΥΠΕΘΟ τη «γιγαντιαία φοροδιαφυγή του παπαδαριού», αλλά δεν έγινε
τίποτα, β) Από τον Άκη, «που δεν υπηρέτησε στρατιώτης», έχει ζητήσει να
υπηρετούν και οι παπάδες, έστω και κοινωνική θητεία, «αλλά και πάλι δεν έγινε
τίποτα».
