Λεωνίδας Σαμπάνης Ίδιο ποδαρικό

Με Λεωνίδα Σαμπάνη όπως και στην Ατλάντα πριν από τέσσερα χρόνια έκανε

σεφτέ στα μετάλλια η Ελλάδα στους 27ους Ολυμπιακούς Αγώνες, αφού ο πρωταθλητής

μας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 62 κιλά της άρσης βαρών.

Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν ήταν ο μεγάλος Τούρκος αθλητής Ναΐμ

Σουλεϊμάνογλου ο νικητής του χρυσού μεταλλίου (Βατερλώ για τον Τούρκο που

ακυρώθηκε στο αρασέ), αλλά ένας άλλος πρώην Βούλγαρος, ο Νικολάι Πεσάλοφ, (που

εκτός από τη χαίτη έχει και τη δύναμη του Σαμψών…) ο οποίος έκανε χρυσό

ποδαρικό στην ολυμπιακή ιστορία της Κροατίας.

Ο Σαμπάνης αποδείχθηκε παλικάρι, αφού πάλεψε παρά τις έντονες ενοχλήσεις από

τον τραυματισμό του στο πόδι (τον τράβηξε ο τροχαντήρας στην τρίτη προσπάθεια

στο αρασέ και σε όλο το ζετέ) και στο χέρι, και κατάφερε να ανέβει στο βάθρο

και να βάλει νωρίς νωρίς την χώρα μας στον πίνακα των μεταλλίων στην Ολυμπιάδα

του Σίδνεϊ.

Οι ελπίδες του για το χρυσό μετάλλιο τελείωσαν ουσιαστικά στην τρίτη

προσπάθειά του στο αρασέ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν πρώτος, αφού είχε

σηκώσει με άνεση (γερό πάτημα και σταθερό κράτημα στην κίνηση-αρασέ-που

αποτελεί τη σπεσιαλιτέ του) τόσο τα 142.5 όσο και τα 145, έχοντας μάλιστα

ψυχολογικό προβάδισμα από τον πρόωρο αποκλεισμό του Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου, ο

οποίος έπειτα από τέσσερα χρόνια επανήλθε με τον χειρότερο τρόπο,

αποτυγχάνοντας να σηκώσει σε τρεις προσπάθειες τα 145 κιλά που είχε δηλώσει.

Ο Σαμπάνης πήγε για τα 150 (ο Πεσάλοφ, που ξεκίνησε τελικά με 145 αντί για 140

που είχε δηλώσει, είχε αποτύχει στα 150) στην 3η του προσπάθεια, αλλά ένιωσε

το τράβηγμα στον τροχαντήρα, και τα βάρη αν και φάνηκε ότι τα είχε, τον πήραν

πίσω.

Εκεί μάλιστα συνέβη και το απρόοπτο να πάει κοντά του και να τον αγκαλιάσει η

πρόεδρος του Αθήνα 2004 Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη, που προφανώς νόμισε

ότι τελείωσε το αγώνισμα και ο Σαμπάνης ήταν πρώτος.

Ο Κροάτης ανακουφισμένος (αφού ήταν βαρύτερος από τον Σαμπάνη και θα έπρεπε να

βάλει την μπάρα στα 152,5, εάν ο αθλητής μας είχε σηκώσει τα 150) στην τρίτη

του προσπάθεια χωρίς άγχος σήκωσε τα 150 και πήρε το προβάδισμα. Το θρίλερ για

την Ελλάδα άρχισε στο ζετέ, όπου ο Λεωνίδας ήταν φανερό ότι πονούσε. Είχε

δηλώσει τα 172.5, αλλά ο Χρήστος Ιακώβου βλέποντας πως είχε από το αρασέ μια

διαφορά 5 κιλών από τον Λευκορώσο Ολετσιούκ και 7.5 κιλών από τον Κινέζο Λε (ο

οποίος στο παγκόσμιο της Αθήνας είχε σηκώσει 10 κιλά παραπάνω από τον

πρωταθλητή μας) και τον Βούλγαρο Μίντσεφ, του έβαλε την μπάρα στα 170.

Δεν άντεξε

Ο Λεωνίδας με υπερπροσπάθεια σήκωσε το βάρος και ήταν αγκαλιά με το μετάλλιο.

Δεν άντεξε όμως στα 175 δύο φορές και άρχισε η αγωνία. Ο Λευκορώσος (που ήταν

βαρύτερος) σήκωσε στη δεύτερη προσπάθεια τα 175, ισοφαρίζοντας στο σύνολο τον

Έλληνα αθλητή (317.5) αλλά απέτυχε στην τρίτη στα 177.5 και ισοβάθμησε με τον

Σαμπάνη που είχε βάρος 61 κιλά και 30 γραμμάρια έναντι 61.68 του Λευκορώσου.

Ο Κινέζος ήταν ο επόμενος. Είχε ήδη σηκώσει τα 175 με την πρώτη προσπάθεια και

είχε δύο ευκαιρίες για τα 177.5 που θα τον έφερναν ισόβαθμο με τον Λεωνίδα

έχοντας πλεονέκτημα στο βάρος με 61.28 έναντι 61.30. Θα του έπαιρνε δηλαδή για

δύο γραμμάρια το ασημένιο μετάλλιο! Στη δεύτερη προσπάθεια δεν μπόρεσε καν να

σηκώσει τα βάρη, ενώ στην τρίτη τα έφερε προς τα πάνω, αλλά ευτυχώς λύγισε και

εγκατέλειψε, μένοντας και εκτός βάθρου.

Έτσι, το πρώτο μετάλλιο για τη χώρα μας ήταν γεγονός και ο Λεωνίδας Σαμπάνης,

έπειτα από μία εξαντλητική εξάμηνη προετοιμασία, είχε κάθε λόγω χθες να το

γιορτάσει και να ξεσκάσει, αφού πρώτα αφιέρωσε το μετάλλιο στην Ελλάδα και

στους δύο συναθλητές του (σαν συγγενείς του είναι, αφού τους βλέπει πιο συχνά

από την οικογένειά του), τον Λεωνίδα Κόκκα και τον Γιώργο Τζελίλη. Ο

τελευταίος ήταν από την αρχή δίπλα του στην εξέδρα και του φώναζε.

Τώρα στην Αθήνα

Το χρυσό μετάλλιο στην Αθήνα είναι πλέον ο επόμενος στόχος του Λεωνίδα Σαμπάνη

που μετράει σε δύο Ολυμπιάδες ισάριθμα ασημένια μετάλλια. Το 2004, ο Ναΐμ

Σουλεϊμάνογλου θα είναι απών, ενώ ο Νικολάι Πεσάλοφ θα έχει φτάσει τα 30,

συνεπώς ο δρόμος θα είναι ακόμα πιο ανοιχτός.

“Ναι, το χρυσό είναι ο επόμενος στόχος μου, φτάνει βέβαια να έχουμε την υγειά

μας” ήταν τα πρώτα λόγια του Λεωνίδα Σαμπάνη που δεν σκέφτηκε στιγμή που θα

αφιερώσει το μετάλλιο: “Σε όλους τους Έλληνες αλλά κυρίως στους φίλους και

συναθλητές μου, τον Λεωνίδα Κόκκα και τον Γιώργο Τζελίλη, που έχουμε περάσει

τόσα μαζί και αυτοί τελικά από ατυχίες δεν μπόρεσαν να αγωνιστούν” τόνισε. Ο

πρωταθλητής μας ήταν περιζήτητος και από την τουρκική τηλεόραση, η οποία, με

το που τελείωσε ο αγώνας, του πήρε συνέντευξη, αφού αυτός ήταν πλέον ο νέος

αντίπαλος του Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου, αν και ο γρήγορος αποκλεισμός του Τούρκου

δεν επέτρεψε να γίνει ανάλογη μάχη όπως στο παρελθόν με τον Βαλέριο Λεωνίδη.

“Ήταν δύσκολα, αφού οι αντίπαλοί μου ήταν πολύ καλοί, ενώ είχα και το πρόβλημα

του τραυματισμού μου. Με ενόχλησε τόσο το πόδι όσο και το χέρι, αλλά έδωσα όλο

μου το είναι για να τα καταφέρω. Ήμουν αποφασισμένος να τα δώσω όλα και έτσι

και έγινε” συνέχισε ο ασημένιος Ολυμπιονίκης, που ρωτήθηκε και για την είσοδο

της Γιάννας Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη στο πλατό του Συνεδριακού Κέντρου του

Σίδνεϊ, η οποία και τον αγκάλιασε μόλις τελείωσε την προσπάθειά του στο αρασέ.

“Δεν με επηρέασε ψυχολογικά. Ίσως νόμισε πως είχε τελειώσει το αγώνισμα και

γι’ αυτό το έκανε. Πάντως παρέμεινα συγκεντρωμένος, αλλά ένιωσα την ενόχληση

από τον τραυματισμό μου και εκεί δεν άντεξα” συνέχισε, ενώ δεχόταν συνέχεια

συγχαρητήρια από Έλληνες ομογενείς, που πάντως δεν πήραν το… χρυσό στην εξέδρα.

“Δεν πειράζει, αυτοί που βρέθηκαν στις εξέδρες με βοήθησαν πάρα πολύ, τους

ευχαριστώ όλους για τη συμπαράστασή τους. Να είναι πάντα κοντά μας, τους

αγαπάμε”.

Η τακτική του Χρήστου Ιακώβου ήταν αυτή που σύμφωνα με τον Λεωνίδα έκανε τη

διαφορά και εξασφάλισε το μετάλλιο: “Η δεύτερη προσπάθεια στο ζετέ ήταν

θάνατος, με σκότωσε, ενώ είχα ενοχλήσεις και από το αρασέ και ο Χρήστος αμέσως

μου πήγε τα κιλά στο ζετέ στα 170 από τα 172.5 που είχα δηλώσει. Ήταν σπουδαία

κίνηση στρατηγικής και τον ευχαριστώ όπως και τους συνεργάτες του. Από εκεί

και πέρα θα ήθελα να ευχαριστήσω και την Ελληνική Ομοσπονδία για τη

συμπαράστασή της”.

Όσο για το μέλλον της άρσης βαρών αλλά και το δικό του, ήταν σαφής: “Η ντριμ

τιμ δεν έχει πεθάνει ακόμα και εύχομαι και στα υπόλοιπα παιδιά, αλλά και στα

κορίτσια να πάνε καλά. Το χρειαζόμαστε όλοι. Δεν ξέρω πότε θα ξαναπιάσω μπάρα,

αλλά δεν έχω πρόβλημα όποτε μου πει ο Χρήστος. Το θέμα είναι ότι ολοκληρώθηκε

ένας δύσκολος κύκλος με πολύμηνη προετοιμασία και τώρα θα ηρεμήσουμε” κατέληξε

ο Λεωνίδας, ενώ ο Χρήστος Ιακώβου είχε βγει έξω από το κέντρο για να ανάψει

ένα τσιγάρο. Λίγα λεπτά πριν νόμιζε ότι θα πέθαινε.