|
|
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις 24 Φεβρουαρίου 1973, στην Αθήνα.
ΕΛΠΙΖΕΙ: Γενικά, σε μια επιτυχημένη καριέρα και οικογένεια.
ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Το… πορτοφόλι μου.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: Όλα τα είδη. Κάνω συλλογή από CD.
ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ:. Τον φίλο μου. Του λείπει η μαγειρική μου.
ΑΝΑΠΟΛΕΙ: Μερικές ημέρες διακοπών.
ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΙ: Για τα πάντα.
Η Χριστίνα Παπαδάκη είναι ουσιαστικά η μοναδική αθλήτρια στη χώρα μας, που
ασχολείται επαγγελματικά με το τένις. Έχει φτάσει στο Νο 120 της παγκόσμιας
κατάταξης, έχει φιλοδοξίες για πολλές θέσεις παραπάνω, αλλά αυτό δεν την
εμποδίζει να βοηθά και την Εθνική ομάδα. Ήταν βασικό στέλεχος, στην πολύ καλή
εμφάνιση της ελληνικής ομάδας, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Α’ κατηγορίας, στην
Τσεχία (τρίτη θέση). Το μεγάλο της όπλο; Αντιμετωπίζει πάντα τη ζωή μ’ ένα χαμόγελο.
ΕΡ.: Πόσο αλλάζει τη ζωή μια επιτυχία;
ΑΠ.: Εξαρτάται. Από τον χαρακτήρα, γενικά τον άνθρωπο.
ΕΡ.: Τι κοινό έχετε με τη Λένα Δανιηλίδου;
ΑΠ.: Μόνο το παιχνίδι.
ΕΡ.: Πώς επιλέγεις μια παρτενέρ στο «διπλό»;
ΑΠ.: Μ’ αρέσει να παίζω με φίλες.
ΕΡ.: Και με ποια κριτήρια;
ΑΠ.: Θέλω να ξέρω τον χαρακτήρα της, θέλω να χαμογελάμε πάντα στο παιχνίδι.
ΕΡ.: Ταξιδεύεις συχνά. Πόσο κουραστικό είναι αυτό;
ΑΠ.: Θα με κούραζε αν δεν είχα θετικά αποτελέσματα.
ΕΡ.: Πώς αντέξατε την οκτάωρη «μάχη» με την Τσεχία στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα;
ΑΠ.: Είναι συνηθισμένα κάτι τέτοια σε επίπεδο Εθνικών ομάδων.
ΕΡ.: Ναι, αλλά κι αυτές οι οκτώ ώρες δεν ήταν κουραστικές;
ΑΠ.: Ουσιαστικά, ήταν… 15! Πρόσθεσε την αναμονή και την προθέρμανση!
ΕΡ.: Τι σημαίνει για σένα το τένις;
ΑΠ.: Είναι το επάγγελμά μου.
ΕΡ.: Πώς προετοιμάζεσαι πριν από ένα παιχνίδι;
ΑΠ.: Με τις «μικρές» συνήθειες των παικτών του τένις…
ΕΡ.: Τι αναζητάς σε κάθε ταξίδι;
ΑΠ.: Προσπαθώ να βρω το καλύτερο. Αθλητικά και πνευματικά.
ΕΡ.: Το πιο αγαπημένο ταξίδι;
ΑΠ.: Μαϊάμι, Σαν Ντιέγο, Λος Άντζελες.
ΕΡ.: Κάποιο ταξίδι που θα ήθελες να κάνεις;
ΑΠ.: Σαφάρι λευκής τίγρης πάνω σε ελέφαντες, στις Ινδίες.
ΕΡ.: Πώς ρυθμίζεις το θέμα με τις σπουδές σου;
ΑΠ.: Είμαι στα ΤΕΦΑΑ, δεν παρακολουθώ όσο πρέπει τώρα, αλλά σίγουρα θα
προσπαθήσω να πάρω το πτυχίο.
ΕΡ.: Θυμάσαι την πρώτη φορά που έπιασες ρακέτα στο χέρι;
ΑΠ.: Ναι, ήμουν εννέα χρόνων.
ΕΡ.: Τα πιο σημαντικά αντικείμενα που παίρνεις μαζί σου στα ταξίδια;
ΑΠ.: Ανάλογα με το ταξίδι.
ΕΡ.: Για παράδειγμα, τι πήρες μαζί σου στην Τσεχία;
ΑΠ.: Μια καφετιέρα!
ΕΡ.: Διαβάζεις;
ΑΠ.: Ναι, όσο μπορώ περισσότερο.
ΕΡ.: Ελεύθερος χρόνος;
ΑΠ.: Λίγος, αλλά μ’ ενδιαφέρει να περνάω καλά.
ΕΡ.: Παίκτρια-πρότυπο;
ΑΠ.: Δεν έχω, μεγάλωσα χωρίς πρότυπα.
ΕΡ.: Οι σχέσεις με την οικογένειά σου;
ΑΠ.: Πολύ καλές. Η οικογένεια με βοηθά σημαντικά.
ΕΡ.: Οι παρέες σου;
ΑΠ.: Λίγες και καλές.
ΕΡ.: Πώς διασκεδάζεις;
ΑΠ.: Σε μια ταβέρνα με καλό φαγητό και σε μπαράκια φίλων.
ΕΡ.: Πώς αντιμετωπίζεις μια ήττα;
ΑΠ.: Ήρεμα. Προσπαθώ να μαθαίνω και να διορθώνω τα λάθη μου.
ΕΡ.: Το τένις είναι γενικά επάγγελμα;
ΑΠ.: Σίγουρα.
ΕΡ.: Τι είναι αυτό που κάνει συναρπαστικό ένα τουρνουά;
ΑΠ.: Κατ’ αρχήν ο τόπος διεξαγωγής. Γενικά, πολλά, μικρά πράγματα μαζί.
ΕΡ.: Ο επόμενος «σταθμός»;
ΑΠ.: Το ΟΠΕΝ της Αυστραλίας στη Μελβούρνη.
ΕΡ.: Πόσα τουρνουά έχεις προγραμματίσει για το 1999;
ΑΠ.: Κατ’ αρχήν 24. Θα εξαρτηθεί όμως αν θα πάω σε όλα.
ΕΡ.: Η φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζεις τη ζωή;
ΑΠ.: Πάντα κάτω από το όνομά μου, ζωγραφίζω ένα χαμόγελο.
ΕΡ.: Η πιο σημαντική φιλοδοξία;
ΑΠ.: Να προχωρήσω στο τένις. Μ’ αρέσουν τα μικρά, αλλά σταθερά βήματα.
ΕΡ.: Δόξα ή χρήματα;
ΑΠ.: Στη σημερινή εποχή και τα δυο πάνε μαζί. Θα προτιμούσα πρώτα να έχω υγεία.
