Ούτε δάκρυα ούτε συγγνώμη

Μια ανείπωτη συγγνώμη και ένα δάκρυ που ποτέ δεν κύλησε στη μνήμη των

θυμάτων του έψαχναν να βρουν οι δικαστές μέσα από τα λόγια του Ασημάκη

Κατσούλα την ώρα της απολογίας του.

ΜΙΑ ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΗ ψυχής που μέσα της θα… τύλιγαν το πολυπόθητο γι’ αυτόν

ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας. Κι’ αντί όλων αυτών εκείνος είπε ότι

νιώθει λύπη, ντροπή, τύψεις και ενοχές νιώθει για όσα στο παρελθόν έχει κάνει.

Ήταν η πιο κρίσιμη γι’ αυτόν ώρα. Η πιο ιερή στιγμή της δίκης. Ο Ασημάκης

Κατσούλας, ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης των σατανιστών, έπρεπε να απολογηθεί

για τα ανομήματά του και να πείσει ότι έχει ειλικρινά μετανοήσει. Σηκώθηκε από

το εδώλιο του κατηγορουμένου, που το μοιράζεται μαζί με τον Μάνο Δημητροκάλη

και τη Δήμητρα Μαργέτη, σταύρωσε τα χέρια και κοιτάζοντας στα μάτια τους

δικαστικούς λειτουργούς άρχισε την απολογία του. Οι δικαστές, που θα

αποφασίσουν για την τύχη του, παρακολουθούσαν με μεγάλη προσοχή όσα εκείνος

έλεγε. Γνώριζαν από τη δικογραφία λίγο – πολύ τι θα έλεγε. Περίμεναν όμως να

διαπιστώσουν εάν έχει μεταμελήσει. Ο ίδιος που έπρεπε να τους πείσει ότι είναι

άξιος να του αναγνωρίσουν το ελαφρυντικό και να μην τον στείλουν ισόβια στη

φυλακή δεν κατάφερε να τους πείσει.

ΚΕΡΑΥΝΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνεύσει κανείς την παρατήρηση του προέδρου του

δικαστηρίου Χρήστου Μπαλτά ότι μια έκφραση λύπης δεν αρκεί; Κι αν ο πρόεδρος

άφησε αιωρούμενο τον ­ σαφέστατο κατά τα άλλα ­ υπαινιγμό του για τον

κατηγορούμενο, ο εισαγγελέας της έδρας Δημήτρης Μαλακάσης είπε με αυστηρό ύφος

προς τον Ασημάκη Κατσούλα: «Περίμενα ότι θα είχες μετανοήσει και θα το

έδειχνες. Θα απογύμνωνες τον εαυτό σου και θα έλεγες “εγώ τα έκανα”. Φοβάμαι

όμως ότι εσύ ποτέ δεν έχεις κλάψει στη ζωή σου. Δεν δείχνεις σήμερα μετάνοια…».

Λίγα μόλις μέτρα πιο πίσω από το εδώλιο του κατηγορουμένου, οι γονείς του

Ασημάκη Κατσούλα άκουγαν με αγωνία το παιδί τους να δίνει την τελευταία

δικαστική του μάχη.

«ΝΙΩΘΩ ΝΤΡΟΠΗ»

«Λυπάμαι για όλα», είπε ο Ασημάκης Κατσούλας ξεκινώντας την απολογία του. Δεν

έχω πρόβλημα να ομολογήσω αυτά που έκανα. Νιώθω ντροπή. Δέχομαι ότι έχω

συμμετοχή στον φόνο της Γαρυφαλλιάς Γιούργα, αλλά δεν έχω καμία συμμετοχή στον

φόνο της 14χρονης μαθήτριας Δώρας Συροπούλου».

Είχε μόλις περιγράψει τη δική του ποινική ευθύνη στον κύκλο αυτής της

υπόθεσης, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται εκείνος. Προσέφερε απόλυτη κάλυψη

στη Δήμητρα Μαργέτη, στην οποία ποτέ δεν έδινε λογαριασμό, όπως χαρακτηριστικά

είπε, ενώ εναπόθεσε το βάρος της πρώτης δολοφονίας στον παλιό του φίλο Μάνο Δημητροκάλη.

ΑΠΕΦΥΓΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ

Από εκεί και πέρα ζήτησε από τον πρόεδρο να του υποβάλει ερωτήσεις. Δεν θέλησε

να θυμηθεί και να περιγράψει τελετές μύησης και μαύρης μαγείας. Απέφυγε να

θυμηθεί τη σκηνή του ομολογημένου φόνου. Δέσμιος των επιλογών του αμαρτωλού

παρελθόντος, τις συνέπειες του οποίου βιώνει καθημερινά μέσα στη φυλακή.

Ο πρώτος άνθρωπος που μύησε στον σατανισμό ο Ασημάκης Κατσούλας ήταν η Δήμητρα

Μαργέτη, με την οποία τότε διατηρούσε ερωτικό δεσμό. Ακολούθησε η μύηση του

Μάνου Δημητροκάλη και σιγά σιγά η αλυσίδα μεγάλωνε. Ώσπου έφτασε στη Δώρα Συροπούλου.

«Ήταν Αύγουστος του 1992. Η Δώρα επείσθη να μυηθεί. Πήγαμε στο Σέσι Κορωπίου.

Ο Δημητροκάλης μού ζήτησε να αναλάβει εκείνος τη μύησή της, γιατί ήθελε να

κερδίσει βαθμούς και να αρχίσει να ανεβαίνει στην ιεραρχία του σατανισμού. Εγώ

και η Δήμητρα Μαργέτη περιμέναμε στο αυτοκίνητο. Μέχρι που είδαμε μια μεγάλη

φωτιά. Νιώσαμε έκπληξη. Βγήκαμε έντρομοι έξω και είδαμε τον Δημητροκάλη να

έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μας. Καταλάβαμε ότι κάτι πήγε λάθος στην

τελετή, αλλά το μυαλό μας δεν πήγε στο κακό. Είχαμε εμπιστοσύνη στα πνεύματα.

Ο Μάνος μάς είπε φεύγοντας ότι η Δώρα πήγε κάτω».

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Πρόεδρος: Τι σήμαινε αυτό;.

Κατσούλας: Η ψυχή της πήγε στην κόλαση. Εκεί που όλοι θέλαμε τότε να πάμε.

Πρόεδρος: Τι έγινε με τη Γιούργα;

Κατσούλας: Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι έγινε από μένα.

Πρόεδρος: Ποια είναι η σημερινή σας θέση;.

Κατσούλας: Ντρέπομαι. Δεν έχω λόγια. Νιώθω ότι έχω μετανιώσει. Δεν έχω τρόπο

να το αποδείξω. Η μετάνοια είναι δρόμος μακρύς.

Πρόεδρος: Μια έκφραση λύπης δεν αρκεί για την αναγνώριση του ελαφρυντικού.

Κατσούλας: Εμπράκτως δεν ξέρω πώς να το αποδείξω. Μακάρι να υπήρχε κάτι που να

μπορούσα να κάνω.

Εισαγγελέας: Έχεις κλάψει ποτέ στη ζωή σου;

Κατσούλας: Αρκετές φορές. Όταν ξυπνάω από τους εφιάλτες μου.

Δικαστής: Είστε ακόμη σατανιστής;

Κατσούλας: Βεβαίως όχι. Τώρα ξέρω ότι ο Θεός έχει μεγαλύτερη δύναμη από τον Σατανά.

Δικαστής: Έχεις ζητήσει συγγνώμη από τους συγγενείς των θυμάτων;

Κατσούλας: Μια συγγνώμη δεν λέει τίποτα.

Η δίκη συνεχίζεται σήμερα με τις απολογίες του Μάνου Δημητροκάλη και της

Δήμητρας Μαργέτη.