Την… αποκλήρωσε και το δικαστήριο

Υπέρ των κληρονόμων που έχει ορίσει με τη διαθήκη του ο μεγαλοεφοπλιστής

Σταύρος Νιάρχος έληξε η πρώτη δικαστική διαμάχη με αντίπαλο την Έλενα Φορντ,

καρπό της σχέσης του με τη Σαρλότ Φορντ, η οποία διεκδικούσε το 10% της

περιουσίας του πατέρα της, που ξεπερνά τα δέκα δισεκατομμύρια δολάρια.

ΤΟ ΠΟΛΥΜΕΛΕΣ Πρωτοδικείο της Αθήνας έκρινε με απόφασή του ότι η Έλενα Φορντ

δεν έχει κανένα κληρονομικό δικαίωμα στην περιουσία του Σταύρου Νιάρχου, ο

οποίος απεβίωσε στις 15 Απριλίου 1996 στην Ελβετία. Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι

η αποκλειστική αρμοδιότητα για την επίλυση κάθε διαφοράς ανάμεσα στους

κληρονόμους του ανήκει στα ελληνικά δικαστήρια.

Ο πόλεμος για την κληρονομιά του Σταύρου Νιάρχου άρχισε όταν ο ανιψιός του,

εφοπλιστής Κωνσταντίνος Δρακόπουλος, προσέφυγε στην ελληνική Δικαιοσύνη

επιδιώκοντας να αναγνωρισθεί ότι η Έλενα Φορντ δεν έχει κανένα κληρονομικό

δικαίωμα στην περιουσία του θείου του.

Η Έλενα Φορντ, την οποία ουδέποτε ο Νιάρχος αναγνώρισε, πέρασε με τη σειρά της

στην αντεπίθεση διεκδικώντας για λογαριασμό της ένα δισεκατομμύριο δολάρια από

την περιουσία του πατέρα της, αν και είναι εκείνη που αμφισβητεί την

αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων. Η ίδια για να ενισχύσει τη θέση της

προσκόμισε στο δικαστήριο το πιστοποιητικό από το οποίο προκύπτει ότι

γεννήθηκε από τον πολιτικό γάμο του Σταύρου Νιάρχου με τη Σαρλότ Φορντ, μέλος

της γνωστής οικογενείας των αυτοκινητοβιομηχάνων, που έγινε στις 16 Δεκεμβρίου

1965, στην πόλη Τσιουάντ Χουαρέζ του Μεξικού. Ο γάμος όμως της μητέρας της με

τον Σταύρο Νιάρχο κρίθηκε ανυπόστατος με με αμετάκλητη απόφαση (υπ’ αριθμόν

26936/1966) που εκδόθηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο της Αθήνας.

Έτσι, όταν ο Σταύρος Νιάρχος διατύπωνε την τελευταία επιθυμία του στην από 20

Μαρτίου 1994 ιδιόχειρη διαθήκη του, δεν ανέφερε πουθενά το όνομα της Έλενας

Φορντ, την οποία εξάλλου ο εκλιπών εφοπλιστής δεν αναγνώρισε ποτέ ως νόμιμο

τέκνο του.

Το κείμενο της διαθήκης του, γύρω από την οποία έχει στηθεί όλο το δικαστικό

σκηνικό, αποτύπωνε με σαφήνεια την τελευταία του βούληση κατονομάζοντας έναν

προς έναν εκείνους στους οποίους ήθελε να περιέλθει η περιουσία του. Ο Σταύρος

Νιάρχος καθιστά κληρονόμους του τα τέσσερα παιδιά του από τον γάμο του με την

Ευγενία Λιβανού (Φίλιππο, Σπύρο, Μαρία και Κωνσταντίνο), τον ανιψιό και γιο

της αδελφής του Μαίρης Δρακοπούλου, εφοπλιστή Κωνσταντίνο Δρακόπουλο, τον γιο

του ανιψιού του Ανδρέα Δρακόπουλο, τους συνεργάτες του Γιουρτ και Χάρισον,

καθώς και το INFOC, κοινωφελές ίδρυμα που ιδρύθηκε το έτος 1991 από τον ίδιο

τον Νιάρχο και έχει έδρα το Λιχνενστάιν.

Ωστόσο, η Έλενα Φορντ η οποία πληροφορήθηκε τον θάνατο του από τον ημερήσιο

Τύπο, παραβλέποντας το περιεχόμενο της διαθήκης του Νιάρχου, που ανοίχθηκε ­

όπως υποστηρίζει ­ ερήμην της άρχισε το δικό της αγώνα για να κερδίσει

κληρονομικό μερίδιο από την περιουσία του εφοπλιστή.

Πριν ακόμη οι Έλληνες δικαστές κληθούν να λύσουν τη διαφορά ανάμεσα στους

κληρονόμους του Νιάρχου, η Έλενα Φορντ είχε φροντίσει να προσφύγει στις

ελβετικές δικαστικές αρχές καταφέρνοντας να αποσπάσει δύο προσωρινές

αποφάσεις, που ουσιαστικά έχουν δέσει τα χέρια των εκτελεστών της διαθήκης

του, οι οποίοι δεν μπορούν ­ προς το παρόν ­ να διαχειρίζονται την περιουσία

του, αλλά μόνο να την διατηρούν.

Ο Σταύρος Νιάρχος όμως είχε προβλέψει με τη διαθήκη του κάθε λεπτομέρεια.

Έγραφε χαρακτηριστικά: «Είμαι Έλληνας υπήκοος και την κληρονομιά μου διέπει το

ελληνικό Δίκαιο». Έτσι, ο ίδιος ο διαθέτης δεν αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης

από κανέναν για την αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων. Θέλοντας μάλιστα να

διαφυλάξει την αυτοκρατορία του και να διατηρήσει ενιαίο το οικοδόμημα που

έφτιαξε εν ζωή ακόμη και μετά τον θάνατό του συμπεριέλαβε στη διαθήκη του έναν

ακόμη δεσμευτικό όρο: Μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2009 κανένας από τους

κληρονόμους του δεν έχει το δικαίωμα να κατατμήσει και να διανείμει τα

περιουσιακά στοιχεία της κληρονομιάς του αποσπώντας το κομμάτι εκείνο που του αναλογεί.

Με τον τρόπο αυτόν, πρακτικά, για τα επόμενα δώδεκα χρόνια μέχρι να έρθει το

πλήρωμα του χρόνου που ο διαθέτης έχει προσδιορίσει, η περιουσία του Σταύρου

Νιάρχου δεν μπορεί να διαμοιραστεί.

ΕΝΕΝΗΝΤΑ δακτυλογραφημένες σελίδες χρειάστηκαν οι δικαστές του Πολυμελούς

Πρωτοδικείου της Αθήνας για να αναπτύξουν τα νομικά επιχειρήματά τους και να

δώσουν λύση στη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους κληρονόμους του

Σταύρου Νιάρχου.

Με τις υπ’ αριθμόν 9970 και 9971/1997 αποφάσεις τους έκριναν ότι τα ελληνικά

και όχι τα ελβετικά δικαστήρια είναι αρμόδια να αποφαίνονται για την τύχη της

περιουσίας του Νιάρχου, στην οποία κανένα κληρονομικό δικαίωμα δεν έχει η

Έλενα Φορντ.

Ωστόσο, η Έλενα Φορντ μπορεί ­ εάν θέλει ­ να συνεχίσει τον δικαστικό αγώνα

και να ασκήσει έφεση κατά της απόφασης του Πρωτοδικείου ζητώντας από το

Εφετείο αυτή τη φορά να της αναγνωρίσει το κληρονομικό δικαίωμα που

ισχυρίζεται ότι έχει στην περιουσία του Στ. Νιάρχου.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο σκεπτικό των δικαστικών αποφάσεων, η Έλενα

Φορντ δεν δικαιούται ούτε τη νόμιμη μοίρα από την κληρονομιά του Νιάρχου, αφού

ο γάμος του με τη μητέρα της είχε κηρυχθεί ανυπόστατος από το Πρωτοδικείο της Αθήνας.

«Τα παιδιά που γεννήθηκαν από πολιτικό γάμο, ο οποίος έχει κηρυχθεί

ανυπόστατος ­ αναφέρεται στην απόφαση ­ θεωρούνται γνήσια, αλλά δεν αποκτούν

δικαιώματα επί της κληρονομίας του γεννήτορός τους. Για το λόγο αυτό η Έλενα

Φορντ δεν θα είχε κανένα κληρονομικό δικαίωμα ακόμη και στην περίπτωση εκείνη

που ο Στ. Νιάρχος δεν είχε αφήσει διαθήκη».

Το δικαστήριο με την απόφασή του απορρίπτει τον ισχυρισμό της Έλενας Φορντ που

αμφισβητεί την αρμοδιότητά του:. «Οι κληρονόμοι του Νιάρχου ­ επισημαίνεται ­

όπως συνομολογείται και αποδεικνύεται από τις επιστολές που αντήλλαξαν μεταξύ

τους κατήρτισαν έγκυρη συμφωνία με την οποία υπήχθησαν στην αποκλειστική

δικαιοδοσία του δικαστηρίου τούτου. Άρα το Πολυμελές Πρωτοδικείο της Αθήνας

έχει τη διεθνή δικαιοδοσία να εκδικάσει την κρινόμενη αγωγή για λόγους

δημοσίας τάξεως, κατά μείζονα δε λόγο που υπάρχει και ο σύνδεσμος της

ιθαγένειας του κληρονομούμενου Στ. Νιάρχου».

Οι Έλληνες δικαστές μάλιστα προχωρούν το συλλογισμό τους ένα βήμα παραπέρα και

αναφέρουν ότι: «Στην προκειμένη περίπτωση η άσκηση της αγωγής σε άλλο

δικαστήριο θα είχε σαν συνέπεια ο ενάγων Κων. Δρακόπουλος να απολέσει τα

κληρονομικά του δικαιώματα, καθώς τότε θα παραβίαζε τις διατάξεις της διαθήκης

του Στ. Νιάρχου, που επιβάλλουν με τη ρητή απειλή της έκπτωσής του, την

υποχρέωση να υπαγάγει όλες τις διαφορές από την επίμαχη κληρονομιά στα

δικαστήρια των Αθηνών».

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο τέλος υποχρεώνει τους συγκληρονόμους του Κ.

Δρακόπουλου να του καταβάλλουν κάθε χρόνο από το έτος 1999 έως το 2009 το

καθαρό ποσό από το μέρισμα που αντιστοιχεί στο 0,5% των μετοχών της λιβεριανής

εταιρείας WILLOW TRUST COMPANY.