Οι πηγές με το νερό – χρυσάφι και τα τάματα

Ο παππούς στήριξε τα 92 του χρόνια στη μαγκούρα κι έσυρε αργά τα βήματά του

στα ανηφορικά καλντερίμια του χωριού. Από το σπίτι του μέχρι την πλατεία.

Εκείνο το απόγευμα, στο Πάος των Καλαβρύτων, μέγα γεγονός ελάμβανε χώρα. Οι

λιγοστοί κάτοικοι συζητούσαν σε λαϊκή συνέλευση για τη συνένωση του χωριού

τους με το διπλανό χωριό. Ο γέροντας παρακολουθούσε αμίλητος. Μέχρι που στο

τέλος δεν άντεξε: «Δεν ξέρω εγώ τι λέει ο “Καποδίστριας”, αλλά τι λέω εγώ. Κι

εγώ ψηφίζω όχι στην ένωση με τη Δάφνη γιατί θέλω το σπίτι μου να μείνει εδώ»,

είπε κραδαίνοντας τη μαγκούρα. Μάταια προσπάθησαν να τον πείσουν ότι με τη

συνένωση δεν θα γίνει και μεταφορά των κατοίκων σε νέα σπίτια…

* Στα Ομαλά της Κεφαλονιάς κάποιοι είχαν αντίστοιχο πρόβλημα. Μόνον που αντί

για τα σπίτια τους ανησυχούσαν για την εκκλησία. Οι εκπρόσωποι του υπουργείου

Εσωτερικών, που έφτασαν στις αρχές του καλοκαιριού στα Ομαλά για να συζητήσουν

για τον «Καποδίστρια», «έπεσαν από τα σύννεφα» ακούγοντας όσους αντιδρούσαν

στη συνένωσή τους με το Αργοστόλι να υποστηρίζουν ότι θα μεταφερθεί στην πόλη

η… εκκλησία του Αγίου Γερασίμου.

Εκτός κι αν αυτό που πραγματικά είχαν στο μυαλό τους και δεν το ονομάτιζαν,

είναι ότι με τη συνένωση τα τεράστια ετήσια έσοδα που έχει η κοινότητα από το

προσκύνημα των χιλιάδων επισκεπτών στον Άγιο Γεράσιμο θα τα μοιράζονταν τώρα

και με το Αργοστόλι. Κι αν αυτό δεν είναι αντικίνητρο, τότε τι είναι;

* Στην Τέμενη του Αιγίου τουλάχιστον το ομολογούν. Τετρακόσια εκατομμύρια

έσοδα ετησίως έχει η κοινότητα μόνο από την εκμετάλλευση των πηγών και την

εμφιάλωση του νερού «Αύρα»… «Και μόνον μ’ αυτά τα καταφέρνουμε μια χαρά

μόνοι μας. Δεν έχουμε ανάγκη να περιμένουμε καν την κρατική επιχορήγηση. Για

ποιο επομένως λόγο να ενωθούμε με το Αίγιο;»

* Χρυσοφόρο το νερό και για τα Λουτρά Υπάτης, αποδεικνύεται το «μήλον της

έριδος» στη σχεδιαζόμενη συνένωση της κοινότητας των Λουτρών με το δήμο της

Υπάτης, σε μια αντίστροφη πορεία εκείνης που σημάδεψε τα τέλη της δεκαετίας

του ’70. Τότε που οι κάτοικοι των Λουτρών με πορείες και διαδηλώσεις είχαν ως

μοναδικό αίτημα την αυτονόμησή τους από το Δήμο Υπάτης, πράγμα που συνέβη το 1980.

Από τότε μέχρι σήμερα απόσταση πολύ μεγαλύτερη των πέντε χιλιομέτρων, που

συνδέουν τα Λουτρά με την Υπάτη, χωρίζει τους κατοίκους τους που καλούνται να

συνυπάρξουν σε έναν ενιαίο δήμο, τη στιγμή που η δικαστική διένεξη για τα

έσοδα από το υδροθεραπευτήριο δεν έχει ακόμη τελειώσει. «Είναι πολύ νωπές

ακόμη οι μνήμες. Όλοι οι κάτοικοι δεν μπορούν να ξεχάσουν την εικόνα μέχρι το

1980, όταν η λουτρόπολη ­ πηγή ζωής τότε για το Δήμο Υπάτης ­ παρουσίαζε

εικόνα εγκατάλειψης», λέει σήμερα ο κοινοτάρχης Θανάσης Σκούρας,

διερμηνεύοντας τα αισθήματα των κατοίκων. «Ένα από τα αιτήματα τότε ήταν να

γίνουν κάποιες τουαλέτες για να εξυπηρετούν τους λουόμενους. Ούτε αυτό δεν

έκαναν οι τότε διοικούντες το δήμο, με αποτέλεσμα η ίδια η κοινωνία να

αντιδράσει έντονα και να πετύχει την αυτονόμησή της. Αν και τώρα επιχειρηθεί

να γίνουν τα ίδια από τα πρώτα βήματα της συνένωσης τότε η αντίδραση θα είναι

πολύ μεγαλύτερη και κανένας “Καποδίστριας” δεν πρόκειται να την υποτάξει».

* Στη Βέργα της Μεσσηνίας δεν έχουν νερό, έχουν όμως τουρισμό. Στην κοινότητα

αυτή, που στην πραγματικότητα αποτελεί προάστιο της Καλαμάτας, βρίσκονται όλα

τα μεγάλα ξενοδοχεία και εκατοντάδες τουριστικές επιχειρήσεις που αποφέρουν

στη Βέργα έσοδα πολλών εκατομμυρίων κάθε χρόνο. Αφού είδαν και απόειδαν ότι

μπορούν να διατηρηθούν ως ξεχωριστή κοινότητα, άλλαξαν τακτική. «Επειδή το

μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, τουλάχιστον να μην ενωθούμε με την Καλαμάτα, αλλά

με άλλα χωριά της Μάνης, στην οποία υπαγόμαστε και διοικητικά», σκέφτηκαν. Και

προσχώρησαν στο κίνημα για τη διατήρηση της ακεραιότητας της Μάνης ­ στη

συντονιστική επιτροπή του οποίου μετέχει και ο Μητροπολίτης Οιτύλου Γυθείου

και πάσης Μάνης Χρυσόστομος ­ προικισμένοι με ένα επιχείρημα: «η οποιαδήποτε

διοικητική αλλαγή θα επιφέρει και αλλαγή στα όρια της Μητρόπολης»…