Η

αγάπη τους για τον αθλητισμό ήταν η αιτία να συναντηθούν. Σκληρός και

ανταγωνιστικός ο χώρος τους, δεν επηρέασε την προσωπική τους σχέση. Συνδυάζουν

με επιτυχία την οικογενειακή ζωή και την καριέρα τους. Επιδόσεις στα γήπεδα

αλλά και στο σπίτι. Δύο ζευγάρια από τον χώρο του αθλητισμού που τα ενώνει η

αγάπη, αλλά και η λατρεία τους για το ευ αγωνίζεσθαι.


ΚΑΙ οι δυο πρωταθλητές. Εκείνος 8ος

Ολυμπιονίκης της άρσης βαρών. Εκείνη το χρυσό κορίτσι της 25ης Ολυμπιάδας της

Βαρκελώνης, που μας έκανε να αισθανθούμε υπερήφανοι και να δακρύσουμε στο

άκουσμα του εθνικού μας ύμνου.

Δημήτρης Ζαρζαβατσίδης και Βούλα

Πατουλίδου. Δύο εξαίρετοι αθλητές και δυο υπέροχοι άνθρωποι. Γνωρίστηκαν το

1984, δηλαδή πριν από 13 χρόνια, και από τότε δεν έπαψαν στιγμή να είναι μαζί.

Η Βούλα, στην αρχή της πρωταθλητικής της σταδιοδρομίας. Ο Δημήτρης, ήδη

καταξιωμένος πρωταθλητής και Ολυμπιονίκης. Στη σχέση τους «η Βούλα είναι το

γκάζι και εγώ το φρένο», λέει γελώντας ο Δημήτρης.

Ο αγώνας για την

κορυφή, για το ψηλότερο σκαλί του βάθρου, κάνει συχνά τους αθλητές απόμακρους

και εγωιστές. «Στην αρχή της σχέσης μας χωρίζαμε κάθε λίγο», λέει η Βούλα.

«Φυσικά όχι στα σοβαρά. Εγώ δεν μπορούσα να ακολουθήσω τους ρυθμούς του

Δημήτρη με τη σκληρή προπόνηση. Όταν ήθελα να πάω σινεμά, εκείνος έπρεπε να

ξεκουραστεί. Αργότερα κατάλαβα τι ακριβώς του ζητούσα και πόσο υπερβολική

ήμουν. Κατάλαβα ότι εάν δεν ήταν και εκείνος αθλητής δεν θα μπορούσε να νιώσει

ούτε την αγωνία μου ούτε και να αντέξει τον τρόπο ζωής που μοιραία πρέπει να

έχουμε».

Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνούν κάνοντας προπόνηση.

Ο Δημήτρης είναι πλέον για τη Βούλα και ένας από τους προπονητές της, και

μάλιστα αρκετά απαιτητικός και αυστηρός. «Όταν μπαίνουμε στο στάδιο ξεχνάμε

την προσωπική μας σχέση. Ξεχνάμε ότι είμαστε σύζυγοι. Πολλοί μάλιστα από τους

ανθρώπους που μας παρακολουθούν στις προπονήσεις μου δεν μπορούν να καταλάβουν

πώς είναι δυνατό να είναι τόσο σκληρός προπονητής και πώς ισορροπεί αυτή η

συμπεριφορά με την προσωπική μας σχέση», συμπληρώνει.

Την απάντηση τη

δίνουν και οι δύο μαζί: «Μας ενώνει η αγάπη και η αμοιβαία εκτίμηση. Είμαστε

διαφορετικοί άνθρωποι, όμως ο ένας συμπληρώνει τον άλλο». Της Βούλας της

αρέσει το διάβασμα, ενώ του Δημήτρη το ζάπινγκ. Έτσι, όταν ο Δημήτρης βλέπει

τηλεόραση, η Βούλα διαβάζει και το αντίστροφο.

Όπως λένε, ποτέ δεν άφησαν

τον ανταγωνισμό να μπει ανάμεσά τους. «Αν έφτανα να ανταγωνιστώ τον Δημήτρη,

σήμερα δεν θα ήμουν μαζί του. Όταν σε μια σχέση μπει ο ανταγωνισμός για να

αποδείξει ο ένας ότι είναι καλύτερος από τον άλλο, τότε παύει να υπάρχει η

σχέση. Είναι ο άνθρωπος που με στηρίζει. Είναι τα ματάκια που ψάχνω να βρω

στην εξέδρα πριν από κάθε μεγάλο αγώνα. Είναι ο μόνος που με ξέρει τόσο καλά·

όσο εγώ τον εαυτό μου», τονίζει η Βούλα και ο Δημήτρης συμπληρώνει: «Ο

ανταγωνισμός για μας είναι άγνωστος. Μαζί προσπαθούμε για ό,τι καλύτερο. Η

επιτυχία του ενός είναι και επιτυχία του άλλου. Όταν η Βούλα πήρε το χρυσό στη

Βαρκελώνη, ένιωσα σαν να το πήρα εγώ. Σαν να ακούστηκε για μένα ο εθνικός

ύμνος. Αφού είμαστε, τελικά, ένας άνθρωπος».


ΓΝΩΡΙΣΤΗΚΑΝ πριν από 7 χρόνια σε ένα γήπεδο μπάσκετ.

Ήταν ακόμα φοιτητές στα ΤΕΦΑΑ. Μπασκεμπολίστες και οι δυο. Ο Γιώργος Μποσγανάς

παίζει σήμερα στην ομάδα του Πανιωνίου, η Λίζα Προδρομίδου έπαιζε παλαιοτέρα

στην ομάδα του Ζωγράφου.

Σήμερα είναι προπονήτρια. Επτά χρόνια γνωριμίας

και δύο χρόνια γάμου. «Για τη γνωριμία μας στάθηκε αφορμή ένα γήπεδο μπάσκετ»,

λέει ο Γιώργος και συνεχίζει: «Τα κοινά ενδιαφέροντα σίγουρα ήταν στοιχείο

σημαντικό στην εξέλιξη της γνωριμίας αυτής».

Δεν έχει χάσει κανένα αγώνα

της συζύγου του. «Πήγαινα ακόμα και στις προπονήσεις της», συμπληρώνει. Αλλά

και εκείνη είναι πάντα στις κερκίδες, ανεξάρτητα από τη σπουδαιότητα του αγώνα

που δίνει ο Γιώργος.

Πολλές φορές συζητούν και σχολιάζουν όσα συμβαίνουν

μέσα στο γήπεδο. Ακόμα και τα λάθη που μπορεί να έκαναν στη διάρκεια ενός

παιχνιδιού. Όπως λένε και οι δύο, «πάντα κάτι καλό βγαίνει».

Ο

ανταγωνισμός είναι για αυτούς άγνωστος. «Στην πλάκα μόνο προσπαθούσαμε να

πείσουμε ότι ο ένας ήταν καλύτερος από τον άλλο. Ποτέ όμως αυτό δεν το

πιστεύαμε».

Οι προπονήσεις σκληρές. Και οι δύο, αρκετές ώρες τις περνούν

στο γήπεδο σουτάροντας. Το κοινό τους επάγγελμα τούς βοηθάει να κατανοούν ο

ένας τις ανάγκες του άλλου, το στρες και την αγωνία πριν από έναν μεγάλο

αγώνα, τη στενοχώρια της ήττας, ακόμα και την απομόνωση και το βαρύ πρόγραμμα

της προπόνησης.

Η κοινωνική ζωή των «κοινών θνητών» δεν είναι

χαρακτηριστικό της δικής τους ζωής. «Σίγουρα δεν της πολυαρέσει που δεν

βγαίνουμε αρκετά», λέει χαμογελώντας ο Γιώργος. «Ξέρει όμως επίσης καλά τι

σημαίνει προετοιμασία και αγώνες».

Και για τους δύο είναι πεποίθηση ότι το

κοινό επάγγελμα βοηθάει να γνωρίζει ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Βοηθάει στο

να καταλαβαίνει γιατί γίνεται κάθε τι και να «υπομένει» τις δυσκολίες.

Ανεξάρτητα από τους χαρακτήρες, οι κοινές παραστάσεις και οι εμπειρίες

λειτουργούν θετικά στη σχέση. Γιατί όχι, λοιπόν, «μαζί στο σπίτι, μαζί και στο

γήπεδο».