Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛOΣ ΜΕ ΤΗ «ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

«ΔΕΝ ΠΑΩ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΩ ΒΡΑΒΕΙΟ»

Αποστολή: Παύλος Θ. Κάγιος   | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 24/11/2008 07:00 |
 «Δεν πάω σε φεστιβάλ αν δεν πάρω βραβείο»
«Το χειροποίητο σινεμά δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Θέλω να κάνω μια ασπρόμαυρη ταινία σαν την "Αναπαράσταση", με ερασιτέχνες», λέει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

Από σταρ σε σταρ πέρασε το Σαββατοκύριακο και το φινάλε του 49ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που είχε από όλα και χθες βράβευσε το διαφορετικό
O απλός Γουίλεμ Νταφό, ο πληθωρικός Γουστάβο Σανταολάγια των δύο Όσκαρ, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Ρίτσαρντ Τζόμπσον και ο Γκιγιέργο Ναβάρο έκλεψαν το ενδιαφέρον των φεστιβαλιστών και χθες το βράδυ δόθηκαν τα βραβεία του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος. Απομένει η αποψινή τελετή απονομής των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας του υπουργείου Πολιτισμού για μια χρονιά απογοήτευσης για το επίπεδο των ελληνικών ταινιών.

Μπορεί να ανανεώθηκε για τέσσερα χρόνια η θητεία της Δέσποινας Μουζάκη και του Γιώργου Χωραφά στο τιμόνι του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ωστόσο ο γιγαντισμός του είναι κοινός τόπος και πρέπει να «μαζευτεί», ενώ του λείπει και μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία, καθώς σήμερα αποτελεί απλώς μιαν «αγορά» όπου οι πάντες βρίσκουν θέση.

πράγμα που συνιστώ στον κάθε θεατή, αποκαλύπτεται μια αλυσίδα απίστευτων κοινοτοπιών. Πεθάνανε τα όνειρά μας. Χάθηκε η γενιά μας. Πνέει τα λοίσθια το σινεμά το δημιουργικό. Γκρεμίστηκαν τα οράματά μας. Στάχτες και αποκαΐδια. Όπως περίπου μιλάνε οι γέροντες της Αριστεράς σε καφενεία πολυτελείας. Τι μένει; Να βρούμε την Ελένη. Ποια είναι η Ελένη; Σύμβολα πολλά. Για κάθε χρήση. Η μήτρα της επανάστασης, η μάνα της εξορίας. Η Ελλάδα που χάσαμε. Η ουτοπία που ξεχάσαμε. Ελένη (Ιρέν Ζακόμπ) η μάνα του σκηνοθέτη (Γουίλεμ Νταφό). Ελένη και η μικρή του κόρη. Την Ελένη ψάχνει και ο σύντροφός της Σπύρος (Μισέλ Πικολί). Την ίδια Ελένη αναζητεί και ο σύντροφος εν όπλοις, ο Εβραίος Γιάκομπ (Μπρούνο Γκανς). Και μόλις την βρίσκουν, πέφτουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και κλαίνε γοερά.

Κατάληξη; Ο Αγγελόπουλος κάνει ιδεολογία το εγώ του. Έτσι είναι, κι αν δεν είναι έτσι, τότε φταίει η πραγματικότητα. Υπερίπταται της Ιστορίας και των συνθηκών. Από τον γυάλινο πύργο αυτός. Κηδεύει ο δημιουργός το παρελθόν του, επομένως να το θάψω κι εγώ. Τι να πω; Ο άκρατος υποκειμενισμός, ο χειρότερος της Ιστορίας εχθρός.

Έτσι είναι επειδή έτσι νιώθω. Μ΄ ένα λόγο, κατηγορεί ο Αγγελόπουλος τον Στάλιν, όμως επί της ουσίας Στάλιν και Προκρούστης και αυτός. Ο κόσμος καίγεται κι ο σκηνοθέτης κλαίγεται!

Κοντά σ΄ αυτό, ένα απίστευτο ρεσιτάλ οπορτουνισμού. Μέσα σε όλα. Στρατόπεδο συγκέντρωσης ο υπαρκτός σοβιετικός σοσιαλισμός, στρατόπεδα εξαθλίωσης για τους μετανάστες που καταλήγουν στη Δύση. Στάλιν από εδώ, Νίξον και Γουότεργκεϊτ στην Αμερική. Και το καλύτερο, η ταινία αρχίζει με τη φράση «τίποτα δεν τελείωσε» αλλά στη συνέχεια όλα τελειώνουν. Το φινάλε διαφορετικό. Η μικρή Ελένη χέρι χέρι με τον παλιό σύντροφο της γιαγιάς Ελένης στο χιονισμένο τοπίο του Βερολίνου. Κλείνει το ματάκι στην αισιοδοξία για να είναι μέσα σε κάθε θεατή με διαφορετική ιδεολογία. Και όλα αυτά γιατί παρακαλώ; Για ένα αδειανό πουκάμισο, για μια κηδεία, για ένα υπέρμετρο, δυσθεώρητο εγώ!


Ο τέλειος νεκροθάφτης
Αποστολή: Δημήτρης Δανίκας

«Η σκόνη του χρόνου» είναι ο τίτλος της τελευταίας ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου που προβλήθηκε στο φινάλε του Φεστιβάλ. Ο τέλειος νεκροθάφτης - ο δικός μου υπότιτλος!

Τέλειος, γιατί είναι μεγάλος μάστορας ο Τeo. Καταφέρνει επί 130 λεπτά να διαχειρίζεται ποιητικά και σχεδόν άψογα «κατασκευαστικά» μια από τις μεγαλύτερες εγκεφαλικές, εγωκεντρικές και βαρύγδουπες φούσκες του παγκόσμιου σινεμά. Από μια πρώτη ματιά, η καλύτερή του ταινία των τελευταίων είκοσι ετών. Νεκροθάφτης, γιατί από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό παρελαύνει μια ατελείωτη κηδεία συνοδευόμενη από διαρκείς και ανελέητους κλαυθμούς!

Η αισθητική του τροποποιημένη από τα παλιά. Σφιχτοί ρυθμοί, κοντινά πλάνα, ελάχιστος ναρκισσισμός, περισσότερη και πιο δυνατή μουσική για να φορτίζει συναισθηματικά τον θεατή και εξωτερικοί χώροι με ένα ρεπεράζ που γράφει μια ολόκληρη σελίδα στην ιστορία του σινεμά. Κοντά σ΄ αυτά μια ομοιογενής, συμπαγής φωτογραφία αναδεικνύει τον προσωπικό κόσμο του Αγγελόπουλου και σαν κόκκινη κλωστή διαπερνάει σχεδόν ολόκληρη την υφήλιο. Από τη Σιβηρία στα λευκά μέχρι την υγρασία και τον μολυβένιο ουρανό του Βερολίνου. Εξαιρετική η επιλογή όλων των αφανών συντελεστών. Ο Ανδρέας Σινάνος πιάνει εικαστικές επιδόσεις Βιτόριο Στοράρο. Οι μελωδίες της Ελένης Καραΐνδρου, οι πιο ευαίσθητοι δακρυγόνοι αδένες όλων των αγγελοπουλικών και όχι μόνο στιγμών. Η δε καλλιτεχνική διεύθυνση των Αndrea Crisanti και Διονύση Φωτόπουλου συγκροτεί ένα από τα πιο σκοτεινά και φυσικά αρχιτεκτονήματα των τελευταίων ετών. Χωρίς τα επιτεύγματα αυτά, γυμνός ο βασιλιάς. Πάμε τώρα στο ψητό.

Χάος εκ πρώτης όψεως η περιπλάνηση που αρχίζει με τον θάνατο του Στάλιν και φτάνει μέχρι την κατεδάφιση του Τείχους του Βερολίνου. Οργανωμένο χάος.

Επίτηδες γριφώδες, δυσνόητο, αμφισημικό και παραπλανητικό. Οι πρωταγωνιστές μπαίνουν στο πλάνο το 1953 και βγαίνουν στη δεκαετία του ΄70. Ε, και; Αφού ξέρουμε τι θα συμβεί, τι σημασία έχει η συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Με μια πρώτη αποφλοίωση, Η ιστορία ενός έρωτα μπορεί να είναι πιο δυνατή από την Ιστορία με «Ι» κεφαλαίο. Γιατί; Επειδή επηρεάζεται και καθοδηγείται από την ίδια τη ζωή, η οποία είναι πάνω από την Ιστορία, απ΄ όλα.

Πόσο «Η σκόνη του χρόνου» αγγίζει τη σημερινή Ελλάδα;

Μεταχειρίζεται το παρελθόν ως παρόν- στη δυτική φιλοσοφία, οι έννοιες αυτές είναι διαφορετικές, αλλά οι Ασιάτες θεωρούν τον χρόνο ενιαίο. Και εγώ χάνω όλο και πιο πολύ την έννοια του τι είναι παρόν, παρελθόν, μέλλον. Είμαστε μέρος ενός όλου. Η Ιστορία δεν είναι κάτι κάτι που έγινε και ξεχάστηκε, άμα δεν την διαβάσουμε καλά, δεν μπορούμε να δούμε το σήμερα.

Ο ιδεολόγος ήρωας της ταινίας σας- Μπρούνο Γκανς- αυτοκτονεί. Ποιος ήρωας είσαστε εσείς; Δεν έχω σκεφτεί να αυτοκτονήσω ακόμα. Είμαι τα πρόσωπα όλων των ηρώων μου- και των ανδρών και των γυναικών. Και η αυτοκτονία, ο θάνατος, είναι πλευρές του όλου, της ζωής.

Σκέφτεστε μια νέα ταινία; Δεν έχετε κουραστεί από τις υπερπαραγωγές σαν τη «Σκόνη του χρόνου»;

Ναι, θέλω να κάνω μια ασπρόμαυρη ταινία σαν την «Αναπαράσταση», με ερασιτέχνες, το χειροποίητο σινεμά δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Σημασία πάνω από όλα έχει το ταξίδι, όχι η επιτυχία - εγώ ζω για να κάνω ταινίες, να ταξιδεύω, αν δεν το κάνω αυτό, νιώθω φυλακισμένος.


«Αν δεν κάνω ταινίες, νιώθω φυλακισμένος»

«Δεν γυρίζω για να πάρω εκδίκηση από το Φεστιβάλ που πριν από τέσσερα χρόνια με εκδίωξε, αλλά κάνω την αβάν πρεμιέρ της νέας ταινίας μου σε έναν χώρο που έχει σημαδέψει το έργο μου» είπε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος παρουσιάζοντας τη ταινία του «Η σκόνη του χρόνου» στο «Ολύμπιον», το οποίο κόντεψε να γκρεμιστεί από το πλήθος που περίμενε με τις ώρες να μπει μέσα και τελικά οι περισσότεροι έμειναν απέξω.

«Η ταινία μου θα πάει στο Φεστιβάλ του Βερολίνου αλλά εκτός συναγωνισμού, καθώς τα τελευταία χρόνια έχουν αποφασίσει να βραβεύουν τους νέους κι εγώ, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται αυτό, δεν δέχομαι να πηγαίνω σε φεστιβάλ και να μην παίρνω βραβεία»! Παρόντες στην προβολή και ο υπουργός Πολιτισμού Μιχάλης Λιάπης που δήλωσε ότι «πρέπει να στηρίζουμε το έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου», αλλά και ο πρώην υπουργός Ευάγγελος Βενιζέλος.

«Την εποχή της πολιτικοποίησης, νομίζαμε ότι ήμασταν πολιορκητές του ουρανού, δεν βλέπαμε πόσο η προσωπική ιστορία επηρεάζει τον κόσμο και θεωρούσαμε ότι είμαστε υποκείμενα της Ιστορίας. Τώρα δεν ξέρω αν είμαστε υποκείμενα ή αντικείμενα...». Ναι, αλλά εσείς στη «Σκόνη του χρόνου» βάζετε τον έρωτα πιο πάνω...


«Δεν υπηρετώ το σύστημα»

«Το πάθος του σκηνοθέτη για το έργο του είναι η κινητήρια δύναμη που θα με κάνει να αγαπήσω ένα ρόλο· πάντοτε με τους ήρωες που ερμηνεύω στέκομαι κριτικά απέναντί τους, δεν ταυτίζομαι μαζί τους, για να μπορώ να βρω τον δικό τους ψυχισμό» έλεγε ο Γουίλεμ Νταφό, ο οποίος για άλλη μια φορά εντυπωσιάζει με την απλότητά του. Βρίσκεται στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη «Σκόνη του χρόνου» του Θόδωρου Αγγελόπουλου όπου πρωταγωνιστεί, ενώ μόλις τελείωσε μια ταινία με τον Λαρς Φον Τρίερ και μία από τις μελλοντικές του θα είναι με τον Βιμ Βέντερς.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Αγγελόπουλο; Ήθελα να αφεθώ, να γίνω ένα πλάσμα του Τeo. Είναι πασίγνωστα τα μακριά πλάνα- σεκάνς του και ήθελα να γίνω κάτι το ελάχιστο, μια κουκκίδα στο φιλμικό, φιλοσοφικό του σύμπαν. Με εμπιστεύτηκε πολύ γρήγορα και εγώ αμέσως χαλάρωσα, αλλά ήξερε πολύ καλά τι ήθελε. Όταν μου έλεγε "τώρα θα κάνουμε ένα μακρύ πλάνο, θα πιεις νερό και μετά θα κλάψεις" κι εγώ του απαντούσα "θα προσπαθήσω", εκείνος επέμενε "όχι, θα κλάψεις"- και η αλήθεια είναι ότι έκλαψα πολύ στην ταινία, αλλά δεν ξέρω αν αυτό θα βγει!

Ο ηθοποιός είναι, δηλαδή, υποχείριο του σκηνοθέτη;

Η ταινία και ο όραμά της είναι του σκηνοθέτη, ο ηθοποιός πρέπει να υπηρετήσει αυτό το όραμα. Ο κάθε ρόλος μού δίνει την ευκαιρία να εξασκώ του μυς της υποκριτικής μου, να χάνω τον εαυτό μου και να βυθίζομαι στη μαγεία της ζωής των χαρακτήρων που ερμηνεύω. Δεν το κάνω αυτό για τα χρήματα, χωρίς να σημαίνει ότι δεν με ενδιαφέρουν.

Ήσασταν δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ: τι σημαίνουν τα Όσκαρ για τον ηθοποιό;

Τα Όσκαρ είναι μια διαδικασία ατέλειωτων παρασκηνίων και παζαριών, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτοί που τα παίρνουν δεν τα αξίζουν. Εγώ δεν είμαι κομμάτι αυτού του μηχανισμού, δεν υπηρετώ αυτό το σύστημα, αλλού είναι στραμμένο το δικό μου ενδιαφέρον.


Τα βραβεία του Διεθνούς Φεστιβάλ

Ηαναζήτηση εθνικής ταυτότητας και ο παραλογισμός στις ερωτικές σχέσεις κέρδισαν τα βραβεία στο 49ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης από τα οποία απουσίαζε παντελώς το ελληνικό σινεμά Χρυσός Αλέξανδρος: «Εκεί πέρα» του Αμπνταλρεζά Καχανί, Ιράν (37.000 ευρώ) Αργυρός Αλέξανδρος: «Κυριακάτικο ψάρεμα» του Αντριάν Σιταρού, Ρουμανία(22.000 ευρώ)

Σκηνοθεσίας: «Μια βδομάδα μόνοι» της Σιλένα Μούργκα, Αργεντινή Βραβείο Σεναρίου: «Τρία τυφλά ποντίκια» του Μάθιου Νιούτον, Αυστραλία Γυναικείας Ερμηνείας: Ιωάννα Φλόρα και Μαρία Ντινουλέκου στο «Κυριακάτικο ψάρεμα» Ανδρικής Ερμηνείας: Σιντ Λουσέρο, Εμίλιο Γκαρσία στο φιλμ «Ο τρόφιμος», Φιλιππίνες Digital wave
Ψηφιακός Αλέξανδος: «Εcco momo» του Ανέστη Χαραλαμπίδη, «Το σύνδρομο της Χιονάτης» του Άγγελλου Σπάρταλη (εξ ημισείας)- συνοδεύεται από 10.000 ευρώ Ειδικό Βραβείο: «Η μουσική των πραγμάτων» του Νίκου Κορνήλιου Βραβεία Κ οινού
«Ο θόρυβος των άλλων γύρω μας» του Ντιαστέμ, Γαλλία (3.000 ευρώ), «Μακρόνησος» του Ηλία Γιαννακάκη, ντοκιμαντέρ Βραβεία Κριτικών
«Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη» του Στέλιου Χαραλαμπίδη Βραβεία FΙΡRΕSCΙ
«Θα εκραγώ» του Χεράρδο Ναράνχο (Μεξικό), «Καλά κρυμμένα μυστικά» του Πάνου Καρκανεβάτου (Ελλάδα)


Τάνγκο, όπως... ρεμπέτικο

Δυναμικός και πληθωρικός σαν γνήσιος Λατινοαμερικάνος, ο βραβευμένος με δύο Όσκαρ μουσικής (για το «Μυστικό του Βrokeback Μountain» και το «Βαβέλ») Γουστάβο Σανταολάγια ήρθε στη χώρα μας χρόνια με το συγκρότημά του και το Σάββατο τιμήθηκε με τον Χρυσό Αλέξανδρο. Μεταξύ άλλων, δήλωσε:

● «Το ρεμπέτικο με το τάνγκο μοιάζουν, έχουν την ίδια μελαγχολία, έχουν βγει από πονεμένες ιστορίες περιθωριακών ανθρώπων».

● «Η μουσική και η πνευματικότητα είναι αλληλένδετες. Εγώ υπηρετώ μια εναλλακτική μουσική».

● «Η μουσική στις ταινίες δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να "γεμίζει" τη δράση, αλλά για να ελευθερώνει τη σκέψη των θεατών, γι΄ αυτό μου αρέσουν οι παύσεις, οι σιωπές κι όχι ο διαρκής μουσικός βομβαρδισμός των θεατών».

● «Η συγκίνηση είναι που μετράει σε ένα μουσικό κομμάτι και όχι αν έχει 60 βιολιά ή αν είναι γραμμένο ηλεκτρονικά».

37
Lilian
26/11/2008 01:28
Δεν κατάλαβα κ. Δημουλίδου. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε -ή μάλλον να βρίζουμε - για το άρθρο του Δανίκα και τις πρωην, νυν, μελλοντικές κτλ πολιτικές του πεποιθήσεις? Προτιμώ την "παραφιλολογία" η οποία κατά τη γνώμη μου είναι μια δημιουργική συζήτηση με διαφορετικές απόψεις : έιτε αντίθετες είτε σύμφωνες. Κάποιος καλλιτέχνης μπορεί να κάνει στρατευμένη τέχνη, κάποιος άλλος όχι. Πριν από λίγο καιρό είχε γίνει ολόκληρο θέμα με τον καλλιτέχνη που είχε βάλει ένα σκύλο στη μέση μιας γκαλερι και τον άφησε μέχρι εξαθλίωσης ή και θανατου(υπήρξαν διάφορες εκδοχές). Κάποιοι συμφωνησαν με τον τρόπο που επέλεξε ο καλλιτέχνης να σοκάρει και κάποιοι όχι. Νομίζω ότι τα δεδομένα είναι πολύ συγκεκριμένα και εδώ. Κάποιοι κρίνουν μόνο το "έργο" και κάποιοι κρίνουν "έργο" και δημιουργό.
Δ.Τ
26/11/2008 01:00
Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΞΕΦΥΓΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΑΝ ΑΝΑΤΡΕΞΕΙΣ ΛΙΓΟ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ. ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΒΡΙΖΑΝ ΧΥΔΑΙΑ ΤΟΝ ΔΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ. ΠΑΝΤΩΣ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ, ΜΕ ΤΟ ΜΙΣΟ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣΤΗΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ? ΚΙ ΑΣ ΣΤΕΡΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ... ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΣΦΑΙΡΙΚΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,Ε?
Χριστίνα Δημουλίδου
25/11/2008 19:38
Η συζήτηση έχει αρχίσει να παρεκτρέπεται από το κύριο θέμα της που ήταν, αν κατάλαβα καλά, οι απόψεις για το άρθρο του κ. Δανίκα. Αν είναι να ανασύρουμε ό,τι ο καθένας έχει ακούσει ή νομίζει για τον χαρακτήρα του Θ. Αγγελόπουλου, αν οι υποθέσεις ή οι επιθυμίες εκλαμβάνονται ως πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Συμπληρωματικά, επειδή ήμουν και στην συνέντευξη του Θ. Αγγελόπουλου η απόδοση των απόψεών του για τα βραβεία αποτελεί διαστρέβλωση. Ο σκηνοθέτης είπε ότι αρνείται να συμμετάσχει σε φεστιβάλ που έχουν προαποφασιστεί τα βραβεία τους. Επιπλέον δήλωσε ότι ο ίδιος ενδιαφέρεται όχι για να βραβευτεί αυτός, αλλά η δουλειά των συνεργατών του. Ας υπάρχει όμως και λίγη υπομονή. Σε λίγο καιρό θα προβληθεί η ταινία στις αίθουσες. Τότε μπορεί να γίνει ουσιαστική συζήτηση για την ταινία. Μέχρι τότε όμως ελπίζω να μην συνεχιστεί η παραφιλολογία η οποία έχει ξεκινήσει παρεκτρέποντας τη συζήτηση από τα συγκεκριμένα δεδομένα και οδηγώντας την στην σφαίρα της προβολής των εικασιών και των απωθημένων μας.
Φάνης
25/11/2008 18:46
Για ήθος μίλησε - Άλλο ήθος και άλλο ηθική
Σιντέλα Άρφαραχ
25/11/2008 17:13
το ιδιο λεω εγω για το κλαμπ!
τι να το κανω να παω αν δεν γνωρισω γκομενο!
οχι τον καταλαβαινω....
Yannis Halas
25/11/2008 16:51
KATA T''ALLA TO ARTHRO LEGETAI Δεν πάω σε φεστιβάλ αν δεν πάρω βραβείο. Τι προσωπικότητα..
Νικος Σ
25/11/2008 16:01
Ειπε ο αγαπητός Michael Z πως "εκτιμάει περισσότερο έναν καλλιτέχνη με ήθος" και απλά εγώ αυτό το θεωρώ αφελές, διότι η δημιουργία, ειδικά στην τέχνη, δεν εχει να κανει με το ηθος ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ. Ο Λε Κορμπιζιέ ήταν κρυπτοναζί, ο Νταλί φιλοχρήματος, κλπ κλπ για να σου πω κι αλλα παραδείγματα (επίδειξη γνώσεων, άγνωστος μεταξύ αγνώστων δεν έχει και πολύ νόημα αγαπητέ devil''s advocate, συζήτηση κάνουμε...).

Η τεχνη και η αντίληψη αυτής είναι υποκειμενική - αλλα ένας πινακας, ενα μουσικό κομμάτι, ένα βιβλίο, μια ταινία, μπορεί να συγκινήσουν έναν άνθρωπο χωρις καν να ξερει τα ελατήρια του δημιουργού του, και σίγουρα χωρις να ξερει αν "συμπεριφέρεται" καλά στους συνεργάτες του (γιατι αυτή είναι η συγκεκριμένη πιπίλα χρόνια τωρα για τον Αγγελόπουλο).

Εγώ όταν ακούω τη λέξη "ήθος" για τα καλλιτεχνικά, με ποιάνει ρίγος - το ήθος ποιανού? η ηθική ποιανού? με τι κριτήρια? ποιας εποχής? Κάποτε το γυμνό ήταν ανήθικο - κάποτε η δημοτική ήταν ανήθικη και όσοι την χρησιμοποιούσαν ήταν "ανήθικοι" - οτιδήποτε έχει να κάνει με τα δικά μας συμπλέγματα (καθωπρεπισμού, ηθικής, θρησκείολογικά κλπ) καλό θα ήταν να τα κρατάμε για εμάς και σίγουρα όποιος κάνει κριτική τέχνης με βάση τα ιδεολογήματά του (μιλάω για Δανίκα, όχι για τον αναγνώστη) θα αποδειχθεί το λιγότερο γελοίος από την Ιστορία.

Σας αρέσει η ταινία, το βιβλίο, η μουσική? να την κρίνετε για αυτό που είναι, όχι για το αν ο δημιουργός της ήταν μισότρελος (φαν γκογκ), σχιζοφρενής (Νίτσε), φασίστας (Τεράνι) κλπ κλπ κλπ

Ακόμα και για τον κινηματογράφο του Αγγελόπουλου, που είναι κατά μεγάλο μέρος πολιτικός, η κριτική του Δανίκα (τυφλή, επιφανειακή, μη κολακευτική για τον ίδιο) είναι πιο αποδεκτή για μένα απο το να λέμε πως ο Αγγελόπουλος είναι "κακός χαρακτήρας" και ζητάει τον καφέ του με τρόπο άσχημο από τον βοηθό του....

μιλάω πάντα προσωπικά, αγαπητέ devil''s advocate, είμαι αρχιτέκτονας και ζωγράφος και ξέρω πως όσο και να προσπαθώ να κρατάω ισορροπίες, όταν δημιουργώ, ξεχνάω και γυναίκα και παιδιά και καλούς τρόπους. Κάποιος αντιλαμβάνομαι πως μπορεί να το θεωρεί αυτό λάθος, αλλά έτσι είναι...
Ευαγγελία
25/11/2008 15:45
πάτε καλά? εδώ ασχολείστε με το ποιός θα βρίσει περισσότερο τον δανίκα! "πρώην κνίτη, εγωπαθή, ελλεινό" , μέχρι και για τις ερωτικές του προτιμήσεις θα μιλήσετε. Και μετά λέτε δεν έχει σημασία ο χαρακτήραας ενος δημιουργού? θα ήθελα να σας δω στη θέση αυτου του ηχολήπτη ή μακιγιερ να σας φέρονται άσχημα ή να σας κακοπληρώνουν. πολύ ελιτίστικη τοποθέτηση έχετε. μια ταινία δεν γίνεται με ένα άτομο, είτε είναι ο φελίνι είτε ο Μάνος Ζαχαρίας. είναι συλλογική δουλειά όσο δε φαντάζεστε. καμία σύγκριση με του ζωγράφου, κ. Νίκο. Οπότε σαφώς και έχει σημασία από ποιόν προέρχεται ένα έργο τέχνης. Πίσω από καθε έργο τέχνης, υπάρχει και ο δημιουργός του. Όσοι δε φοράνε παρωπίδες κ δε στέκονται στην επιφάνεια, υπολογίζουν και την ΄πηγή'' του δημιουργήματος.
devil''s advocate
25/11/2008 15:16
Well said Michael Z.! Πολύ κοινότυπο το σχόλιο οτι "για να δημιουργήσειςπρέπει να καταληφθείς από μανία". Και λιγο επικίνδυνο! Μιλάς απο προσωπική εμπειρία αγαπητέ? Η χρησιμοποιείς 2 καραμπινάτα ονόματα έτσι για επίδειξη γνώσεων? Ελπίζω να έχεις διαβάσει και για άλλους "μεγάλους" καλλιτέχνες εκτός του Πικάσο και του Κιούμπρικ. Και τα λέμε.
Νικηφόρος e.
25/11/2008 14:46
Well said, Maria (απάντησή σου στον Micahel z).
Δάφνη Τ.
25/11/2008 14:26
Μαρία, Όπως λες " η εμπάθεια και ο κακός χαρακτήρας επηρεάζει την δουλειά τους". Και αναφέρεσαι στον Δανίκα. Με τον ίδιο τρόπο, η εμπάθεια και ο κακός χαρακτήρας επηρεάζει τη δουλειά ενός δημιουργού. Αλίμονο αν λες "Δεν με ενδιαφέρει πως φέρεται ο Αγγελόπουλος στους συνεργάτες του". Δηλαδή, το ίδιο είναι για σένα ένα αποτέλεσμα που έχει γίνει ''πατώντας επί πτωμάτων''? Όσο για το αντικειμενικό, νομίζω οτι ως όρος είναι λανθασμένος γιατί δεν εννοεί "αυτό που βλέπεις" αλλά αυτό που θα έπρεπε να βλέπεις σχετικά με κάποιους κανόνες. Έτσι το αντικειμενικό έχει σημασία όταν γνωρίζεις τους κανόνες που το παράγουν. Το "υποκειμενικό", δηλαδή αυτό που δεν είναι αντικειμενικό και δεν σχετίζεται με κάποιους συμφωνημένους κανόνες, είναι αυτό που πιστεύει κανείς. Όμως αυτό είναι και η άποψη...είναι αυτό που πιστεύουμε, που ξεχωρίζουμε από την πραγματικότητα που βιώνουμε.
Νικος Σ
25/11/2008 13:56
Αγαπητέ Michael Z.

Διάβασε λίγο ιστορία της τέχνης και ψάξε για μεγάλους δημιουργούς που ήταν ευγενικοί με τους συνεργάτες τους και έλα πες μας κι εμάς...εδώ οι μισοί ειναι χαρακτηρισμένοι ως "τρελοί" από την κοινωνία και την κριτική, γιατί είχαν συμπεριφορές εκτός συνηθισμένων - έυκολα παραδειγματάκια: για δες ο Πικάσσο τι χαρακτήρας ήταν...για δες τι λένε οι συνεργάτες του Φόστερ, ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους αρχιτέκτονες?

Για να δημιουργήσεις (τέχνη, αρχιτεκτονική, χρήμα, τα πάντα) πρέπει να καταληφθείς από μανία, από την ανάγκη να εξωτερικεύσεις αυτό που σε καίει... δεν υπολογίζεις τίποτα, είναι σαν πυρετός η δημιουργία αγαπητέ...

Να μου πεις πως δεν σου αρέσει μια ταινία του Αγγελόπουλου, να σου πω ελά να συζητήσουμε (σε πολλές θα σου πω πως δεν μου αρέσουν κι εμένα) αλλά ότι βρίζει τον ηχολήπτη του ή πλακώνεται με την μακιγιεζ δεν με ενδιαφέρει - προφανώς δεν παρακολουθούν το όραμά του με την ταχύτητα που θέλει - που να δεις το ντοκυμαντέρ για τα γυρίσματα της Λαμψης του Κιουμπρικ με την Σελευ Ντυβαλ να κλαιει απο τον τροπο και την πιεση του Κιουμπρικ...
Maria
25/11/2008 12:26
Για τον Michael z.
Ένας καλός κριτικός δεν κρίνει μια ταινία για την προσωπικότητα του σκηνοθέτη ή τις πολιτικές του πεποιθήσεις αλλά για το αποτέλεσμα της δουλειάς του.
Τώρα όσον αφορά τους κριτικούς, το πράγμα αλλάζει. Γιατί η εμπάθεια και ο κακός χαρακτήρας επηρεάζει την δουλειά τους.
Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ Δανίκα και Αγγελόπουλου ... μεταξύ του κριτικού της τέχνης και του δημιουργού της τέχνης.
Δεν με ενδιαφέρει πως φέρεται ο Αγγελόπουλος στους συνεργάτες του. Αλλά με ενδιαφέρει οι κριτικές που διαβάζω να είναι αντικειμενικές και να μην έχουν εμπάθεια και επαρχιωτισμό.
michael z.
25/11/2008 11:28
ΛΥΠΑΜΑΙ. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ "ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ" ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΟΥ ΔΑΝΙΚΑ. ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ Η ΤΑΙΝΙΑ? ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ Η ΤΑΙΝΙΑ? ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΤΕ ΜΙΑ ΕΠΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ, ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΔΗΛΑΔΗ... ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΕΔΙΟ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ, ΔΙΑΛΟΓΟΥ.. Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ... ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗ ΔΩ. ΕΚΤΙΜΑΩ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΡΤΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ Θ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΛΛΑ ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ. ΕΚΤΙΜΑΩ ΚΑΙ ΣΕΒΟΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ "ΖΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑΙΝΙΕΣ" ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΙΣ "ΑΝΑΓΚΕΣ" ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΞΑΝΤΛΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ STAR SYSTEM ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. ΕΚΤΙΜΑΩ ΚΑΙ ΣΕΒΟΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΜΕ ΗΘΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ κ. ΔΑΝΙΚΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ κ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ... ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΗΛΑΔΗ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΦΕΡΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ. ΜΕ ΜΙΚΡΟΠΡΕΠΕΙΑ.ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ. ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ.ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ, ΘΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΟ.
Γιώργος Χ
25/11/2008 11:19
Θέλω να σας κάνω μια ερώτηση : Εαν τον Αγγελόπουλο δεν τον είχαν ανακαλύψει -και επιβάλλει- οι εκτός Ελλάδας, τι θα ήταν στην Ελλάδα ; Πιθανότατα πιο άσημος από το Δανίκα......
Νικος Σ
25/11/2008 10:23
Τι πάθατε όλοι ξαφνικά? Όποιος έχει παρακολουθήσει Δανίκα εδώ και 15 χρόνια έχει παρατηρήσει πως ο άνθρωπος έχει ξεφύγει τελείως και αυτό δεν έγινε ξαφνικά, έγινε σταδιακά.

Έχω διαβάσει κριτικές του που δεν είχε καταλάβει καν την υπόθεση σε έργο (ή έγραφε χωρίς να το δεί, απο δελτίο τύπου), που δίνει ελατήρια στους δημιουργούς που ούτε ο πιο παρανοικός συνωμοσιολόγος δεν θα σκεφτόταν (ειδικά αν είναι και αμερικάνικη ταινία, εεε τότε αρχίζει το γέλιο), που αφορίζει και απαξιώνει αν μη τι άλλο απλά και ειλικρινή έργα - εκτός βέβαια αν πρόκειται για μελοδραματικά έργα από το δυτικό ουζμπεκιστάν, που περιγράφουν το δράμα μιας φτωχής ιθαγενούς γαλοπούλας που λόγω του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ καταλήγει να σφαγιασθεί σε τραπέζι thanksgiving στη νότια Ντακότα, και που ως δίδαγμα έχει οτι πρέπει όλοι να ψηφίσουμε ΚΚΕ για να σωθεί ο πλανήτης.

Ευτυχώς που αποφάσισε να βγεί και στην τηλεόραση και κατάλαβε και ο πολύς κόσμος περί τι ανθρώπου πρόκειται, γιατί πολλοί τον έπαιρναν στα σοβαρά...

Όσο για τον Τεό, έναν από τους λίγους Έλληνες που είναι από τους ΠΡΩΤΟΥΣ στην δουλειά του ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, είναι αλήθεια πως μετά τον "Οδυσσέα" και ίσως και την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, έχει λίγο προσωποποιήσει την παραγωγή του - δεν είναι κακό, όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί το περνάνε, και είναι τόσο τεράστιος καλλιτέχνης που έχει ξεφύγει από τα κοινά και κάνει πια τέχνη για την τέχνη - όποιος θέλει μπορεί διαβάσει ιστορία της τέχνης για να εκφραστεί πάνω στον Τεό και να τον δικαιολογήσει ή όχι, και σίγουρα όχι Δανίκα...
Ευαγγελία
25/11/2008 10:12
Κύριε Δανίκα, θα χαιρόμουν πολύ αν διαβάζατε το παρακάτω απόσπασμα από μια πρόσφατη συνέντευξη του Νίκου Θέμελη. Νομίζω πως σας αφορά και μας αφορά όλους στην Ελλάδα::

Εχει ενδιαφέρον ν’ αναζητήσουμε τις αιτίες για το στοιχείο της κουλτούρας μας που ρέπει προς τη μετωπική σύγκρουση. Και πιο πριν, αλλά κυρίως από το 1914 και μετά που αρχίζει η σύγκρουση βασιλιά - Βενιζέλου, υπάρχει η κουλτούρα μιας μετωπικής σύγκρουσης, μιας οριστικής επιβολής των μεν πάνω στους άλλους. Κάποιοι μπορεί να το αποδώσουν στο ταμπεραμέντο, κάποιοι στα τραύματα. Νομίζω ότι πρέπει να αναζητηθεί στην παιδεία μας η ροπή αυτή, το έλλειμμα μιας κουλτούρας συνεννόησης και κατανόησης του άλλου. Το οποίο στις άλλες κοινωνίες με το Διαφωτισμό υφαίνεται ως βασικό στοιχείο της κοινωνικής συμπεριφοράς του πολίτη. Εδώ δεν έχει ριζώσει, ώστε να ισορροπήσει την ελληνική κοινωνία.
Mαρία Πάρνη
25/11/2008 10:10
Η κριτική περιπέτεια του κ. Δανίκα με τις ταινίες του Θ. Αγγελόπουλου ξεκινά με τον "Θίασο" όταν έγραφε στον Ριζοσπάστη. Ελάχιστα είχε καταλάβει, ελάχιστα τα όσα έγραψε (ως προς την ποιότητα της κριτικής). Αργότερα κάπως μπήκε στο κλίμα του σκηνοθέτη, διάφορος βέβαια και αδιάφορος από την παιδεία και τους οραματικούς προβληματισμούς του σκηνοθέτη. Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω όταν αναρωτιόταν γιατί ο Αγγελόπουλος ήταν τόσο απαισιόδοξος για την Αριστερά όταν η τελευταία είχε σαρώσει στις ...δημοτικές εκλογές (sic!). Νομίζω ότι ήταν για την ταινία "Τοπίο στην Ομίχλη". Όταν στις Κάννες προβαλλόταν η "Αιωνιότητα", την γιουχάιζε μαζί με τους εκπροσώπους της Μίραμαξ, παραγωγούς της ταινίας "Η ζωή είναι ωραία" του Μπενίνι. Στην κριτική του για την ταινία είχε δώσει έναν ερωτηματικό τόνο (Σας αρέσει ο Αγγελόπουλος;) ενώ στην ίδια σελίδα είχε βαθμολογήσει με 8,5 την ταινία..."Ζορρό". Τα υπόλοιπα είναι φυσικά επακόλουθα. Τώρα κάνει από "αριστερά" κριτική στον Αγγελόπουλο; Ας κάνει πρώτα την αυτοκριτική του για το "αριστερό" του ήθος και μετά ας πιάνει την αριστεροφροσύνη των άλλων στο στόμα του. Η ταινία του Αγγελόπουλου είναι πολύ σημαντική, γιατί -εκτός των άλλων- δημιουργεί ένα διαφορετικό κλίμα και οπτική για την έννοια της "ανθρώπινης κατάστασης" μέσα στους θυμούς της ιστορίας -χωρίς Ι κεφαλαίο-. Ο κ. Δανίκας απλώς εκπροσωπεί την κριτική εξαθλίωση. Ευτυχώς για να υπάρχουν και τα απαραίτητα συγκρίσιμα μεγέθη.
Παύλος Βεργέτης
24/11/2008 22:57
Θυμάμαι πολύ καλά πώς ο Δανίκας αντιμετώπισε νεαρό πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη που "τόλμησε" να βάλει μια φωτογραφία του Κοκού (φτου κακά) στην ταινία του την οποία για λόγους δεοντολογικούς δεν αναφέρω εδώ. Εννοείται, ο σκηνοθέτης δεν δοξολογούσε τον Τέως, απλώς καταγραφή εκανε: ένας από τους ηλικιωμένους ήρωες ήταν κωφάλαλος και τον είχε βαφτίσει ο τότε άναξ! Ο Δανίκας δεν ασχολήθηκε καν με την ταινία - το μόνο που έγραψε για τον πρωτοεμφανιζόμενο, ήταν "άντε γειά, θα τα πούμε μια άλλη φορά"! ... Σημειωτέον, η ταινία τελικά πήρε το κρατικό βραβείο δεύτερης καλύτερης ταινίας, βραβείο κοινού, και βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη. Αυτά, για την ιστορία.
mania 23
24/11/2008 21:16
Ο ημιπαράφρων Δανίκας έχει "ξεφύγει" προ πολλού, ευρισκόμενος σε παρατεταμένη ιδεολογική κλιμακτήριο.
Το γηρας ου μονο έρχεται....
Χριστίνα Δημουλίδου
24/11/2008 20:00
Οι κριτικές του κ. Δανίκα εδώ και χρόνια αγγίζουν συχνά τα όρια της χυδαιότητας. Ειδικά για τις ταινίες του Αγγελόπουλου το μόνο που έχει να παρατηρήσει κανείς είναι αντί να τις κρίνει, εκκρίνει τον φθόνο. Ένα είδος συντετριμμένου θαυμασμού, όπως θα έλεγε ένας παλιός φίλος. Δυστυχώς έχει πεθάνει ο Β. Ραφαηλίδης που αποκάλυπτε την κενότητα του κριτικού των "Νέων". Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη νοήμονες και ελπίζοντες άνθρωποι που δεν πτοούνται από την μωρία του κ. Δανίκα. Την ταινία την είδα και είναι εξαιρετική.Μερικοί όμως άλλοι τα μάτια δεν τα έχουν για να βλέπουν αλλά για διακόσμηση ή για να κοιτάνε κάποιο "αιλουροειδές" που περνά μπροστά τους. Πόσο δίκιο όμως είχε ο Μπρεχτ που έλεγε ότι πρέπει να εξοντωθεί η ηλιθιότητα γιατί κάνει ηλίθιο όποιον την συναντά. Ντροπή για τα Νέα που στη θέση του Κ. Σταματίου έχει ανθρώπους της ποιότητας του σημερινού κεντρικού κριτικού τους.
Παύλος Κοντολέων
24/11/2008 19:59
Είμαι ένας αηδιασμένος αναγνώστης σας από το εμπαθές υφάκι του κ. Δανίκα, και, ειλικρινά, είμαι περίεργος για το πώς θα αντιμετωπίσει την επερχόμενη δουλειά του άλλου μεγάλου μας σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, ΨΥΧΗ ΒΑΘΕΙΑ, η οποία αφορά στον Εμφύλιο. Έχω διαβάσει ότι ο σκηνοθέτης κρατά αποστάσεις ως προς τα κομματικά - την δεξιά και την αριστερά (και πολύ σωστά κάνει κατά την γνώμη μου). Να δούμε λοιπόν τί θα βρει να της προσάψει και πώς ενδεχομένως θα την θάψει ο συγκεκριμμένος κριτικός σας.
Κ. ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ
24/11/2008 19:34
Ειμαι Αγγελοπουλικος!!! Αλλα, σας παρακαλω, μην πυροβολητε τον κριτικο. Τις περισσοτερες φορες συμφωνω μ'αυτον.

Κωνσταντινος
stern
24/11/2008 18:37
Ο ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ...
....ης λογικής, της δημιουργίας, της φαντασίας, του ονείρου, της ποίησης, της δημοσιογραφίας και της εφημερίδας που εργάζεται....
EΥΑ2
24/11/2008 18:14
Χωρίς να έχω δει ακόμη την ταινία διαβάζοντας την"κριτική" του κ. Δανίκα, μου δημιουργείται η εντύπωση, ότι την έιχε γράψει πολύ πριν την προβολή της ταινίας, περιμένοντάς τον στη γωνία, για τους δικούς του λόγους, λόγω κυρίως της τρικυμίας ,που έχει στον εγκέφαλο (βλ. βλέπε τελευταίες εμφανίσεις του στην TV), των κόμπλεξ και του ιδεολογικού του παλιμπαιδισμού....Ντροπή για την ασέβεια στο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ, από έναν βαρεμένο αργόσχολο....
giota m.
24/11/2008 17:56
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΘΩ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥ Κ. ΔΑΝΙΚΑ (ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ) ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΦΟΒΕΡΗ ΕΜΠΑΘΕΙΑ ΜΕ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ. ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΕΣ, ΕΛΕΟΣ!
fani
24/11/2008 17:15
επιστρεφω για να ρωτήσω όσους βρίζουν σήμερα τον κ. Δανίκα. Δηλαδή καταλάβατε μου λέτε την κριτική που κάνει στον Τεό και είναι και εμπαθής? χα χα Μου αρέσουν κάποιες ταινίες του Τεό χρησιμοποιεί αγαπημένους ηθοποιούς παγκόσμιας εμβέλειας και οι εικόνες ειναι ωραίες. Παλιότερα ειδικά που ήταν στην Ηπειρο ακόμα καλύτερα. Αλλα μεταξύ μας , κοινό μυστικό, δεν καταλαβαίνω τίποτα. Να κατεθέσω εδώ ότι με εχει χωρίσει γκόμενος επειδή τον πήγα στο "Βλεμμα του Οδυσσέα" και ευτυχώς!!!! αποδείχθηκε μεγάλος μ''''''''''''''''''ς. thank you Teo
Αντώνης Καλούμενος
24/11/2008 16:25
ΑγαπηΤΑ ΝΕΑ, Ως πότε θα υποφέρουμε οι αναγνώστες σου από τον χυδαίο Δανίκα; Τί τον προστατεύετε; Διαμαρτύρομαι εντονότατα.
ght
24/11/2008 16:07
Να διορθώσω και να πω ότι εμένα τουλάχιστον με παίρνει ο ύπνος στις ταινίες του. Η γενικότητα δεν είναι σωστή με την έννοια ότι δεν το συζήτησα και με κανέναν.
ght
24/11/2008 15:27
Γιατί ντε και καλά πρέπει να μιλάμε για τον Αγγελόπουλο λες και είναι ο κολοσσός της έβδομης τέχνης; Στις ταινίες του σε παίρνει ο ύπνος και δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται. Γιατί δηλαδή αυτό είναι υπέρτατη τέχνη; Και πριν ορμήξετε αγαπητοί εκπρόσωποι της ...."διανόησης" να με φάτε πιστεύω ότι και οι περισσότεροι από εσάς δεν αντιλαμβάνεστε τι γίνετε στις ταινίες του αλλά απλώς ...."πρέπει" να χειροκροτήσετε και να πείτε : ............."Μα τι αριστούργημα", "Υπέροχη" κτλ γιατί είναι πρέπον στους κύκλους σας.
Johny B.
24/11/2008 14:39
Καταλαβαινεις τι βλεπεις, οταν παιζεται ταινια του Αγγελοπουλου;
Nick Vagkalis
24/11/2008 14:23
Επειδή εγώ την είδα την ταινία στον εξώστη στα σκαλοπάτια, θα ήταν καλό να πούμε δυο πράγματα για την ταινία και όχι να βρίζουμε τον Δανίκα που βρίζει τον Τεό και πάει λέγοντας... δεν θα καταλήξουμε πουθενά δηλαδή, όχι τίποτα άλλο, μην με παρεξηγείτε και μένα μου αρέσουν τα μπινελίκια Η ταινία τελείωσε και έμεινα με ένα αίσθημα μικρής απογοήτευσης και αρκετής στεναχώριας. Δεν με ταξίδεψε, δεν με συνεπήρε, δεν με πέταξε πάνω όπως τις υπόλοιπες φορές. Είχε λάθη για Αγγελόπουλο, άλλες φορές με 300 κομπάρσους θα είχε στήσει μονοπλάνο που θα σου κοβόταν η ανάσα, τώρα ήταν απλή διεκπεραίωση της σκηνής, χωρίς καλή χορογραφία, ρυθμό και ζωντάνια, σαν να έγιναν τα πλάνα πρόχειρα και βιαστικά. Φυσικά και είχε 2-3 σκηνάρες αλλά τα περισσότερα ήταν άνευρα δυστυχώς. Στο τέλος έφυγα θλιμμένος, τον αγαπάμε πάρα πολύ αυτόν τον σκηνοθέτη αλλά από την άλλη δεν περιμένουμε και από αυτόν να μας τα σκάσει εμάς εδικότερα στην νέα γενιά. Ο Τεό είναι Τεό και τέρμα, ότι ήταν να πει το είπε, τώρα είναι προσωπική του ιστορία οι ταινίες, δεν έχει νόημα και πολύ να τον κρίνουμε πια. Να μιλήσουν οι νεότεροι να δούμε τι έχουν να πουν γιατί μέχρι τώρα, άστα να πάνε...
ΓΙΩΡΓΟΣ Κ
24/11/2008 13:49
ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΘΟΔΩΡΟ ΝΑΝΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΕΙΖΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΕΜΑΘΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΖΩΝΤΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΓΙΑ TVD. ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΘΟΔΩΡΕ ..ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΑΠ ΤΑ ΠΑΛΙΑ.
Marina
24/11/2008 13:38
Έλεος, κ. Δανίκα! Ως πότε η εμπάθεια θα μετατρέπει την κριτική σας για τον Αγγελόπουλο ένα παραλήρημα αντιφάσεων, χολής και ανοησίας!
spiros 2005
24/11/2008 13:19
Κύριε αρχισυντάχτη

Συγνώμη που δεμν μπορώ να συγκρατήσω το θυμό μου, για το εμετικό άρθρο, ενός ανθρώπου, που έχει προ πολλού υπερβεί -εκ του ασφαλούς βέβαια- τα όρια της λογικής και εγγίζει την παραφροσύνη.
Δεν μπορεί να περάσει το νεοσταλινικό τερατούργημα και τα αποκυήματα ενός διαταραγμένου υπερεγώ, που αποδίδει σε άλλους ό,το αφορά τον ίδιο.
Στείλτε τον να ξακουραστεί και να απολαύσει ως συνταξιούχος τους καρπούς της εως τώρα σταδιοδρομίας του.
΄Αλλωστε γαι τα στερνά του υπάρχει και ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ...όπου και ξεκίνησε...
spiros 2005
24/11/2008 13:11
ΣΕΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ Δ.ΔΑΝΙΚΑ ΓΙΑ Θ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ : ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΤΕΡΗΜΕΝΟ, ΜΟΝΟΜΑΝΗ, ΑΕΡΙΤΖΗ, ΜΑΝΙΟΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ,ΕΓΩΠΑΘΗ, ΚΥΚΛΟΘΥΜΙΚΟ ΠΡΩΗΝ ΚΝΙΤΗ, ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ....
ΚΡΙΝΕΙ ΜΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΣΤΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ-ΑΥΤΑΧΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΕΝΑ ΚΟΣΟΣΣΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ.
ΣΕ ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΘΛΙΕ ΚΑΙ ΕΛΕΙΝΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΕΣΕΝΑ, Ή ΤΟΝ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ, ΟΖΟΥ, ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ ,ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ;
ΝΤΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Μ΄ ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ, ΤΗ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΓΡΥΛΙΖΕΙ ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΣΑΛΙΑ, ΣΑΝ ΛΥΣΑΣΜΕΝΟ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΟ ΣΚΥΛΙ
(ΕΝΑ ΠΡΩΗΝ ΚΝΙΤΗΣ ΚΑΙ ΝΥΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ( ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ)...
ΝΤΡΟΠΗ, ΝΡΤΟΠΗ , ΝΤΡΟΠΗ !!!
fani
24/11/2008 09:53
εως τώρα νόμιζα ότι δεν καταλαβαινω τις ταινίες του Αγγελόπουλου. Τώρα βλέπω ότι πλέον δεν καταλαβαίνω και τις κριτικές που αναφέρονται σε αυτόν. να τη δω την ταινία? να μη τη δω? ιδού η απορία