Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας: Ο Καβάφης του Κουμεντάκη και οι μεταμορφώσεις του σώματος

Στις δύο άκρες της σκηνής, μουσικοί έδιναν τον τόνο της περίστασης. Οι μελωδίες τους αντανακλώνταν στα μεταλλικά πάνελ με σχισμές που κρέμονταν από την οροφή, μπροστά από δύο μακρόστενα τραπέζια με σιδερένια λάβαρα στις απολήξεις τους. Μια σκοτεινή μορφή έκρυβε το πρόσωπό της ανάμεσά τους όσο άλλες, βγήκαν στο κέντρο κι αρχίσαν να χορεύουν. Το σκηνικό παρέπεμπε σε μια γιορτή, την οποία, όμως, σταδιακά σκέπασε μια μελαγχολία.

Η καταβύθιση σ’ έναν συναισθηματικά φορτισμένο κόσμο ήταν το χαρακτηριστικό της παράστασης «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι» από το μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με την οποία έπεσε χθες η αυλαία του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Στο πολυδιάστατο σκηνικό έργο, η μουσική δωματίου του Γιώργου Κουμεντάκη, σε συνδυασμό με τα μελοποιημένα από τον ίδιο καβαφικά ποιήματα, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα βαθιά εσωτερική.

Εκφραστής της έγινε ο Ζαχαρίας Καρούνης, ο οποίος με τη δωρική παρουσία και τον αμανέ του που σε στιγμές θύμιζε μοιρολόι, τραγούδησε τον καημό μιας σχέσης που χανόταν μέσα στον χρόνο κι άφηνε πίσω της μνήμες και συγκίνηση. Οι εννιά χορευτές, ακολουθώντας τις διαφορετικές χορογραφίες των Πατρίσιας Απέργη, Ηλία Χατζηγεωργίου κι Εύας Γεωργιτσοπούλου, ενσάρκωσαν ένα έρωτα που πάλευε να παραμείνει ζωντανός αλλά σταδιακά χανόταν. Οι κινήσεις τους άλλοτε έφερναν την αίσθηση της ένωσης κι άλλοτε της απομάκρυνσης, ενώ τα σώματά τους λειτουργούσαν ως φορείς συναισθημάτων όπως η λαχτάρα, η απουσία κι η απώλεια. Η ένταση των στιγμών αντήχησε κυριολεκτικά στη γλυπτική εγκατάσταση του Πέτρου Τουλούδη που έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στην παράσταση.Φ

Στην έτερη σημαντική παράσταση του Σαββατοκύριακου, η Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας με το «Guintche (Live version)», εξερεύνησε τη διαρκή μεταμόρφωση του σώματος και της ταυτότητας. Υπό τους εκκωφαντικούς ήχους δύο ντραμς που έπαιζαν ζωντανά και κουνώντας διαρκώς τη λεκάνη της, η χορογράφος άλλαζε ασταμάτητα μορφές, δημιουργώντας μια αλληλουχία εικόνων σκληρών και προκλητικών. Παραδομένη σ’ ένα έντονο σωματικό κι αισθητηριακό τελετουργικό, έγινε από πυγμάχος και μάγισσα, έως γορίλλας, μολυβένιο στρατιωτάκι κι αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής.

Το απόγευμα του Σαββάτου, στο πλαίσιο του Systema – For the Greek Performing Arts, της πλατφόρμας που αναπτύσσουν το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με το Εθνικό Θέατρο και το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, για τη γνωριμία της διεθνούς κοινότητας των παραστατικών τεχνών με τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία, στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας, δόθηκαν τρεις παραστάσεις. Στο «A user’s manual», τη σόλο περφόρμανς – διάλεξή του, ο Κωνσταντίνος Παπανικολάου, με άφθονο χιούμορ και διάδραση με το κοινό αλλά περιορισμένες χορευτικές κινήσεις, μοιράστηκε πληροφορίες από τα παρασκήνια της παραγωγής μιας παράστασης χορού.

Στο «Lunar Seaga», ο Αντώνης Βαής, έστησε ένα σκοτεινό, δυστοπικό τοπίο όπου οι φυσικοί πόροι κατέληξαν ρημαγμένοι από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Λευκοί μουσαμάδες που γίνονταν καμβάδες για ζωγραφική με φωσφορίζουσα σκόνη τσιμέντου, μεγάλα γυαλιστερά ασημόχαρτα που άλλοτε κυμάτιζαν κι άλλοτε στροβιλίζονταν από τον μανιασμένο αέρα, δύσοσμοι καπνοί που κάλυπταν τα πάντα και φώτα που όταν ενώνονταν έκαναν χλωμά φεγγάρια κι όταν διασπώνταν αντανακλαστικά πλοίων ή φορτηγών, ήταν οι πρώτες ύλες για μια οικολογική περφόρμανς με έντονα στοιχεία επιστημονικής φαντασίας. Τέλος, στο «Mountains» των Garage21, η Ευαγγελία Ράντου προέβαλε το σώμα της ως ένα ζωντανό φορέα εμπειριών. Σε μια διαδρομή ανάμεσα από πέτρες και κομμάτια πηλού, κάθε αργή της κίνηση γεννιόταν από κάτι που προϋπήρξε, ενώ ταυτόχρονα οδηγούσε σε μια νέα συνθήκη.