Από τον Scorsese και τον Muhammad Ali στα 35 διεθνή βραβεία: Στα ΝΕΑ ο Ελληνοαμερικανός δημιουργός που δεν δέχθηκε ποτέ το «όχι»

Ο ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης και παραγωγός που κατάφερε να κερδίσει 35 διεθνή βραβεία μιλά στα «ΝΕΑ» για τον Martin Scorsese, τον Muhammad Ali, τον Nicolas Cage, την Τεχνητή Νοημοσύνη, τη νέα του ταινία αλλά και το όραμά του για μια Ελλάδα που μπορεί να εξελιχθεί σε διεθνές κέντρο κινηματογραφικών παραγωγών.

Υπάρχουν δημιουργοί που χτίζουν την καριέρα τους ακολουθώντας τις τάσεις και υπάρχουν και εκείνοι που επιμένουν να ακολουθούν τη δική τους διαδρομή. Ο ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Δημήτρης Λογοθέτης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Με πορεία που εκτείνεται από την υποκριτική δίπλα στον Martin Scorsese και τον Robert De Niro έως τη σκηνοθεσία διεθνών παραγωγών δράσης και συνεργασίες με προσωπικότητες όπως ο Muhammad Ali, ο Nicolas Cage, ο Morgan Freeman, ο Jean-Claude Van Damme και ο Mike Tyson, έχει καταφέρει να διαμορφώσει μια ξεχωριστή θέση στον χώρο του κινηματογράφου.

Μας μιλά για τις δυσκολίες ενός Έλληνα δημιουργού στο Χόλιγουντ, τις στιγμές που σημάδεψαν την πορεία του, την αξία της επιμονής και πολλά ακόμα.

– Γεννηθήκατε στην Ελλάδα, αλλά μεγαλώσατε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έπειτα από τόσα χρόνια στο Χόλιγουντ, υπάρχει κάποιο ελληνικό χαρακτηριστικό ή αξία που πιστεύετε ότι σας βοήθησε περισσότερο στην καριέρα σας;

Θα έλεγα η ισχυρή αίσθηση της οικογένειας και οι οικογενειακές αξίες. Πάνω απ’ όλα είμαι συγγραφέας και αφηγητής ιστοριών – στην πραγματικότητα αυτό είμαστε όλοι οι σκηνοθέτες. Η αντίληψή μου για την οικογένεια και για το να κάνεις το σωστό είναι βαθιά ενσωματωμένη στους χαρακτήρες που δημιουργώ. Επίσης, τείνω να είμαι αρκετά πεισματάρης. Κι αυτό, ως ελληνικό χαρακτηριστικό, με έχει βοηθήσει να μη δέχομαι το «όχι» ως απάντηση κάθε φορά που προσπαθώ να πραγματοποιήσω μια ταινία.

– Πόσο δύσκολο ήταν για έναν Έλληνα δημιουργό να καθιερωθεί στη διεθνή κινηματογραφική βιομηχανία;

Είναι πολύ δύσκολο, αλλά ποτέ δεν το αντιμετώπισα έτσι. Ζω μία μέρα τη φορά. Η προσοχή μου είναι πάντα στραμμένη στο σενάριο και στην ιστορία που προσπαθώ να αφηγηθώ εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Αν σκεφτόμουν όλα τα υπόλοιπα, θα ήταν υπερβολικά πιεστικό. Πρέπει να είμαι παθιασμένος με την ιστορία που δουλεύω, γιατί ουσιαστικά ζω μαζί της: κατά τη συγγραφή, στο casting, όταν τη παρουσιάζω στους ηθοποιούς, στα στούντιο ή στους επενδυτές και, τελικά, όταν βρεθώ στο πλατό για τα γυρίσματα. Όλη αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει χρόνια. Γι’ αυτό προτιμώ να αντιμετωπίζω τα πάντα μία μέρα τη φορά. Μέχρι σήμερα, αυτή η προσέγγιση έχει λειτουργήσει εξαιρετικά.

– Συμμετείχατε στην ταινία New York, New York του Martin Scorsese. Επηρέασε αυτή η συνεργασία την πορεία σας; Με ποιον τρόπο;

Πάρα πολύ. Ήμουν ένας νεαρός ηθοποιός και είχα μια μικρή σκηνή με τον Robert De Niro και τη Liza Minnelli στην αρχή της ταινίας. Ο De Niro είναι ηθοποιός της μεθόδου. Μπαίνει βαθιά στον χαρακτήρα και συχνά αυτοσχεδιάζει, ξεφεύγοντας από το σενάριο. Εγώ είχα μελετήσει τον μικρό μου ρόλο για εβδομάδες και είχα αποστηθίσει κάθε λέξη. Μόλις όμως βρέθηκα στο πλατό και ο Marty φώναξε «Action», ο De Niro άρχισε να λέει ατάκες που δεν υπήρχαν στο σενάριο. Πάγωσα. Και τότε αποφάσισα να απαντήσω αυθόρμητα, λέγοντας ό,τι μου ερχόταν εκείνη τη στιγμή. Σε μια σκηνή τον κυνηγούσα επειδή προσπαθούσε να φύγει από το ξενοδοχείο χωρίς να πληρώσει τον λογαριασμό του. Ο Marty μού επέτρεψε να παραμένω στο πλατό για πολλές εβδομάδες και να παρακολουθώ από κοντά τον τρόπο με τον οποίο δούλευαν. Μια μέρα έγραφα μια εργασία για το μάθημα Αγγλικών στο πανεπιστήμιο, όταν πέρασε από δίπλα μου.

«Τι γράφεις;» με ρώτησε.

«Μια μικρή ιστορία για το πανεπιστήμιο», του απάντησα.

Μου ζήτησε να τη δει κι εγώ του είπα πως δεν ήταν ακόμη έτοιμη. Εκείνος όμως την άρπαξε και την πήρε στο τροχόσπιτό του. Ήμουν έξαλλος. Περίπου μία ώρα αργότερα βγήκε και μου είπε:

«Αυτό είναι πραγματικά πολύ καλό.»

Μου είπε ότι είμαι καλός συγγραφέας και μου πρότεινε να σπουδάσω σκηνοθεσία σε κινηματογραφική σχολή. Μέχρι τότε ούτε καν γνώριζα ότι υπήρχαν κινηματογραφικές σχολές· ήταν κάτι σχετικά καινούργιο.

Ο Marty αφιέρωσε χρόνο για να μου γράψει συστατικές επιστολές προς διάφορες σχολές κινηματογράφου. Έγινα δεκτός σε αρκετές και τελικά επέλεξα το Loyola University, όπου απέκτησα μεταπτυχιακό στη σκηνοθεσία κινηματογράφου και τηλεόρασης. Για τη μεταπτυχιακή μου εργασία γύρισα τη μικρού μήκους ταινία Call Me Kaiser, η οποία κέρδισε πολλά βραβεία σε κινηματογραφικά φεστιβάλ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

– Συνεργαστήκατε με τον Muhammad Ali στο ντοκιμαντέρ Champions Forever. Ποιο ήταν το σημαντικότερο μάθημα που πήρατε από εκείνον;

Δεν είχα γυρίσει ποτέ ντοκιμαντέρ μέχρι τότε. Το Champions Forever ήταν το πρώτο μου.

Συμμετείχαν ο Muhammad Ali, ο Joe Frazier, ο George Foreman, ο Larry Holmes και ο Ken Norton – οι κορυφαίοι πρωταθλητές βαρέων βαρών που είχαν αναμετρηθεί μεταξύ τους επί σειρά ετών. Στόχος μου ήταν να αφηγηθούν οι ίδιοι τη δική τους ιστορία. Μέχρι τότε, συνήθως σχολιαστές – κυρίως λευκοί – εξηγούσαν τι σήμαινε να είσαι μαύρος πυγμάχος και να κατακτήσεις τον παγκόσμιο τίτλο. Ο Ali ήταν πραγματικά πηγή έμπνευσης.

Η άνοδός του στην κορυφή συνέπεσε με μια εποχή όπου οι Αφροαμερικανοί υφίσταντο ακόμη ακραίες διακρίσεις και εκείνος αρνήθηκε να αποδεχθεί αυτή την πραγματικότητα.

Υιοθέτησε μια τολμηρή, χαρισματική και εξαιρετικά διασκεδαστική δημόσια προσωπικότητα, στηριγμένη όμως στο γεγονός ότι ήταν ίσως ένας από τους μεγαλύτερους πυγμάχους όλων των εποχών. Και το κατάφερε χωρίς κακία ή μίσος.

Συζητήσαμε τόσο μπροστά όσο και πίσω από την κάμερα για την απόφασή του να αρνηθεί να υπηρετήσει στον στρατό, ακόμη και ως δημόσιο πρόσωπο, επειδή η θρησκεία του δεν του επέτρεπε να υποστηρίξει τη θανάτωση άλλων ανθρώπων.

Πλήρωσε τεράστιο τίμημα γι’ αυτή τη στάση. Έχασε τον παγκόσμιο τίτλο του, την περιουσία του και οδηγήθηκε στη φυλακή. Χρόνια αργότερα ταξίδεψε στο Ιράκ, όπου ο Σαντάμ Χουσεΐν κρατούσε Αμερικανούς ομήρους, και του ζήτησε προσωπικά να τους απελευθερώσει.

Οι μουσουλμάνοι θεωρούσαν τον Ali έναν σύγχρονο προφήτη και ο Σαντάμ του επέτρεψε να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με 15 ομήρους. Απίστευτο θάρρος.

– Αναβιώσατε με επιτυχία το franchise του Kickboxer. Πώς πείσατε έναν θρύλο όπως ο Jean-Claude Van Damme να επιστρέψει σε έναν τόσο εμβληματικό ρόλο;

Το Kickboxer είναι μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες πολεμικών τεχνών στην ποπ κουλτούρα. Βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το Enter the Dragon του Bruce Lee και ουσιαστικά εκτόξευσε την καριέρα του Jean-Claude Van Damme. Στη δική μου επανεκδοχή, το Kickboxer: Vengeance, θεώρησα ότι η καλύτερη επιλογή ήταν να δημιουργήσω έναν νέο χαρακτήρα, τον Durand, ο οποίος θα γινόταν ο μέντορας του νέου Kickboxer. Αυτή ήταν η προσέγγιση που ακολουθήσαμε με τον συν-σεναριογράφο μου, Jim McGrath. Προσέγγισα αρκετές φορές τον Jean-Claude για να υποδυθεί τον Durand, αλλά κάθε φορά αρνιόταν. Φοβόταν ότι ίσως αλλοιώσει ή καταστρέψει αυτό που είχε δημιουργήσει με τον αυθεντικό χαρακτήρα. Δεν εγκατέλειψα όμως.

Συνέχισα να τον προσεγγίζω, ενώ παράλληλα του έδειχνα τον Alain Moussi, ο οποίος ήταν εξαιρετικός αθλητής πολεμικών τεχνών και ο ιδανικός νέος πρωταγωνιστής. Επιπλέον, έγραψα εντυπωσιακές σκηνές δράσης ειδικά για εκείνον και προσέλαβα έναν από τους κορυφαίους Ταϊλανδούς συντονιστές κασκαντέρ, ο οποίος σχεδίασε μοναδικές χορογραφίες Muay Thai. Τελικά, ο Jean-Claude συμφώνησε.

– Έχετε συνεργαστεί με τον Nicolas Cage, τον Morgan Freeman, τον Dave Bautista, τον Mike Tyson και πολλές ακόμη σπουδαίες προσωπικότητες. Τι θυμάστε περισσότερο από αυτές τις συνεργασίες; Και ποιος ήταν ο πιο πειθαρχημένος και ποιος ο πιο απρόβλεπτος ηθοποιός με τον οποίο έχετε δουλέψει;

Ο Nicolas Cage είναι ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης και ένας από τους πιο εργατικούς ηθοποιούς της βιομηχανίας. Μετά από μία πτήση είκοσι ωρών προς τα γυρίσματα, πριν ακόμη πάει στο ξενοδοχείο του, ήθελε να συναντηθούμε. Με κοίταξε και με ρώτησε ευθέως:

«Πώς μπορώ να σε βοηθήσω καλύτερα να αφηγηθείς την ιστορία σου;»

Περάσαμε έξι ώρες συζητώντας για τον χαρακτήρα του, έναν δάσκαλο Jiu-Jitsu, και αποφάσισε να εμπνευστεί από τον Dennis Hopper στο Apocalypse Now. Αμέσως μετά πήγε να ξεκινήσει πρόβες με τους κασκαντέρ για να μάθει τις χορογραφίες των σκηνών δράσης.

Χάρηκα ιδιαίτερα όταν ο Dave Bautista αποδέχθηκε να υποδυθεί τον Tong Po, τον απόλυτο «κακό» του Kickboxer. Η αφοσίωση και η ένταση με την οποία προσέγγισε τον ρόλο ήταν πραγματικά αξιομνημόνευτες. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα καταφέρναμε να φέρουμε τον Mike Tyson στο Kickboxer: Retaliation. Ήταν εξαιρετικός συνεργάτης.

Παραδόξως, οι πιο σκληροί άνθρωποι που έχω γνωρίσει – ο Ali, ο Frazier, ο Tyson και ο Bautista – ήταν οι πιο ευγενικοί και καλοσυνάτοι.

Θυμάμαι ότι όταν ο Mike Tyson έφτασε στα γυρίσματα στην Ταϊλάνδη μου είπε:

«Θέλω να σε ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου που με προσέλαβες. Με βοήθησες να ξεχρεώσω το σπίτι μου και να πληρώσω τις σπουδές των παιδιών μου. Είμαι εδώ για να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό».

Δυσκολεύτηκα πολύ να πείσω τους διανομείς της ταινίας Gunner να δεχθούν τον Morgan Freeman στον ρόλο του κακού. Υποστήριζαν ότι είναι υπερβολικά συμπαθής.

Τους απάντησα: «Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που τον θέλω. Ο διάβολος πιθανότατα είναι ιδιαίτερα γοητευτικός.» Τελικά συμφώνησαν και το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του.

– Η τελευταία σας ταινία, Gunner, απέσπασε δεκάδες βραβεία σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ. Τι σημαίνουν για εσάς αυτές οι διακρίσεις; Είναι τα βραβεία η μεγαλύτερη ανταμοιβή;

Κανένας σοβαρός σκηνοθέτης δεν δημιουργεί με στόχο τα βραβεία. Το Gunner είναι μια ανεξάρτητη ταινία δράσης. Αυτό είναι το είδος που αγαπώ. Το τελευταίο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν ότι θα μπορούσε να βραβευτεί. Συνήθως, οι ταινίες που διακρίνονται είναι ανεξάρτητα δράματα με πιο σκοτεινούς χαρακτήρες και δύσκολες θεματικές. Η συνεργάτιδά μου και associate producer, Αναστασία, μου πρότεινε να στείλουμε την ταινία σε φεστιβάλ. Γέλασα και διστακτικά συμφώνησα, λέγοντάς της να μην έχει μεγάλες προσδοκίες. Όταν όμως η ταινία κέρδισε 35 διεθνή βραβεία, κατάλαβα ότι είχα κάνει λάθος. Και φυσικά δεν με αφήνει ποτέ να το ξεχάσω.

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα, πάντως, είναι να ολοκληρώνω μια ταινία και να βλέπω ότι λειτουργεί σε όλα τα επίπεδα. Κυρίως ότι το κοινό καταλαβαίνει την ιστορία που ήθελα να αφηγηθώ. Κουβαλάω κάθε πρότζεκτ για χρόνια και οι περισσότερες δημιουργικές αποφάσεις λαμβάνονται μοναχικά και απολύτως υποκειμενικά. Είχα την τύχη να βασιστώ σε μια εξαιρετική ιστορία του Gary Scott Thompson, δημιουργού του Gunner αλλά και της σειράς ταινιών Fast & Furious.

– Υπήρξε κάποια μεγάλη αποτυχία στην καριέρα σας; Και τι σας δίδαξε;

Βεβαίως. Το 2007 εγκατέλειψα εντελώς τον κινηματογράφο. Πίστεψα ότι ήταν υπερβολικά δύσκολος χώρος και ότι είχα δεχθεί υπερβολικά πολλές απορρίψεις. Ήταν μία από τις πιο δυστυχισμένες περιόδους της ζωής μου. Ύστερα από μερικά χρόνια συνειδητοποίησα ότι, αν χρειαζόταν να γυρίζω ταινίες με μια μικρή κάμερα 16 χιλιοστών τα Σαββατοκύριακα και να εργάζομαι ως μπάρμαν για να επιβιώνω, τότε αυτό ακριβώς θα έκανα. Ξεκίνησα λοιπόν από την αρχή. Άρχισα ξανά να γράφω, σταμάτησα να παραπονιέμαι και να λυπάμαι τον εαυτό μου.

– Οι ταινίες δράσης έχουν αλλάξει σημαντικά με τα χρόνια. Πόσο δύσκολο είναι σήμερα να εκπλήξετε το κοινό;

Δεν το σκέφτομαι ποτέ έτσι. Η μόνη μου έγνοια είναι να εντυπωσιάσω τον ίδιο μου τον εαυτό και να σχεδιάσω σκηνές δράσης που με ενθουσιάζουν. Αν θεωρώ ότι μια σκηνή είναι πραγματικά συναρπαστική, τότε ελπίζω ότι θα την απολαύσει και το κοινό. Φυσικά, έχω την τύχη να συνεργάζομαι με κορυφαίους επαγγελματίες των κασκαντέρ και προσπαθώ πάντα οι σκηνές δράσης να διατηρούν μια αίσθηση αυθεντικότητας.

– Τα ψηφιακά οπτικά εφέ ενισχύουν τον κινηματογράφο ή αφαιρούν την αυθεντικότητα μιας σκηνής;

Τα ψηφιακά εφέ είναι απλώς ένα εργαλείο. Εφόσον υπηρετούν την αφήγηση της ιστορίας, δεν αφαιρούν τίποτα από μια σκηνή.

– Η τεχνητή νοημοσύνη αποκτά ολοένα μεγαλύτερη επιρροή στον κινηματογράφο. Τη βλέπετε ως εργαλείο ή ως απειλή; Θα εμπιστευόσασταν ποτέ την AI να γράψει ένα σενάριο ή να σκηνοθετήσει μια σκηνή;

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ακόμη ένα εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ενισχύσει μια ιστορία. Αρκεί να θυμηθούμε το πρώτο Star Wars ή το E.T.. Δημιουργήθηκαν με τα τεχνολογικά μέσα της εποχής – ειδικά εφέ, blue screen και κινηματογραφικά τεχνάσματα – και λειτούργησαν άψογα. Το ανθρώπινο ταλέντο, η πρωτοτυπία και η δημιουργικότητα δεν πρόκειται ποτέ να αντικατασταθούν από την τεχνητή νοημοσύνη.

Άλλωστε, η ίδια η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργήθηκε από ανθρώπους.

– Η Ελλάδα προσελκύει ολοένα και περισσότερες διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές. Πιστεύετε ότι μπορεί να εξελιχθεί σε έναν σημαντικό παγκόσμιο κινηματογραφικό κόμβο;

Ήταν καιρός, δεν νομίζετε; Το θέατρο, η αφήγηση, η δραματουργία γεννήθηκαν εδώ.

Η Ελλάδα χρειάζεται ανθρώπους με όραμα, που θα πιστέψουν πραγματικά στη δημιουργία σύγχρονων ελληνικών κινηματογραφικών στούντιο, θα επενδύσουν τα χρήματά τους και θα πάρουν το ρίσκο να δημιουργήσουν ταινίες εδώ, ανταγωνιζόμενοι τα μεγάλα στούντιο και τις διεθνείς πλατφόρμες. Αυτό ακριβώς συνέβη πριν από χρόνια στην Ιταλία με τα Cinecittà Studios. Εκεί γυρίστηκαν περίπου 4.000 ταινίες, εκ των οποίων περισσότερες από 50 τιμήθηκαν με Όσκαρ. Εκεί εργάστηκαν δημιουργοί όπως ο Federico Fellini και ο Roberto Rossellini, ενώ εκεί γεννήθηκαν και τα περίφημα spaghetti westerns του Clint Eastwood.

Λοιπόν… ας το κάνουμε!

– Η κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας από τον Christopher Nolan έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον. Ποια είναι η γνώμη σας;

Ο Christopher Nolan είναι ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης. Από τους κορυφαίους της εποχής μας. Παράλληλα, θαυμάζω και τον Mel Gibson ως σκηνοθέτη. Γύρισε δύο ταινίες σε ουσιαστικά «νεκρές» γλώσσες. Η πρώτη ήταν τα Πάθη του Χριστού, όπου οι ηθοποιοί μιλούσαν αποκλειστικά αραμαϊκά, εβραϊκά και λατινικά. Παρ’ όλα αυτά, η ταινία ξεπέρασε τα 600 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η δεύτερη ήταν το Apocalypto, όπου οι διάλογοι ήταν ελάχιστοι και όταν υπήρχαν ήταν στη γλώσσα των Μάγια της Γιουκατάν. Κι αυτή σημείωσε τεράστια επιτυχία.

Ο Όμηρος έγραψε την Οδύσσεια στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Ο Nolan φυσικά μπορούσε να επιλέξει όποια προσέγγιση επιθυμούσε, αλλά προσωπικά θα μου άρεσε πολύ να δω την ταινία γυρισμένη στα αρχαία ελληνικά, όπως ακριβώς γράφτηκε το έργο, με περισσότερους Έλληνες ηθοποιούς στο καστ.

– Εργάζεστε ήδη πάνω σε νέα κινηματογραφικά σχέδια. Τι μπορείτε να μας αποκαλύψετε;

Έχω ολοκληρώσει το σενάριο μιας ταινίας ληστείας, με θέμα ορισμένα από τα Γλυπτά που αφαιρέθηκαν από την Ελλάδα τον 19ο αιώνα. Περισσότερες λεπτομέρειες θα μπορώ να μοιραστώ όταν ολοκληρωθεί το καστ.

– Τι συμβουλή θα δίνατε σήμερα σε έναν νέο Έλληνα που ονειρεύεται να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ;

Να το τολμήσει. Να επικεντρωθεί στην καλή αφήγηση.nΣήμερα είναι πιο εύκολο από ποτέ να γυρίσει κανείς μια ταινία χάρη στις ψηφιακές κάμερες. Γύρισε την ταινία σου. Πες τη δική σου ιστορία. Μην αποδέχεσαι το «όχι» ως απάντηση. Και, πάνω απ’ όλα, μην τα παρατήσεις.

– Αν μπορούσατε να μιλήσετε σήμερα στον μικρό Δημήτρη που έφυγε από την Ελλάδα με μεγάλα όνειρα, τι θα του λέγατε;

Ο μικρός Δημήτρης ήταν μόλις έξι ετών. Τα μεγάλα του όνειρα ήταν απλά να επιστρέφει κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα, να πηγαίνει στα νησιά με την οικογένειά του, να κολυμπά και να παίζει στη θάλασσα. Δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι όλα αυτά θα συνέβαιναν.

Ο πατέρας μου ήταν μηχανικός αυτοκινήτων. Δούλευε ασταμάτητα από τη στιγμή που πατούσε το πόδι του στο έδαφος κάθε πρωί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρχε όμως μία φράση που μου έλεγε συνεχώς και δεν την ξέχασα ποτέ:

«Να θυμάσαι, γιε μου, κανείς εδώ δεν είναι καλύτερος από σένα.»

Αν λοιπόν μπορούσα να μιλήσω σήμερα στον μικρό Δημήτρη, θα του έλεγα:

«Τα κατάφερες πολύ καλά, μικρέ. Και τα καλύτερα έρχονται ακόμη».

Έπειτα από δεκαετίες στον διεθνή κινηματογράφο, ο Δημήτρης Λογοθέτης εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κάθε νέα ταινία σαν μια καινούργια πρόκληση. Παρά τις επιτυχίες, τις συνεργασίες με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ και τις δεκάδες διεθνείς διακρίσεις, επιμένει ότι η μεγαλύτερη ανταμοιβή δεν είναι τα βραβεία, αλλά η στιγμή που μια ιστορία βρίσκει τον δρόμο της προς το κοινό. Ίσως γι’ αυτό και η σημαντικότερη συμβουλή που δίνει στους νέους δημιουργούς συνοψίζει και τη δική του διαδρομή: «Μην αποδέχεστε το “όχι” ως απάντηση και μην τα παρατάτε ποτέ».