Ο γραμματέας της συμπολιτευόμενης ΚΟ εμφανίστηκε λίγο στενοχωρημένος στην προχθεσινή σύναξή της. Δεν έκρυψε τη λύπη του επειδή – φευ – η συζήτηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση δεν έλαβε τη δημοσιότητα «που της αναλογούσε». Οπως πληροφόρησε τους νεοδημοκράτες, εικάζει ότι τα μίντια την αγνόησαν «γιατί οι συνεδριάσεις στην αρμόδια επιτροπή, πλην της πρώτης, δεν σημαδεύτηκαν από σφοδρές αντιπαραθέσεις και οξείς χαρακτηρισμούς».
Παρ’ όλ’ αυτά, συνεχάρη τον Μάκη Βορίδη, ο οποίος ως πρόεδρός της «ανέδειξε μια λιγότερη γνωστή πλευρά του στην αντιπολίτευση, αυτή του συναινετικού». Κι ευχήθηκε η «καρποφόρα» γαλάζια «εργασία» να «τύχει της απαραίτητης αυξημένης πλειοψηφίας στην επόμενη αναθεωρητική Βουλή». Προφανώς, ένα από τα πρώτα καθήκοντα κάθε εθνοπατέρα που κατέχει θέση σαν τη δική του είναι να παινεύει το κόμμα του και τις προτάσεις τις οποίες καταθέτει στα πρακτικά του βουλευτηρίου. Βέβαια, ίσως θλίβεται για τους λάθος λόγους.
Ισως η διαδικασία αλλαγών στον καταστατικό χάρτη της χώρας, την οποία ξεκίνησε το Μαξίμου, να μην έχει προκαλέσει ενδιαφέρον εξαιτίας των βαθύτερων κινήτρων που έχουν διακρίνει πολλοί αντιπολιτευόμενοι πίσω από την πρωτοβουλία – αλλά και των συνθηκών μέσα στις οποίες καλούνται τα κόμματα να συνομιλήσουν για 30 άρθρα του Συντάγματος. Ας πούμε, η κυβέρνηση έχει κατηγορηθεί ότι επιχειρεί να δημιουργήσει μεταρρυθμιστικές εντυπώσεις.
Παιχνίδι
Την έχουν ψέξει πως χρησιμοποιεί μια κορυφαία κοινοβουλευτική στιγμή για την οργάνωση της Πολιτείας προκειμένου να κρύψει την εκσυγχρονιστική της κόπωση. Για τις βιτριολικότερες γλώσσες ανάμεσα στους επικριτές της, η κυβερνητική έδρα την εργαλειοποιεί ώστε να εξυπηρετήσει μαρκετίστικους στόχους, σαν το ρετουσάρισμα του προφίλ της με «τομές».
Παροικούντες την πολιτική σκηνή έχουν ήδη παρατηρήσει πως η συναινετική διάθεση, η οποία αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τις ευρείες πλειοψηφίες που προβλέπει το άρθρο 110 του Συντάγματος, απουσιάζει. Παρότι η τοξικότητα κοβόταν με το μαχαίρι στην πολιτική ατμόσφαιρα πολύ πριν ανακοινωθεί η εκκίνηση της Συνταγματικής Αναθεώρησης με ένα πρωθυπουργικό διάγγελμα, το νεοδημοκρατικό στρατόπεδο επιμένει να προσάπτει στην αντιπολίτευση συγκρουσιακές προθέσεις και να παραβλέπει ότι η συναίνεση δεν επιβάλλεται «με άμεση ισχύ» όποτε βολεύει κάποιον, καλλιεργείται συστηματικά (τροφοδοτεί και το ίδιο την πόλωση, δηλαδή).
Η δε άσκηση πίεσης στην αξιωματική αντιπολίτευση φαίνεται να έχει βαρύνει περισσότερο από τη διακηρυγμένη θεσμική ευθύνη στις ασκήσεις που γίνονται επί χάρτου στο κυβερνητικό επιτελείο. Οταν παίζει κανείς με τη συνταγματική νομοθέτηση, λοιπόν – και μάλιστα σε χρόνο προεκλογικό –, μπορεί οι άλλοι να παρακολουθούν το παιχνίδι του όπως το σόου στο ημίχρονο του τελικού του Μουντιάλ: περιμένοντας να τελειώσει.
