Η συμπαράσταση από «συντρόφια» σε υπόδικους για τρομοκρατικές-εγκληματικές πράξεις δεν είναι κατ’ ανάγκην ποινικά κολάσιμη. Σε ένα κράτος δικαίου, η δημόσια συμπαράσταση σε έναν κατηγορούμενο – ακόμη κι αν κατηγορείται για τρομοκρατία – δεν συνιστά από μόνη της ποινικό αδίκημα. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές εξαιρέσεις. Ποινική ευθύνη μπορεί να προκύψει, εάν η συμπεριφορά υπερβαίνει την απλή έκφραση γνώμης και συνιστά, για παράδειγμα, δημόσια υποκίνηση σε τρομοκρατικές πράξεις ή σε βία, εγκωμιασμό ή αποθέωση τρομοκρατικών ενεργειών, εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου και υπάρχει κίνδυνος να ενθαρρυνθούν νέες πράξεις· παροχή, επίσης, υλικής ή οικονομικής υποστήριξης σε τρομοκρατική οργάνωση· ένταξη ή συμμετοχή σε τρομοκρατική ή εγκληματική οργάνωση.
Στην Ελλάδα, οι σχετικές διατάξεις βρίσκονται κυρίως στα άρθρα του Ποινικού Κώδικα που αφορούν την τρομοκρατία και τις εγκληματικές οργανώσεις, ενώ ισχύουν και διεθνείς και ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της χώρας. Από την άλλη πλευρά, η συμμετοχή σε μια συγκέντρωση έξω από δικαστήριο, η ανάρτηση πανό ή η δήλωση ότι κάποιος θεωρεί έναν κατηγορούμενο «πολιτικό κρατούμενο» προστατεύονται καταρχάς από την ελευθερία της έκφρασης και της συνάθροισης, εκτός αν συνοδεύονται από στοιχεία που συνιστούν αξιόποινη συμπεριφορά. Γραπτά συνθήματα, όμως, του είδους, «Γκαζάκια στα σπίτια σας» και «Θάνατος στη ΝΔ», υπόκεινται σε ποινικές κυρώσεις – δίχως ελαφρυντικά.
Με άλλα λόγια, η διάκριση είναι μεταξύ της έκφρασης άποψης και της ενεργού ενίσχυσης ή υποκίνησης της τρομοκρατίας. Το αν μια συγκεκριμένη ενέργεια είναι αξιόποινη εξαρτάται από το ακριβές περιεχόμενο των δηλώσεων ή των πράξεων και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Υπάρχει, λοιπόν, ευθύνη για συμπαράσταση σε τρομοκρατικές πράξεις. Οφείλουν να εντοπισθούν όμως οι ένοχοι.
