Οταν ξεκινούσε το Μουντιάλ, στις 11 Ιουνίου, έγραφα σε αυτόν τον χώρο για το σενάριο να σηκώσει ο Κιλιάν Εμπαπέ την κούπα και να επαναλάβει την ιστορική έκκληση που είχε απευθύνει το 2024 στους συμπατριώτες του: «Μην ψηφίσετε τους εξτρεμιστές που θέλουν να διχάσουν τη Γαλλία!». Το σενάριο αυτό δεν υφίσταται πλέον και οι Γάλλοι μόνο τον εαυτό τους μπορούν να κατηγορήσουν, αφού στον ημιτελικό με τους Ισπανούς ήταν πολύ κατώτεροι των περιστάσεων.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει κι ένας συμβολισμός σε αυτή την υπόθεση: η Γαλλία ζει μια βαθιά παρακμή, το μόνο που βγάζει τους πολίτες της στον δρόμο είναι η αύξηση του ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης, η Ακροδεξιά ετοιμάζεται να καταλάβει το Ελιζέ και να επιβάλει την αντιδραστική της ατζέντα, η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα αποτελούσε λοιπόν μια παραφωνία.
Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να ειπωθεί και για την Αργεντινή και τον ανεκδιήγητο πρόεδρό της, τον Χαβιέρ Μιλέι. Οι αποδοκιμασίες που ακούστηκαν όταν παιζόταν ο ύμνος της Αγγλίας, και συνοδεύονταν από το περιβόητο σύνθημα «Οποιος δεν πηδάει είναι Αγγλος», δεν περιποιούν ακριβώς τιμή στους φιλάθλους της χώρας. Το πανό που ξετύλιξαν μερικοί παίκτες με τη φράση «Οι Μαλβίνας ανήκουν στην Αργεντινή» είναι, πώς να το πούμε, λίγο démodé.
Από την άποψη αυτή, είναι μια παρηγοριά που ο πρωταγωνιστής αυτού του Μουντιάλ, ο Λιονέλ Μέσι, δεν προβαίνει ποτέ σε πολιτικές δηλώσεις. Δύο εξαιρέσεις έκανε, αμφότερες το 2020, όταν είπε σε έναν καταλανό δημοσιογράφο ότι «τα πολιτικά κόμματα μοιάζουν με τις ποδοσφαιρικές ομάδες» και σε ένα ακτιβίστικο περιοδικό ότι «η ανισότητα είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας μας».
Παρακμιακή εικόνα παρουσίασε βέβαια και η Αγγλία, που ματαίως προσπάθησε με νύχια και με δόντια να υπερασπιστεί το μοναδικό της γκολ. Οι φιλελεύθεροι της χώρας αυτής εναποθέτουν τώρα τις ελπίδες τους στον «μοναδικό μέχρι σήμερα πρωθυπουργό που όταν μιλάει για ποδόσφαιρο δεν έχεις την αίσθηση ότι κάπου τα διάβασε», όπως έγραψαν οι Financial Times για τον Αντι Μπέρναμ – αλλά όλοι βλέπουν τον Φάρατζ να ακονίζει τα δόντια του.
Ποιος μένει; Η Ισπανία του Λαμίν Γιαμάλ και του Πέδρο Σάντσεθ, φυσικά, την οποία έχουν κατά καιρούς στολίσει με τα χειρότερα επίθετα δύο άνθρωποι που πιθανότατα θα κάθονται πλάι πλάι την Κυριακή, ο Μιλέι και ο Τραμπ. Ο ίδιος ο ισπανός πρωθυπουργός δεν θα είναι παρών, αλλά θα πανηγυρίσει δεόντως έναν τυχόν θρίαμβο, που είναι αλήθεια ότι τον χρειάζεται πολύ: όχι μόνο για να σταματήσει, έστω για λίγο, η συζήτηση περί διαφθοράς που καταδιώκει τον ίδιο και τον περίγυρό του, αλλά και για να αποδειχθεί ότι ο «ισπανικός δρόμος» δεν αφορά μόνο την οικονομία, την αντιμετώπιση του τραμπισμού ή τη διαχείριση της μετανάστευσης. Eπεκτείνεται και στην μπάλα.
