Περίπου δύο εβδομάδες πίσω: χορηγός εταιρεία των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου και μπάσκετ, κάνει εκδήλωση εν μέσω του Μουντιάλ.
Μια μίνι γιορτή, να μιλήσουν αρκετοί για το όραμα της επόμενης ημέρας. Δεκτά όλα αυτά και προφανώς… χιλιοφορεμένα, ειδικά όταν η (αγωνιστική) δράση έχει πάει διακοπές.
Ωστόσο, ανακύπτει ένα ερώτημα: ωραία τα πλατιά χαμόγελα των προέδρων των ομοσπονδιών αλλά και των προπονητών του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ, του Γιοβάνοβιτς και του Σπανούλη εν προκειμένω, αντιλαμβάνονται όμως πως η κατάσταση έχει αρχίσει να πιέζει;
Τις ημέρες αυτές διεξάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο με 48 ομάδες για πρώτη φορά και η δική μας Εθνική είναι απούσα. Γνωστά τα πάντα.
Αλλά με όσα είδαμε στα γήπεδα πέρα από τον Ατλαντικό, φέρνουμε ξανά και ξανά στον νου πόσα θα μπορούσαν να κάνουν οι ποδοσφαιριστές μας.
Οχι, ο στόχος δεν θα ήταν να αποκλείσουμε εμείς τον εντυπωσιακό Μέσι, αλλά να σταθούμε με επάρκεια. Υπήρχαν οι δυνατότητες.
Δεν μπορεί το Πράσινο Ακρωτήρι να κάνει αίσθηση, οι αφρικανικές ομάδες να αφήνουν καλές εντυπώσεις και εμείς να αναζητούμε δικαιολογίες για το ναυάγιο των προκριματικών και να σκεφτόμαστε την επόμενη πρόκληση. Λες και οι ευκαιρίες (θα) είναι παντοτινές.
Φυσικά, κάτι αντίστοιχο με το ποδόσφαιρο συμβαίνει και στο μπάσκετ. Ο Σπανούλης και οι πρωταγωνιστές της Εθνικής, γνώρισαν πρόσφατα δύο στις δύο ήττες στα προκριματικά του Μουντομπάσκετ.
Με εμφανίσεις που προκάλεσαν θυμηδία στο ευρύ κοινό. Ας συμφωνήσουμε πως παίκτες-σταρ δεν υπάρχουν πλέον στο μπάσκετ και πως όλα τα διαφεντεύει το χρήμα και αυτό έφερε τον ποταμό των ξένων σε Ευρωλίγκα και σε κάθε πρωτάθλημα.
Καμιά παραγωγική διαδικασία, όμως, δεν υφίσταται; Δεν ξεπετάγεται ούτε ένας νέος μπασκετμπολίστας; Κι αν αυτός βγει, μήπως οι υπεύθυνοι δεν έχουν τη γνώση να τον εξελίξουν παικτικά και του φωνάζουν συνέχεια «άμυνα άμυνα», κάνοντάς τον έναν
ακόμη… ξυλοκόπο των παρκέ; Και πόσο ωραίο είναι να λέει ο Σπανούλης ατάκες του στυλ «στα επόμενα παράθυρα θα είναι όλοι εδώ»;
Δηλαδή και ο Γιάννης, ο παίκτης που πρόσφατα μεταγράφηκε στους Μαϊάμι Χιτ θα δώσει το παρών; Και θα περιμένουμε τον Σλούκα ώστε να νικήσουμε τα μεγαθήρια της Ρουμανίας και της Πορτογαλίας;
Πόσο πιο χαμηλά θα φτάσει η εθνική μπάσκετ που βλέπει στο βάθος την απειλή του αποκλεισμού;
Το 2005 μπάσκετ και ποδόσφαιρο καμάρωναν γιατί ταυτόχρονα είχαν κατακτήσει ευρωπαϊκές κορυφές οι ελληνικές εθνικές ομάδες. Εβγαζαν φωτό με τα δύο κύπελλα. Τώρα, βλέπουμε την εντελώς αντίθετη και αναμφίβολα θλιβερή εικόνα.
