Αν ζούσε σήμερα ο μέγιστος όλων, ο Πελέ, αναμφίβολα θα ένιωθε μελαγχολία παρακολουθώντας την αγαπημένη του Βραζιλία.
Ο θρύλος του παγκόσμιου ποδοσφαίρου άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Albert Einstein του Σάο Πάολο στη Βραζιλία, στις 29 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 82 ετών.
Ηταν παρών και στις πέντε προηγούμενες κατακτήσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου από τη Βραζιλία, το 1958 στη Σουηδία, το 1962 στη Χιλή και το 1970 στο Μεξικό ως παίκτης, στις ΗΠΑ το 1994 ως επίσημος σχολιαστής και το 2002 στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Κορέας ως πρεσβευτής της FIFA και μάλιστα ήταν αυτός που είχε κάνει την απονομή του τροπαίου στον μεγάλο Καφού που παραμένει ακόμα και σήμερα ο μοναδικός παίκτης με τρεις συνεχόμενες συμμετοχές σε τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου (1994, 1998, 2002).
Θα ένιωθε μελαγχολία συγκρίνοντας τη δική του Βραζιλία, πλαισιωμένη από τόσους αστέρες, που έμπαινε με κυριαρχικό τρόπο στα παιχνίδια και επικρατούσε των αντιπάλων της.
Θα ήθελε να μπορούσε να μπει για λίγο μέσα στον αγώνα και να πετύχει αυτό το περιβόητο γκολ που έψαχνε τόση ώρα χωρίς αποτέλεσμα η Βραζιλία απέναντι στους Νορβηγούς, όπως είχε κάνει ο ίδιος σε τόσα και τόσα παιχνίδια στην καριέρα του.
Να σκοράρει με αυτό το ευθύβολο και άπιαστο σουτ του, όπως είχε κάνει και στον τελικό με τη Σουηδία το 1958, ή ψηλά με το κεφάλι όπως στον τελικό του 1970 με την Ιταλία στο Μεξικό.
Θα έβλεπε αυτό το ανεπανάληπτο τετ α τετ του 19χρονου Εντρικ (που θα άλλαζε τα δεδομένα του αγώνα εάν εκεί η Βραζιλία έκανε το 1-0) και θα θυμόταν τη δική του «μαγική στιγμή» στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1970 στον ημιτελικό με την Ουρουγουάη και τη μοναδική προσποίηση που είχε κάνει στον κορυφαίο τερματοφύλακα τότε στον κόσμο τον Ουρουγουανό Μαζούρκεβιτς, με τον Πελέ να αφήνει την μπάλα από τη μία αυτός να φεύγει από την άλλη στην πλάτη του εμβρόντητου κίπερ και να τον πλασάρει, με την μπάλα να περνά μόλις άουτ.
Θα ήθελε να βρει στη σημερινή ομάδα τον δικό του Ζαϊρζίνιο, τον συμπαίκτη του που έμπαινε με την μπάλα στα δίχτυα και σκόραρε σε κάθε παιχνίδι μέχρι και τον τελικό στο αξέχαστο τουρνουά του Μεξικού το 1970.
Σαφέστατα θα περίμενε να αξιοποιηθούν περισσότερο τα ταλέντα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου που μένουν αναξιοποίητα τόσα χρόνια και η Βραζιλία δεινοπαθεί μόλις ο επόμενος αντίπαλος σε κάθε Μουντιάλ είναι από την ευρωπαϊκή ήπειρο και εκεί τελειώνει το όνειρο να φέρει και πάλι το Μουντιάλ πίσω στο Ρίο.
Πλέον πάμε για 28 χρόνια το 2030 στα 100 χρόνια του Παγκοσμίου Κυπέλλου και έχει ο Θεός.
Είχε την τύχη και τη χαρά να δει από κοντά το 2002 την τελευταία πολύ μεγάλη ομάδα της Βραζιλίας, με τα τρία «R» (Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο) και τον μεγάλο Καφού αλλά και τον Ρομπέρτο Κάρλος, μια πλειάδα αστέρων σχεδόν εφάμιλλη με αυτή του 1970 της κορυφαίας ομάδας όλων των εποχών.
Ο Πελέ θα επιχειρούσε ίσως να εμπνεύσει τα νέα παιδιά να ασχοληθούν πιο ενεργά με την εθνική ομάδα και να μην απασχολούνται αποκλειστικά σχεδόν με τις επιταγές και τις επιθυμίες των μάνατζερ που τους «φουσκώνουν» το μυαλό με τα λεφτά και τις ομάδες.
Θα ήθελε να θυμίσει στα νέα ταλέντα, το τι σημαίνει να παίζεις και να εκπροσωπείς την Εθνική Βραζιλίας και να φοράς αυτή την κίτρινη εμβληματική φανέλα, τη μοναδική που έχει πέντε αστέρια ραμμένα πάνω από το σήμα – και ας έχουν περάσει 24 χρόνια από την τελευταία φορά που προστέθηκε το 5ο αστέρι.
Να δει στα μάτια τους, τη σπίθα που είχε ο ίδιος όταν έμπαινε πριν καν κλείσει τα 18 στην αποστολή για το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο το 1958 στη Σουηδία και κατάφερνε να λάμψει περισσότερο από όλους δίπλα σε παικταράδες.
Θα έμπαινε και θα έβαζε πάλι εκείνο το τρομερό γκολ με την Ουαλία, όταν όλη η ομάδα είχε κολλήσει στον προημιτελικό του 1958 και έκρινε τον αγώνα πετώντας την μπάλα πάνω από τον τερματοφύλακα και σκοράροντας στη συνέχεια.
Ο μεγάλος Πελέ, θα ένιωθε καλύτερα εάν έβλεπε όλα τα παιδιά από τη Βραζιλία να ξεκινάνε από τα βασικά και να παίζουν μπάλα από τις παραλίες της Κόπακαμπανα και τις φαβέλες, μέχρι να φτάσουν να βρουν τον δρόμο τους προς κάποια ακαδημία ομάδας. Οπως έκανε ο ίδιος φτάνοντας τελικά μέχρι τη Σάντος και βάζοντας το ένα γκολ μετά το άλλο.
Και κυρίως να δει επιτέλους τους περισσότερους συλλόγους στη χώρα του να επενδύουν επαρκώς σε σύγχρονες ακαδημίες, αθλητικές επιστήμες, διατροφή, ψυχολογία και εκπαίδευση προπονητών σε σύγκριση με τους ευρωπαίους ομολόγους τους. Κάτι που θα ήταν προς άμεσο όφελος των νέων παικτών.
Επίσης θα ήθελε να σταματήσει αυτή η «αιμορραγία» των αυθεντικών βραζιλιάνικων ταλέντων προς την Ευρώπη από μικρή κιόλας ηλικία πριν προλάβουν καν να μάθουν τα βασικά.
Καθώς οι ομάδες της Βραζιλίας αναγκάζονται να πουλήσουν τους νεαρούς παίκτες για να επιβιώσουν οικονομικά, διαταράσσοντας την ομαλή εξέλιξη της τακτικής και τεχνικής τους ωρίμανσης πριν φτάσουν στο κορυφαίο επίπεδο.
Με αποτέλεσμα η Βραζιλία να υστερεί σημαντικά σε σχέση με πολλές άλλες χώρες στην αξιοποίηση των ταλέντων της αναλογικά με τον πληθυσμό της.
Παράλληλα εάν ζούσε ο Πελέ, θα ήθελε να δει πλέον μια σύγχρονη Βραζιλιάνικη Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία να αποτελείται (και) από παλαιούς βετεράνους μεγάλους παίκτες ώστε να καταρτίσουν ένα οργανωμένο σχέδιο ώστε η Βραζιλία να γίνει ξανά η κορυφαία εθνική ομάδα στον κόσμο.
