Επειδή έχουμε εκ των πραγμάτων υπ-εισέλθει σε προεκλογική περίοδο κρίνω σκόπιμο να καταθέσω κάποιες σχετικές απόψεις, που αφορούν στους διάφορων χρωμάτων κι αποχρώσεων τηλεοπτικώς ή αμφι-θεατρικώς φλυαρούντες, αλλά και στους αφελείς τηλεθεατές ψηφοφόρους
Για τους πανελίστες
1. οι υπερβολές, οι φαντασιοπληξίες και οι ιδεοληψίες καλό θα ήταν να μην καταλήγουν σε χονδροειδή ψέματα.
2. οι παραπλανήσεις και τα μυθεύματα να μην καταλήγουν σε συκοφαντίες και δολοφονίες χαρακτήρων.
3. ο υποκριτικός λόγος [π.χ. νέος πατριωτισμός, κάθαρση διαφθοράς των άλλων κ.λπ.] να μην καταλήγει σε αυτο-αναιρέσεις.
4. η δυναμική αντιμετώπιση των μιντιακών αντιπάλων να μην καταλήγει σε παραληρήματα.
5. το δημοσκοπικό φλας να μην καταλήγει σε τύφλωση της αναλυτικής σκέψης.
6. το φαίνεσθαι και το είναι να μην καταλήγουν σε ψυχοπολιτικό διπολισμό.
7. η υπεκφυγή για τα λάθη του παρελθόντος να μην καταλήγει σε υποψία ότι θα επαναληφθούν στο μέλλον.
Για τους τηλεθεατές/ψηφοφόρους
1. η τιμωρητική ψήφος κατά του Κακού να μην καταλήγει στην εκλογή του Χειρότερου.
2. η συνειδητή αποχή να μην καταλήγει σε μοιρολατρική παραίτηση από τη Δημοκρατία.
3. η αντιπάθεια ή και η συμπάθεια σε πολιτικούς να μην καταλήγει σε άκριτη «προσωπολατρία» τυφλών φανατικών.
4. η ψήφος να μην προσλαμβάνεται σαν εκδίκηση και να καταλήγει να μοιάζει με «σφαίρα» που σκοτώνει κάποιον εχθρό.
5. η πολιτική διαφορά να μην καταλήγει σε κοινωνικό διχασμό.
6. η αλλαγή κομματικής προτίμησης να μην καταλήγει να είναι τυχοδιωκτική πρακτική.
7. η ψήφος στις εκλογές να μην καταλήγει να είναι η μοναδική μορφή δημοκρατικής συμμετοχής του ενεργού πολίτη.
Από τα παραπάνω νομίζω ότι προκύπτει το συμπέρασμα ότι η αποπολιτικοποίηση του δημόσιου βίου και η αποϊδεολογικοποίηση των κομμάτων, η δόλια υπερπληροφόρηση και η κατευθυνόμενη αγιογράφηση από τα ΜΜΕ, οι δειγματοληπτικές επινοήσεις και οι δημοσκοπικές κατασκευές δεν πρέπει να καθοδηγούν τους πολιτικούς ή να επηρεάζουν τους πολίτες.
Η Δημοκρατία μας δεν θα γίνει καλύτερα μέσω των γκάλοπ, αλλά με την ενίσχυση των θεσμών και τη συνεχή εγρήγορση των πολιτών που πιστεύουν σ’ αυτό το Πολίτευμα.
ΥΓ. Η λεγόμενη εσωτερική κρίση της Δημοκρατίας, η οποία αποδίδεται σε απομαγεύσεις της φύσης της [;], σε έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς της [μάλλον, στους θεματοφύλακες] ή στις μη-αποδεκτές από τους, πολλαπλών ταυτοτήτων, πολίτες των αναγκαίων οριοθετήσεων καταλήγει σε ένα ΚΕΝΟ, δυστυχώς όχι πολιτικής ηθικής, αλλά απολίτικης δημαγωγίας. Ολοι, ειδικοί και μη, συζητάνε για την αναζωογόνηση της Δημοκρατίας, όμως ελάχιστοι «δείχνουν», ως συνένοχο της κρίσης, τον [μη-]δημοκρατικό πολίτη.
Η Δημοκρατία δεν διαπλέκεται με τον εαυτό της, ούτε ο διαφθείρων και ο διαφθειρόμενος πιέζονται για να παραβιάσουν τον νόμο.
Ενδιαφέρον έχουν οι κραυγές περί παρακμής κ.λπ., αλλά περισσότερο κύρος θα είχε ο γάργαρος λόγος [κι όχι οι θεωρητικούρες] περί των πρόσφορων κι αποτελεσματικών αλλαγών στάσεων, συμπεριφορών και πρακτικών που θα βελτιώσουν το τρωθέν Πολίτευμα με τους κακομαθημένους πολίτες του.
Η ώριμη Δημοκρατία είναι συμβατή με την κουλτούρα της ευθύνης, της ενοχής και της Αιδούς κι όχι με την κουλτούρα της βίας και της ανομίας.
ΥΓ2. Εχετε σκεφτεί ποιος πολιτικός και ποιανού κόμματος εκφράζει σήμερα τον ΚΥΝΙΣΜΟ [γραφικοί κι αναιδείς περιπλανώμενοι], τον ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟ [φιλόσοφοι της αμφιβολίας], τους ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥΣ [αντιμαχόμενους στους μάγους και θεραπευτές όλων των δεινών] και τους ΣΤΩΙΚΟΥΣ [τους ηθικούς συμβουλάτορες]; Αν μπορούσαμε να δια-κρίνουμε με αυτό το κριτήριο ίσως πολλά θα άλλαζαν στην ψήφο μας [κι όχι μόνον].
Ο Γιάννης Πανούσης είναι ομότιμος καθηγητής Εγκληματολογίας
