Πώς δομήθηκε το ΝΑΤΟ (1949); Με τον φόβο του ανατολικού σοσιαλιστικού άξονα. Ως αντίρροπη δύναμη αποτροπής εξάλλου ήλθε μετά η συγκρότηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η Βορειοατλαντική Συμμαχία λοιπόν φτιάχτηκε και εξελίχθηκε σε περιβάλλον Ψυχρού Πολέμου. Είναι κάπως παράδοξο να το πούμε τώρα μα η σημερινή περιδίνηση στα διεθνή μας το επιβεβαιώνει: Από το 1945 μέχρι και το 1991 ήταν μια εποχή ισορροπιών και σύνθεσης.
Προβλήματα και κρίσεις σημειώθηκαν. Μα οριοθετημένα. Μετά το 1991 και παρότι η πτώση των σοσιαλιστικών χωρών, κατά βάσιν της ηγέτιδος ΕΣΣΔ που ήταν η λοκομοτίβα, κανονικά θα επέφερε και το τέλος του ΝΑΤΟ, αυτό διατηρήθηκε, διευρύνθηκε και πέρασε στη νέα εποχή. Τομή η 11η Σεπτέμβρη και ένα νέο δόγμα κατά της τρομοκρατίας. Από την πρώτη στιγμή, μετά το ’91 πάντα, το ερώτημα ήταν πώς θα μεταβαλλόταν η Συμμαχία και σε σχέση με την ιδρυτική της υπερδύναμη (ΗΠΑ) και ως προς την Ευρώπη. Δυνάμεις που τάσσονται δομικά υπέρ του βαθέματος της ΕΕ όπως η Γαλλία του Μακρόν χαρακτήρισαν το ΝΑΤΟ «εγκεφαλικά νεκρό».
Η βούληση για μία ευρω-άμυνα υπήρξε και υπάρχει από αυτούς. Οχι οι όροι απόσχισης από τις ΗΠΑ ακόμη. Το ΝΑΤΟ εν τω μεταξύ μεγάλωνε – σήμερα έχει 32 μέλη – ενσωματώνοντας πρώην αντιπάλους. Εφτανε στα σύνορα της Ρωσίας ενώ είχε αντίθετες δεσμεύσεις. Αλλά και επέτρεπε μια ιδιότυπη συνθήκη στο εσωτερικό του. Μέλος του να απειλεί άλλο μέλος του. Τουρκία εναντίον Ελλάδας και δη με casus belli (1995). Και επίσης μέλη του ανισότιμα να καταβάλλουν δαπάνες σε αυτό.
Και μετά ήρθε ο Ντόναλντ Τραμπ. Και ζούμε την εξής αντίφαση: Η ιδρυτική δύναμη της Συμμαχίας να την αμφισβητεί εκ θεμελίων. Και το «κακό» παιδί όπως η Αγκυρα, να κατέχει μια ισχυρή θέση στην ΝΑ πτέρυγα της Συμμαχίας. Κάτι που πικρά θα καταδειχθεί από τη σημερινή διήμερη Σύνοδο Κορυφής στη γείτονα.
Και η Ελλάδα; Που σαν καλός μαθητής επιδεικνύει πόσο έγκαιρα έχει πιάσει τον στόχο της καταβολής δαπανών για την άμυνα στη Συμμαχία (5%). Η Ελλάδα που μετέωρη αναμένει ένα καλό σκούντημα στον ώμο για την πρόθυμη στάση της ακόμη και σε πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς; Οι ιθύνοντες με τη διπλωματία της χώρας, ας αντιληφθούν πως και η Δύση έχει αλλάξει και πως δεν αρκεί να επαναλαμβάνεις πως είσαι «πυλώνας σταθερότητας». Επίσης, είναι πιθανό και ευρω-άμυνα να υπάρχει παράλληλα με μια νέα δομή του ΝΑΤΟ. Και η Τουρκία να διεκδικεί όλο και σημαντικότερη θέση στη Συμμαχία. Ας ευχηθούμε να μην εξελιχθεί σε ένα ιδιότυπο σόου ή τάνγκο μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας η Σύνοδος. Oύτε από ένα άδειασμα των Ευρωπαίων με φλερτ σε Ερντογάν που θα τον καθιστούν πολύπλευρο παίκτη και όχι μόνον στην περιοχή.
Ασφάλεια
Δεν παίζουν με αυτά. Η υπόθεση του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Πρωθυπουργού Θάνου Ντόκου είναι πιο σοβαρή από τη διάσταση που επιχείρησε η κυβέρνηση να προσδώσει. Σε ένα ψηφιακό περιβάλλον όπου πια κάθε παρουσία, επιλογή, θέση ναρκοθετείται με νέες μεθόδους, θέλει παραπάνω προσοχή και ιδίως για τέτοια θέματα. Η θέση που όρισε ο Μητσοτάκης είναι ακριβώς για τη θωράκιση όψεων των εθνικών θεμάτων και δεδομένων της χώρας. Δεν μπορεί η ίδια η θέση αυτή να δίνει δικαιώματα. Παρότι να πούμε πως η υβριδικότητα έχει αναβαθμιστεί. Αυτό πρέπει να ενισχύει κάθε καχυποψία.
Ατζέντες
Με τι ατζέντα θα πάμε στις εκλογές; Η κυβέρνηση προεξοφλούσε ως τώρα πως θα μετρήσει το δίλημμα «σταθερότητα ή χάος». Κέντραρε στον Τσίπρα. Και ο γραμματέας της ΝΔ λέει σε όλους τους τόνους πως «αντίπαλός μας είναι η Αριστερά». Προφανώς θέλοντας να πει πως φορέας του χάους είναι όλοι αριστερά της κυβερνώσας παράταξης. Τώρα ανακύπτουν οι υποκλοπές. Μείζον σκάνδαλο. Και μαζί μια μίνι διάρρηξη με τα κεντρώα ακροατήρια. Θα υπάρξει ένα κοινό που θα μετρήσει την ψήφο του σε συγκερασμό των προβλημάτων της καθημερινότητας και των θεσμικών επιμολύνσεων; Οπως λέει ένας παλιός: μια κυβέρνηση τελειώνει αν εμφανιστεί ένας αντίπαλος που ήδη ο κόσμος να τον φαντάζεται στο Μέγαρο Μαξίμου.
