Είναι κοινός τόπος πως η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, αύριο και μεθαύριο, έχει κρίσιμα χαρακτηριστικά και ιστορικά για τη συγκυρία που λαμβάνει χώρα. Είναι κατ’ αρχάς μια συζήτηση που έχει ανοίξει για την ίδια την αρχιτεκτονική και δομή της Συμμαχίας και τη νέα συνθήκη που βρίσκονται ΗΠΑ και Ευρώπη. Για παράδειγμα όλοι αναμένουν να δουν τα όρια του σκεπτικισμού του προέδρου Τραμπ για το ΝΑΤΟ αλλά και πώς θα εξελιχθεί η κουβέντα για ενίσχυση των δαπανών ανά χώρα για τη Συμμαχία.
Η Σύνοδος, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, θα θερμομετρήσει τις σχέσεις Αμερικής και ΕΕ και δη στην πιο περίπλοκη στιγμή για όλους γεωπολιτικά. Κι αυτό αφού με έναν πόλεμο, ειδικότερα μιλάμε για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, σε κίνηση για περίπου πέμπτο χρόνο (1.593 ημέρες!), είναι άλυτο το πώς θα αντιδράσει περαιτέρω η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ σε αυτόν. Την ίδια ώρα αίνιγμα είναι και πώς θα χειριστεί ο πρόεδρος Τραμπ την «οικοδέσποινα» Τουρκία αλλά και πώς ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα επιχειρήσει να εμφανίσει τη χώρα του σε σχέση με τη Συμμαχία. Η αμφίσημη και συχνά αντιδυτική στάση του δεν αναιρεί πως η Τουρκία είναι μια μεγάλη περιφερειακή χώρα για το ΝΑΤΟ.
Το ερώτημα είναι πώς μετά τη Σύνοδο θα διαμορφωθούν οι νέες ισορροπίες και με τα μάτια όλων στην ταραγμένη Μέση Ανατολή. Το ΝΑΤΟ είναι κορυφαίος θεσμός άμυνας και αποτροπής που απαιτεί τον νέο του προσανατολισμό. Η Ελλάδα μέσα σε αυτό το περιβάλλον οφείλει να υπενθυμίσει τη θέση της και τη δυναμική της.
