Διαβάζω ότι στη Σούπερ Λίγκα θα ξαναγίνουν εκλογές γιατί σε αυτές που έγιναν την Τρίτη δεν βγήκε νικητής: ο κ. Μαρινάκης και ο κ. Αλαφούζος που κατέβηκαν ως υποψήφιοι πήραν από 7 ψήφους. Δεν ξέρω τι θα γίνει αν δεν αλλάξει γνώμη κάποιος: προφανώς κάποια λύση θα βρεθεί.
Βρήκα πάντως ενδιαφέρον πως η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ στήριξαν την υποψηφιότητα του Αλαφούζου: η σύμπραξη των τριών είναι φανερή – θυμίζω πως είχαν ψηφίσει και οι τρεις μαζί υπέρ της παραμονής του αρχιδιαιτητή Λανουά.
Ξαναζούμε φανερά μέρες 2016 και αυτό σημαίνει πως θα έχουμε ένα ήσυχο πρωτάθλημα: με δεδομένο ότι στην ΕΠΟ υπάρχει ως πρόεδρος ο αντιπρόεδρος του ΠΑΟΚ Μάκης Γκαγκάτσης θα σταματήσει η γκρίνια του ΠΑΟ και της ΑΕΚ για τη διαιτησία κ.λπ. αφού καθώς φαίνεται είναι όλοι μαζί στην ίδια βάρκα. Βέβαια το 2016 η Συμμαχία είχε κρατήσει λίγο και είχε καταρρεύσει θεαματικά, αλλά πιθανότατα άλλο το τότε κι άλλο το τώρα. Πάντως τρόπος να κερδίσουν τρεις ομάδες το πρωτάθλημα δεν έχει βρεθεί μέχρι τώρα.
Επιστροφή
Η δεύτερη εντυπωσιακή είδηση των ημερών είναι η επιστροφή του Γιάννη Βαρδινογιάννη στο ποδόσφαιρο. Αποφάσισε να επαναδραστηριοποιηθεί αποκτώντας την ομάδα του ΑΟ Λουτρακίου που βρίσκεται στη Γ’ Εθνική. Οτι είναι σοβαρή η προσπάθεια φαίνεται και από το ότι καθώς ακούγεται θα αναλάβει το πρότζεκτ ο Γιάσμικο Βέλιτς. Καλή επιτυχία και στους δύο. Μου έχουν λείψει…
Εμπαπέ
Ανεξάρτητα από το πώς θα ολοκληρωθεί το Μουντιάλ, αυτά που κάνει με την Εθνική Γαλλίας o Εμπαπέ στις ΗΠΑ είναι αληθινά εντυπωσιακά. Ο σπουδαίος αυτός ποδοσφαιριστής κυνηγάει τον Λίο Μέσι σε δύο διαφορετικές στατιστικές κατηγορίες.
Το ότι θα προσπαθούσε να του πάρει τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της τωρινής διοργάνωσης είναι κάτι λογικό καθώς αυτός είναι 27 ετών και ο Μέσι 40. Οι αντοχές του αστεριού της Ρεάλ Μαδρίτης είναι σαφώς μεγαλύτερες και οι συμπαίκτες που έχει σαφώς ποιοτικότεροι από αυτούς του Αργεντινού.
Ομως ο Εμπαπέ προσπαθεί και να προσπεράσει τον Μέσι στη βαθμολογία των σκόρερ στους τελικούς των Παγκοσμίων Κυπέλλων και αυτό είναι πραγματικά κάτι που αν το καλοσκεφτείς εντυπωσιάζει. Διότι ο Εμπαπέ που έχει αγωνιστεί μόλις σε τρία Μουντιάλ προσπαθεί να προσπεράσει τον Μέσι που σε Μουντιάλ έχει πάρει μέρος έξι φορές.
Πελέ
Οταν ο Εμπαπέ είχε αγωνιστεί στον τελικό του Μουντιάλ το 2018 με τη Γαλλία κόντρα στην Κροατία είχα γράψει και είχα πει ότι εκείνη η επιτυχία του θύμισε την επιτυχία του Πελέ στο ξεκίνημά του. Ο Πελέ όταν έγινε πρώτη φορά παγκόσμιος πρωταθλητής ήταν 16 χρονών. Ο Εμπαπέ ήταν 18: η διαφορά είναι μικρή. Αλλά αυτά που έκανε ο Εμπαπέ στη συνέχεια είναι ακόμα πιο εντυπωσιακά από αυτά που έκανε ο Πελέ.
Σερί
Ο Βραζιλιάνος κέρδισε ένα δεύτερο σερί Παγκόσμιο Κύπελλο αλλά δεν ήταν πρωταγωνιστής καθώς τραυματίστηκε. Ο Εμπαπέ δεν κέρδισε το δεύτερο στο οποίο πήρε μέρος, πήγε όμως τη Γαλλία στον τελικό τέσσερα χρόνια μετά το Μουντιάλ της Ρωσίας και ήταν ο MVP του τελικού στον οποίο μάλιστα είχε σημειώσει τρία γκολ.
Ο Πελέ δεν πήρε μέρος στο τρίτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του. Ο Εμπαπέ στο τρίτο που παίρνει μέρος καταπλήσσει. Τώρα που το σκέφτομαι ο σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης δεν ανταγωνίζεται μόνο τον Μέσι αλλά και τον Πελέ.
Αν μάλιστα ο Ντεσάν αποφασίσει να τον χρησιμοποιεί στα αριστερά φέρνοντας τον Ντεμπελέ στο κέντρο της γαλλικής επίθεσης, ώστε αυτός να παίζει όπως στην Παρί Σεν Ζερμέν, κάτι μου λέει ότι ο Εμπαπέ θα γίνει ακόμα περισσότερο αποτελεσματικός. Οταν φεύγει από τα αριστερά με την μπάλα στα πόδια όχι απλώς δεν τον σταματούν, αλλά όπως συνέβη στο ματς με τη Σουηδία παραμερίζουν και να περάσει από τον τρόμο που τους προκαλεί.
Αντιμετώπιση
Απόψε είναι στο πρόγραμμα το ματς της Πορτογαλίας με την Κροατία. Στο οποίο θα πάρουν μέρος δύο βετεράνοι με τρομερή βαρύτητα αλλά και κάπως διαφορετική αντιμετώπιση. Αναφέρομαι στον Κριστιάνο Ρονάλντο και φυσικά στον Λούκα Μόντριτς.
Η ιστορία των δύο είναι όμοια σε ό,τι έχει να κάνει με την αντιμετώπιση που έχουν οι δύο στις χώρες τους. Και στην Κροατία δεν γίνεται καμία συζήτηση για τον Μόντριτς όπως και στην Πορτογαλία δεν γίνεται καμία συζήτηση για τον Ρονάλντο – ειδικά όταν η ομάδα κερδίζει, όπως είπε και ο ίδιος. Δεν ισχύει το ίδιο και για τον υπόλοιπο κόσμο όμως. Ο υπόλοιπος κόσμος συζητά πολύ τον Ρονάλντο – και συχνά περιφρονητικά. Οχι όμως και τον Μόντριτς.
Μόντριτς
Και τα χρόνια του Μόντριτς φαίνονται και σαφώς μέχρι τώρα η βοήθεια που έχει δώσει στην ομάδα του δεν υπήρξε πάντα μεγάλη. Οπως και ο Ρονάλντο κι αυτός έχει κάνει μόνο ένα αληθινά καλό παιχνίδι: αυτό με την Γκάνα.
Δεν ήταν καλός με την Αγγλία, όταν έγινε και αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο, και ήταν υποφερτός με τον Παναμά. Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στον Ρονάλντο και στον Μόντριτς. Οι Πορτογάλοι μπορεί να παίζουν για τον Ρονάλντο ώστε να τον κάνουν χρήσιμο: είναι ένας σέντερ φορ που περιμένει την μπάλα.
Οι Κροάτες δεν έχουν την ίδια δυνατότητα αξιοποίησης του Μόντριτς. Πρέπει αυτός να έχει εμπνεύσεις καθώς πάντοτε ήταν ο άνθρωπος που αξιοποιούσε τους επιθετικούς. Το ότι δεν μπορεί να το κάνει όπως κάποτε το έκανε, συγκινεί: του αναγνωρίζεται η προσπάθεια. Ενώ από τον Ρονάλντο όλοι περιμένουν γκολ γιατί αναγνωρίζουν την προσπάθεια που κάνουν οι άλλοι για αυτόν.
Ελπίδα
Δεν χωρά αμφιβολία πως απόψε από τη δική του απόδοση προφανώς θα κριθούν πολλά. Κατά τα άλλα η Κροατία εμφανίζεται σε μια καλή στιγμή για την Πορτογαλία – διότι η Πορτογαλία δεν είναι στα καλύτερά της. Τι θέλω να πω; Οταν κατέκτησαν οι Πορτογάλοι το Εuro του 2016 (τον μοναδικό τους μεγάλο τίτλο) το έκαναν όταν έπειτα από ένα μετριότατο ξεκίνημα στη φάση των ομίλων βρήκαν την πανίσχυρη τότε Κροατία και πήραν μια πρόκριση κόντρα στα προγνωστικά η οποία και άλλαξε όλο το μομέντουμ που είχαν στο τουρνουά. Νομίζω ότι ελπίζουν κάτι τέτοιο να συμβεί και σήμερα. Αλλά άλλο είναι η ελπίδα κι άλλο η ελπίδα να γίνει πραγματικότητα.
