Οι παλαιότεροι ποδοσφαιρόφιλοι, δεν μπορούν να ξεχάσουν μια από τις κορυφαίες ομάδες που εμφανίστηκε ποτέ στο παγκόσμιο στερέωμα, αλλά δεν πήρε ποτέ τίτλο. Ηταν η Βραζιλία του 1982, του «γιατρού» Σόκρατες, του μπαλαδόρου Ζίκο, του πληθωρικού Φαλκάο, του ηγετικού Ζούνιορ, του εκπληκτικού εξτρέμ της εποχής του Εντερ, του Τονίνιο Σερέζο.
Μια ομάδα χάρμα ιδέσθαι, που στα χέρια του Τέλε Σαντάνα είχε ένα και μόνο συγκεκριμένο μότο: «Το ποδόσφαιρο είναι χαρά και αυτό θα παίξουμε. Οσο για τα γκολ, θα βάζουμε πάντα περισσότερα από τον αντίπαλο»
Ναι, αυτή ήταν η χαρά του Jogo Bonito (όμορφο παιχνίδι) που είναι το ποδόσφαιρο και το εκφράζει η Βραζιλία, αλλά δυστυχώς ο ρεαλισμός και η σκοπιμότητα που έλειπαν από εκείνη την ομάδα στοίχισαν ακριβά σε εκείνο τον αγώνα με την Ιταλία του Πάολο Ρόσι που με τα πρώτα του γκολ σε εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο και μάλιστα με χατ τρικ, άφησε έξω τη Σελεσάο η οποία προκρινόταν στα ημιτελικά ακόμα και με ισοπαλία αλλά με το σκορ στο 2-2, αντί να αμυνθεί για να το κρατήσει έπαιζε φουλ επίθεση για να βάλει και άλλο γκολ!
Στο ίδιο Μουντιάλ είχε εμφανιστεί επίσης μια ακόμα εντυπωσιακή ομάδα που εξίσου δεν μπόρεσε να φτάσει στον τελικό χάνοντας στα πέναλτι από τους Δυτικογερμανούς σε έναν από τους καλύτερους ημιτελικούς όλων των εποχών (1-1, 3-3 στην παράταση και 5-4 στα πέναλτι για τη Δυτική Γερμανία).
Ο λόγος για την περίφημη Γαλλία του μαέστρου Πλατινί, του δεκαθλητή Τιγκανά, του Ζιρές, του Ροστό, του Ζεγκινί, του Αμορός. Μια ομάδα που επίσης είχε ποδοσφαιρική αφέλεια και δεν πρόσεξε τα νώτα της ακόμα και όταν προηγήθηκε με 3-1 στην παράταση των Δυτικογερμανών με αποτέλεσμα να ισοφαριστεί και να χάσει την πρόκριση στα πέναλτι.
Σε εκείνο το Μουντιάλ έπαιξαν στον τελικό οι δύο πιο κυνικές ομάδες η Ιταλία με τη Δυτική Γερμανία με καθαρό ποδοσφαιρικό ρεαλισμό, με πολύ δυνατά τάκλιν (δεν θα περνούσε και η μπάλα και το… όδι του αντιπάλου, μόνο το ένα από τα δύο) με τον Μπρίγκελ και τον Τζεντίλε να είναι οι κύριοι εκφραστές των ομάδων τους.
Ιταλία και Γερμανία είναι τώρα σπίτι τους (η πρώτη δεν πήγε καν στα τελικά) ενώ η Γαλλία και η Βραζιλία παρουσιάζουν δύο ομάδες, ιδιαίτερα η πρώτη, με πλούσιο ατομικό ταλέντο που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα κάθε αγώνα με 1-2 προσωπικές ενέργειες αλλά την ίδια ώρα έχουν και τον απαιτούμενο ρεαλισμό. Θα αρκέσουν αυτά για να φτάσουν μέχρι το τέλος και να τις δούμε αντίπαλες στον τελικό ή θα έχουν την τύχη των προκατόχων τους του 1982;
