Ανεξάρτητα από το πώς θα ολοκληρωθεί το πράγμα, διανύουμε την περίοδο της ευτυχίας του Αλέξη Τσίπρα. Θα έλεγα ότι ράβει κουστούμι για τη μεγάλη του επιστροφή, αν δεν ήμουν βέβαιος ότι λόγω του έρωτά του με την περίφημη καρέκλα, κουστούμια έχει πολλά. Αν ήμουν στη θέση του, δεν θα ήμουν ευτυχισμένος μόνο από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις (άλλωστε αυτές ήταν καλές και το 2019 και το 2023…) αλλά από το γεγονός ότι έχω καταφέρει έπειτα από χρόνια να λέω ό,τι θέλω χωρίς αντίλογο· και με τη βεβαιότητα ότι απευθύνομαι σε έναν κόσμο που με έχει ανάγκη γιατί άλλον στην Κεντροαριστερά δεν βρίσκει.
Θα φέρω ένα παράδειγμα. Τον άκουσα πριν από λίγες μέρες να μιλάει για την ανάγκη μιας πιο δίκαιης φορολογίας, λέγοντας πως το πρόβλημα της Ελλάδας θα λυνόταν, αν αύριο μια κυβέρνηση φορολογούσε σοβαρά (μην πω άγρια…) το 1% των πολιτών που είναι πάμπλουτοι. «Δεν μπορεί το 99% να χρηματοδοτεί διαρκώς τα προνόμια του 1%. Σε αυτό το 1%, ανήκουν οι πιο πλούσιοι Ελληνες, αυτοί που κατέχουν το 30% του πλούτου στη χώρα μας. Σε αυτό το 1% ανήκουν και οι ιδιοκτήτες των πιο κερδοφόρων επιχειρήσεων, που έχουν πάνω από το 80% της επιχειρηματικής κερδοφορίας στη χώρα μας» είπε. Υπάρχουν στοιχεία για όλα αυτά; Πολύ αμφιβάλλω.
Ομως το θέμα δεν είναι ο Τσίπρας που αποφάσισε να γίνει κάτι σαν τον Ρομπέν των Δασών που θα τα παίρνει από τους πλούσιους και θα τα δίνει στους φτωχούς· παλιά έπαιζε τον Ζορό που θα καλούσε σε μονομαχία τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε – αυτός είναι ο Τσίπρας. Το εντυπωσιακό είναι πως κανείς από τους άλλους δεν τον ρώτησε γιατί στα χρόνια που κυβέρνησε αυτό το 1% δεν το ακούμπησε, αφού η λύση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας ήταν τόσο απλή; Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι του επιτρέπουν να τα λέει αυτά χωρίς να τον ρωτάνε τι τις ήθελε τις διαπραγματεύσεις και το δημοψήφισμα – φυσικά και το περίφημο τρίτο μνημόνιο – όταν είχε τέτοια λύση, απλή κι εύκολη.
Δεν χρειάζονται δημοσκοπήσεις, για να καταλάβει κανείς ότι το περίφημο rebranding είναι λαϊκισμός σε συσκευασία δώρου – ένα hangover χωρίς μεθύσι. Εχει πιο πολύ ενδιαφέρον τι κάνουν οι άλλοι. Η ΝΔ βρήκε στο πρόσωπο του Τσίπρα τον μπαμπούλα που έψαχνε, για να τρομάξουν όσοι την ψήφισαν κάποτε, για να φύγει. Αν θυμηθούν πόσο έτρεμαν, όταν έφτανε το εκκαθαριστικό της Εφορίας, θα το κάνουν. Ο Τσίπρας είναι ένας βολικός αντίπαλος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όχι γιατί τον έχει κερδίσει έναν σωρό φορές, αλλά γιατί του επιτρέπει να απευθυνθεί σε όποιον τον έχει ψηφίσει δύο φορές στη σειρά, θυμίζοντάς του τι τον περιμένει, αν δεν τον ξαναψηφίσει. Αλλά το ΠΑΣΟΚ; Τι έχει πάθει το ΠΑΣΟΚ και περιμένει τον Τσίπρα, για να του παραδώσει τα κλειδιά της Κεντροαριστεράς, δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Οσο βολικός είναι ο Τσίπρας για τον Μητσοτάκη, άλλο τόσο θα ‘πρεπε να είναι και για τον Νίκο Ανδρουλάκη· που χρειαζόταν απλά να θυμίζει τι έκανε και τι δεν έκανε ο Τσίπρας στη διακυβέρνησή του και πόσο τελικά αυτή στοίχισε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να επισημαίνεις ότι και το 2012-15 η πορεία του Τσίπρα ήταν η ίδια: μιλούσε για εύκολες λύσεις και έφερε μνημόνια, ευαγγελιζόταν την Αριστερά κι έφερε τον Πάνο τον Καμμένο. Αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν μιλάει. Και είναι θέμα χρόνου ο Τσίπρας, που μιλάει χωρίς κανέναν αντίλογο, να το καταπιεί…
