Πριν από μέρες, με αφορμή τις εξελίξεις στα Προσφυγικά, έγραφα ότι το συντεταγμένο κράτος συνήθως «δεν συγκρούεται εγκαίρως και τρέχει όταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο να μη συμβεί κανένα ατύχημα» (24/6/2026). Ο,τι συνέβη με τα Προσφυγικά, που αφέθηκαν στο έλεος και των καταληψιών, συμβαίνει και με την οργάνωση Ρουβίκωνας, μια ομάδα αναρχικών που ξεκίνησαν ως καταληψίες ακινήτων και πλέον, σε αλλεπάλληλες πράξεις συμβολικής αυτοδικίας, επιβάλλουν τη δική τους «λαϊκή δικαιοσύνη» ερήμην των θεσμών. Ηταν εξαρχής μια οργάνωση που αντιμετωπίστηκε με μεγάλη ανοχή. Στις 26 Ιουλίου 2017, λέρωσαν με κόκκινες μπογιές το προαύλιο της Βουλής και συνελήφθησαν. Αλλά ο τότε πρόεδρός της, Νίκος Βούτσης, χαϊδολογώντας τους, ζήτησε από τα περιπολικά που τους είχαν συλλάβει να μην τους πάνε στην αστυνομία, αλλά να τους αφήσουν ελεύθερους!
Υποτίθεται ότι αυτό θα τελείωνε, αν νικούσε στις επόμενες εκλογές η ΝΔ· ήταν στις δεσμεύσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ωστόσο επτά χρόνια μετά, ο Ρουβίκωνας συνεχίζει να διαθέτει τη δική του κατάληψη στα Εξάρχεια, ενώ τα τελευταία χρόνια στρατολογεί μέλη σε όλη την Ελλάδα, σε πανεπιστήμια και εκτός πανεπιστημίων. Η μαζικοποίηση της οργάνωσης, που σιωπηλά αποκτά την εμβέλεια κινήματος με πανελλαδική δράση, σε ορισμένες περιπτώσεις γίνεται με ανοιχτές δημοσιεύσεις, ενώ οι υποψήφιοι στρατολογούμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με το δημοσιευμένο κινητό τηλέφωνο των στρατολόγων τους. Μια οργάνωση που περιφρονεί το κράτος και τα μέλη της αυτοδιοικούν με συμβολικές επιθέσεις εναντίον στόχων τους οποίους αντιπαθούν πολιτικά, κλιμακώνει τη δράση της ουσιαστικά ανενόχλητη, έχοντας εξασφαλίσει μια παράξενη ανοχή και από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη.
Η οργάνωση αυτή μάλιστα, τελευταία διευρύνει το ρεπερτόριο των παρεμβάσεών της. Επιτίθεται πλέον εναντίον προσώπων που έχουν κατηγορηθεί για άτυπες ή παράνομες πράξεις (π.χ. εναντίον γιατρών που κατηγορήθηκαν ότι πήραν φακελάκι), λειτουργώντας σαν μια επικοινωνιακή ΟΠΛΑ ή 17 Νοέμβρη της εποχής μας: καταγράφουν και δημοσιεύουν αυτές τις επιθέσεις προβάλλοντας τη ρητορική τους.
Πιθανόν να ήμουν ο μόνος που, σε αυτές τις πρακτικές, έβλεπα μίμηση της Χρυσής Αυγής. Ο ρητορικός ριζοσπαστισμός, το στυλάκι, ο μανιχαϊστικός λόγος, ακόμα και οι στολές και οι σχηματισμοί των ομάδων κρούσης που περήφανα φωτογραφίζονται και αναρτούν τις εικόνες στα σόσιαλ μίντια θυμίζουν ιδιαίτερα την καταδικασμένη εγκληματική συμμορία.
Πριν από καιρό, κλιμάκιο του Ρουβίκωνα κυνηγούσε Εβραίους (συγγνώμη: «σιωνιστές») στο Μοναστηράκι. Προχθές, με τον ίδιο τρόμο, θεσσαλονικιώτικες ομάδες κρούσης, με μαύρα μπλουζάκια που έφεραν τη σημαία της Χαμάς, έψαχναν να βρουν Εβραίους στη Θεσσαλονίκη. Στην πόλη των φαντασμάτων του εβραϊσμού, στην πόλη η εβραϊκή κοινότητα της οποίας σχεδόν εξοντώθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα, οι Ρουβίκωνες οργάνωσαν πογκρόμ ψάχνοντας Εβραίους (συγγνώμη: «σιωνιστές»), ως απάντηση στον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ απάντησε στη βάρβαρη επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023.
Εχω πολλές φορές γράψει για τον αριστερό αντισημιτισμό. Κάποιοι με θεωρείτε υπερβολικό, πιστεύετε ότι πρόκειται για μια εύλογη πολιτική στάση που εικάζετε ότι αρχίζει και τελειώνει με κάποια συνθήματα και με συμβολικές παραστάσεις διαμαρτυρίας. Ορίστε όμως, που η στοχοποίηση μιας εθνοθρησκευτικής καταγωγής και των ανθρώπων που τη φέρουν δεν είναι ένα αθώο ρητορικό παιχνίδι.
Είναι κατά μίμηση των ναζιστικών πογκρόμ – έστω κι αν αυτοί που τα οργανώνουν δεν είναι ναζί· τους μοιάζουν. Και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, κι η κυβέρνηση, ως συνήθως τους έχουν επιτρέψει να κυκλοφορούν ασύδοτοι – κι ήδη είναι αργά να τους αντιμετωπίσουν.
Μηδέν από μηδέν, μηδέν
Προσπάθησα να περιγράψω το πολιτικό στίγμα και τα επιτεύγματα της Θεοδώρας Τζάκρη. Δεν μπόρεσα όμως να βρω νόημα πέραν της προσωπικής της κοινοβουλευτικής παρουσίας. Τη θυμάμαι με παπούτσια λουμπουτέν, ως νέο ταλέντο, στους μακρούς διαδρόμους του υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης με το οποίο την είχε ανταμείψει ο Γιώργος Παπανδρέου. Υστερα, ανακάλυψε το αντιμνημόνιο και άρχισε να φτιάχνει προφίλ διαφωνούντος στο ΠΑΣΟΚ, ενώ το 2013 υπερψήφισε πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον της κυβέρνησης Σαμαρά (στην οποία το ΠΑΣΟΚ συνέπραττε), διαγράφτηκε και κατέβηκε υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ. Υστερα πήγε με τον Κασσελάκη, έφτασε μέχρι και αντιπρόεδρός του – ώσπου χθες τον παράτησε. Δεν μπορεί έστω να τη στείλει ξανά στη Βουλή, ο ανεπρόκοπος.
Ριζοσπάστρια στα λόγια, είναι η μόνη αντιμνημονιακή που κατάφερε να ψηφίσει και τα τρία μνημόνια – και του Γιώργου Παπανδρέου, και του Σαμαρά, και του Τσίπρα. Συριζοποιήθηκε όμως γρήγορα, με αποτέλεσμα όλα αυτά να μην έχουν σημασία. Στην Αριστερά σε καθαγιάζει αποκλειστικά η παρουσία σου. Εξάντλησε βέβαια, όλα τα δυνατά κόμματα εκεί, οπότε έγραψε μια ηρωική παρλάτα, για να σκηνοθετήσει μια ηρωική έξοδο, με στόχο τη μεταγραφή στο ΠΑΣΟΚ. Την περιμένει ο Νίκος Ανδρουλάκης να κλείσει τον κύκλο της, με μια στροφή 180 μοιρών. Μηδέν από μηδέν, μηδέν.
