Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως έξυπνη κίνηση ή στρατηγική επιλογή κοινού οφέλους. Η ιδανική περιγραφή στην τρέχουσα ορολογία είναι win-win και αφορά στην έξυπνη απόφαση των μεγάλων ορχηστρών στις Ηνωμένες Πολιτείες να εντάξουν στο ρεπερτόριό τους κινηματογραφικά soundtrack δίπλα στα αριστουργήματα του Μότσαρτ, του Μπετόβεν ή του Μάλερ. Και είναι σίγουρα μια βιαστική εκτίμηση αν κάποιος αντιληφθεί την πρωτοβουλία αυτή ως υποχώρηση αφού στην ουσία πρόκειται για μια πρακτική που θα ενισχύσει τις εισπράξεις και θα διευρύνει το κοινό στις αίθουσες συναυλιών. Στην ουσία πρόκειται για ευέλικτη κίνηση από τη βιομηχανία της κλασικής μουσικής η οποία αναζητούσε τρόπους για να απαντήσει στις οικονομικές προκλήσεις. Και τα live soundracks έχουν την απλή αλλά δυνατή λύση: η ταινία προβάλλεται σε γιγαντοοθόνη και η ορχήστρα παίζει ζωντανά μουσική.
Οι αριθμοί κρατούν τα αδιάψευστα στοιχεία αυτής της κίνησης: Στην ορχήστρα της Μινεσότα το 36% των θεατών στις κινηματογραφικές συναυλίες μπήκε σε αίθουσα συμφωνικης ορχήστρας για πρώτη φορά. Υπάρχει μια ακόμη πιο εντυπωσιακή πτυχή: το 38% των νέων αυτών θεατών επιστρέφει στις αίθουσες αγοράζοντας πακέτα εισιτηρίων και για κλασικά προγράμματα. Αυτό και αν θεωρείται νίκη.
Τα καλά νέα αποτυπώνονται και σε άλλες αμερικανικές ορχήστρες όπως στην Συμφωνική του Πίτσμπουργκ η οποία σχεδόν διπλασίασε αυτές τις παραγωγές, αφού σύμφωνα με τα μετρήσιμα αποτελέσματα που έχει στα χέρια της η διοίκηση, τις χαρακτηρίζει ως την «ταχύτερα αναπτυσσόμενη σειρά» της. Η μαέστρος Σάρα Χικς ενισχύει αυτή την πλευρά λέγοντας πως η ουσία είναι ότι πρόκειται για μια πηγή εσόδων που ταυτόχρονα επιτυγχάνει την αέναη αγωνία των ορχηστρών που δεν είναι άλλη από το να φέρουν στις αίθουσες τους νέους.
Εμβληματικά σάουντρακ
Φυσικά δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο αφού η σύνδεση της μεγάλης οθόνης με τη συμφωνική μουσική έχει βαθιές ρίζες. Οι σπουδαίοι συνθέτες αντιμετώπιζαν το σινεμά ως έναν απέραντο καμβα: από τον Σεργκέι Προκόφιεφ ο οποίος συνέθεσε μουσική για την ταινία του Σεργκέι Αϊζενστάιν «Αλέξανδρος Νιέφσκι» μέχρι τους θρύλους του Χόλιγουντ Φραντς Γουάξμαν και Εριχ Κόρνγκολντ. Και πώς μπορεί να ξεχάσει κανείς τα εμβληματικά σάουντρακ που έχει συνθέσει ο Τζον Γουίλιαμς για μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα και δημοφιλή μουσικά θέματα στην ιστορία του κινηματογράφου, ανάμεσα στα οποία είναι τα μουσικά θέματα ταινιών όπως «Τα σαγόνια του καρχαρία», «Ο πόλεμος των άστρων», «Σούπερμαν», «Ιντιάνα Τζόουνς», «Ε.Τ. ο εξωγήινος», «Επτά χρόνια στο Θιβέτ», «Τζουράσικ Παρκ» και οι τρεις πρώτες ταινίες του Χάρι Πότερ.
Τα live soundrack δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση για τους μουσικούς των ορχηστρών, αφού απαιτείται χειρουργική ακρίβεια και τρομερή αντοχή. Οπως λέει ο Τζέικομπ Τζόις, διευθυντής ορχήστρας στο Πίτσμπουργκ «δεν υπάρχει κανένα περιθώριο λάθους». Ο 28χρονος τρομπονίστας Μπεν Ντέτελμπακ υπογραμμίζει και μια άλλη ενδιαφέρουσα πλευρά: «Οι μισοί σολίστ χάλκινων πνευστών στον κόσμο αποφάσισαν να παίξουν τρομπέτα ή κόρνο επειδή άκουσαν το σάουντρακ του Star Wars».
