Στις 6 Ιουνίου (κάθε χρόνο, σημειωτέον…) είναι η επέτειος της απόβασης των Συμμάχων στη Νορμανδία το 1944. Η απόβαση ήταν ένα στρατιωτικό επίτευγμα, αξεπέραστο ως προς το μέγεθός του και τη δυσκολία του μέχρι σήμερα, το οποίο σήμανε την αρχή του τέλους για το Γ’ Ράιχ του Χίτλερ. Εξ αυτού του λόγου μαζεύονται κάθε χρόνο οι εκπρόσωποι των συμμαχικών δυνάμεων, ακόμη και σε επίπεδο αρχηγού κράτους, για να τιμήσουν την επέτειο.
Να το κάνω λιανά αυτό για να μη μένουν σκιές, που ευνοούν τις παρανοήσεις: στη Νορμανδία, την απόβαση την έκαναν οι καλοί (Αμερικανοί, Βρετανοί, Γάλλοι, Καναδοί κ.ά.), ενώ την ακτή κατείχαν οι κακοί (Γερμανοί). Αυτοί οι κακοί είχαν αρχηγό τον Χίτλερ και ήταν πάρα, μα πάρα πολύ κακοί! Η απόβαση έγινε λοιπόν για να απελευθερωθούν οι ευρωπαϊκές χώρες από τους κακούς. Παιδιά, είμαστε εντάξει; Παρακολουθούμε; Κατανοητά όλα ως εδώ; Ας το επαναλάβω λοιπόν μια τελευταία φορά για το εμπεδώσουμε: οι καλοί ήταν στα αποβατικά, οι κακοί ήταν στα οχυρά της ακτής.
Τότε γιατί ο αμερικανός υπουργός Αμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, στην ομιλία του το περασμένο Σάββατο στη Νορμανδία, παραλλήλισε την απόβαση των Συμμάχων με το μεταναστευτικό ρεύμα που φτάνει σήμερα στις ακτές της Ευρώπης, κυρίως από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή; Η μόνη σχέση που μπορεί να υπάρχει σε αυτά τα δύο άσχετα μεταξύ τους πράγματα είναι ότι και στα δύο έχουμε πλεούμενα: στη μεν Νορμανδία έναν ολόκληρο στόλο από σχεδόν 6.500 πλοία κάθε τύπου, στο δε μεταναστευτικό τα ταχύπλοα με τα οποία συνήθως μεταφέρονται οι μετανάστες.
Η αναλογία Νορμανδίας και μεταναστευτικού είναι άτοπη και ιδίως βάσει της δικής του λογικής, που βάζει τους μετανάστες στη θέση του επιτιθέμενου. Οταν ο Χέγκσεθ διερωτάται «πώς οι ευρωπαϊκές χώρες επιτρέπουν σήμερα να δέχονται εισβολή οι ακτές τους», είναι σαν να μιλάει ο βλαξ από την πλευρά των Γερμανών στα πολυβολεία! Ας του πει κάποιος λοιπόν – αν τολμά φυσικά, γιατί είναι και ζοχάδας εκτός από υστερικός – ότι οι δικοί του συμπατριώτες ήταν στις βάρκες, στα αποβατικά δηλαδή, στις 6 Ιουνίου του 1944. Εντάξει; Δεν ήταν οι Αμερικανοί που υπερασπίζονταν την ακτή της Νορμανδίας από την απόβαση. Ανάποδα ήταν.
Ο Ρόμπερτ Μακναμάρα, υπουργός Αμυνας του Κένεντι και του Τζόνσον, είχε τη φήμη του εξυπνότερου ανθρώπου που είχε περάσει ποτέ από στην Ουάσιγκτον. Δεν ήταν, φυσικά. Αν ήταν, δεν θα είχε σκαρφιστεί την ιδιοφυή ιδέα για τη στράτευση των οριακής νοημοσύνης ατόμων, για τις ανάγκες του πολέμου στο Βιετνάμ (έμειναν στην Ιστορία ως «McNamara’s Morons»). Εν πάση περιπτώσει, η ευφυΐα που έλαμψε στο Χάρβαρντ και αργότερα στα διοικητικά συμβούλια τραπεζών, δεν προστάτευσε τον Μακναμάρα από τα καταστροφικά λάθη για τα οποία ευθύνεται στην υπόθεση του πολέμου στο Βιετνάμ. Η φήμη του ποτέ δεν ανέκαμψε. Τα πρωτεία του Χέγκσεθ, ωστόσο, δεν μπορούν να αμφισβητηθούν! Για τη θέση του πιο έξυπνου, είναι πολλοί εκείνοι που διαγκωνίζονται. Η θέση του πιο ηλίθιου, όμως, είναι δική του, με όλους τους άλλους να ακολουθούν από τεράστια απόσταση. Τέλος, αν πράγματι ισχύει ότι, αφότου έγινε υπουργός στην κυβέρνηση του Τραμπ, σταμάτησε να πίνει, κακώς. Να ξαναρχίσει επειγόντως. Διαφορά δεν πρόκειται να κάνει έτσι κι αλλιώς και, οπωσδήποτε, μεθυσμένος θα έχει περισσότερη πλάκα…
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
Είναι φανερό ότι ο Τραμπ διαπραγματεύεται από μειονεκτική θέση την κατάπαυση του πυρός στον Περσικό. Οι Ιρανοί έχουν το πάνω χέρι, λόγω των Στενών του Φάκιν, ο δε Τραμπ επείγεται να κλείσει το θέμα, χωρίς μεγαλύτερο εξευτελισμό από αυτόν που έχει ήδη υποστεί το κύρος των ΗΠΑ. Εχω μια πρόταση διαφυγής από το αδιέξοδο. Υπογράφει όπως όπως μια συμφωνία κατάπαυσης με το Ιράν, ας είναι και δυσμενής για τους Αμερικανούς, μετά τρέχει αμέσως στη Νορβηγική Ακαδημία και τους δηλώνει ότι αυτός, με σκληρή προσπάθεια και αυτοθυσία, σταμάτησε έναν τόσο τρομερό πόλεμο – σαν τον παιδάκι, δηλαδή, που σκότωσε τους γονείς του για να πάει εκδρομή με το ορφανοτροφείο. Ετσι θα έχει χάσει έναν πόλεμο, ίσως όμως κερδίσει ένα Νόμπελ! Και αυτό για τον ίδιο μετράει πολύ περισσότερο. Είναι άνθρωπος της ειρήνης, όπως βλέπουμε…
