Η τραγωδία των Τεμπών πέραν των αυτονόητων ευθυνών – πολιτικών και επιχειρησιακών – που οφείλουν να αποδοθούν σε όλο τους το εύρος, έχει μία σειρά γκρίζων ζωνών την ώρα που εξελίχθηκε και οι οποίες δεν αφήνουν χώρο ούτε για λαϊκισμούς ούτε για πολιτικολογίες. Η εν εξελίξει διεξαγωγή της δίκης δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται θύμα τακτικισμών, νομικισμών, μικροπολιτικών παιχνιδιών και μιας στρατηγικής που θέλει στην πραγματικότητα την ηθική και φυσική εξόντωση των συγγενών των θυμάτων.
Οταν λέμε πως η δίκη πρέπει να είναι δίκαιη (τι πλεονασμός!) και επί της ουσίας να φτάσει στον πυρήνα των ευθυνών δεν είναι ένα στερεότυπο που απλώς αναπαράγουμε στα ΜΜΕ. Σήμερα στη χώρα, στο επίπεδο των θεσμών και με κύρια ευθύνη της εκτελεστικής εξουσίας, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα και οδηγούν σε μία εξατομίκευση και σε μια καθολική αμφισβήτηση του τρόπου που απονέμεται η δικαιοσύνη.
Αυτό δεν έχει να κάνει απλώς με την ταχύτητα των δικών, έχει να κάνει με τις ποινές, έχει να κάνει και με την ασυλία την οποία φαίνεται πως απολαμβάνουν αδικήματα λευκού κολάρου. Σε όλα αυτά αν προστεθεί μία προβληματική δίκη που απλώς θα εξοντώνει τους συγγενείς των θυμάτων ή θα πηγαινοφέρνει τους δημοσιογράφους στη Λάρισα και θα καταλήγει σε μία μικροπολιτική διαμάχη στα κανάλια, το πρόβλημα θα γιγαντωθεί κι άλλο. Και δεν είναι μόνο ανθρωπιστικό το θέμα. Δηλαδή δεν αφορά μόνον τους ανθρώπους που έχασαν τους συγγενείς τους στην τραγωδία των Τεμπών.
Η ασφαλής μεταφορά των πολιτών είναι ένα δημοκρατικό και αυτονόητο δικαίωμα. Οι δημόσιες συγκοινωνίες και η ασφάλειά τους θα έπρεπε να αποτελούν μέρος του δημόσιου πλούτου και δεν γίνεται πίσω από την τραγωδία αυτή να συγκαλύπτονται και να συσκοτίζονται παράγωγα προβλήματα και ερωτήματα, όπως για παράδειγμα το τι συνέβη με το μπάζωμα, ποιος είχε την ευθύνη την τραγική ώρα και βέβαια το συνολικό ζήτημα της κρατικής σύμβασης.
Μέσα από τα Τέμπη περνάει ένα μεγάλο μέρος της δημοκρατίας και της ποιότητάς της. Το πρόβλημα δεν είναι απλά οικονομίστικο σήμερα για τη χώρα. Το πόσα λεφτά θα δοθούν και σε ποιους, τι επιδοτήσεις ή τι επιδόματα και τι βοήθειες θα κατανεμηθούν. Αν δεν έχεις ποιότητα στους θεσμούς η κοινωνία γρήγορα χάνει ένα μεγάλο μέρος της συνοχής της. Η δίκη των Τεμπών δεν είναι μέρος ενός μαζικού θεάματος ή μιας χορογραφίας νομικών.
Είναι μεγάλο το στοίχημα να αποδείξουμε πως η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία και ώριμη είναι και έχει κάνει κατακτημένα βήματα παρά τα προβλήματα και τις ανισότητες που προφανώς υπάρχουν. Η πρώτη που πρέπει να το κατανοήσει και μάλλον δεν το έχει είναι η κυβέρνηση και το υπουργείο Δικαιοσύνης. Για παράδειγμα τα χαρακτηριστικά της δίκης, η αίθουσα, η διάταξη και ο τρόπος που πρέπει να καλύπτεται δημόσια από τα ΜΜΕ είναι ορισμένες μόνον παράμετροι μιας σοβαρότητας και μιας ισονομίας.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Αποφάσεις
Θα έχει κόμμα μέχρι τη ΔΕΘ. Και θα έχει ολοκληρώσει μεγάλο μέρος του σχεδιασμού του. Στη Λαμία και στην παρουσίαση της «Ιθάκης» του, έκανε ένα βήμα και προέβλεψε πως ο Μητσοτάκης θα έχει αντίπαλο. Ο Αλέξης Τσίπρας το πάει προσεκτικά. Πώς το λένε οι παλιοί; Αν έχεις καεί στον χυλό…. Σίγουρα, η δική του κινητικότητα θα επενεργήσει σε σειρά χώρων. Και σήμερα ζούμε τα προπλάσματα αυτού με δηλώσεις και υπαινιγμούς για αυτοδιάλυση σχηματισμών ή μη. Το ερώτημα είναι αν η στρατηγική του θέλει ένα καθαρό κόμμα και μια εξορισμένη bad bank.
#Hashtag: Ποιότητες
Να που οι πρόωρες εκλογές είναι στο τραπέζι, όσο κι αν τις εξορκίζουν διάφοροι. Γιατί πολλοί ξεχνούν πως ζούμε σε μια εποχή όπου δεν καθορίζονται όλα στο εσωτερικό αλλά και επίσης πως τρέχουν εξελίξεις συχνά πάνω από τις εντόπιες πολιτικές δυνάμεις. Το παραπάνω δεν είναι συνωμοσιολογία αλλά σκληρή αλήθεια για όποιον νομίζει πως τα γεγονότα είναι πάντα γραμμικά ή πως τα θέματα σπρώχνονται κάτω από το χαλί στο όνομα της διακυβέρνησης της χώρας. Σήμερα δεν αρκούν καν οι παροχές ή οι αποσπασματικές επιδοτήσεις που ακούμε και βλέπουμε. Το μείζον θέμα της χώρας είναι η ποιότητα της Δημοκρατίας, οι θεσμοί, η Δικαιοσύνη.
