Αν αληθεύουν αυτά που κυκλοφορούν στην πιάτσα, σχετικά με τη νέα δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τότε… Χαίρετε! Αν μιλάμε πράγματι για 11 εν ενεργεία βουλευτές, εκ των οποίων ορισμένοι είναι σήμερα υπουργοί, συν άλλους πέντε, οι οποίοι σήμερα δεν είναι βουλευτές (ήταν όμως κατά την ερευνηθείσα περίοδο), συν επιπλέον έναν πρώην υπουργό και μία πρώην υφυπουργό, τότε ουαί κι αλίμονο. Η διατύπωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, ότι η νέα δικογραφία συνιστά «σοβαρή εξέλιξη», δεν είναι παρά σχήμα λιτότητας.
Μιλάμε για καταστροφική εξέλιξη, της οποίας τις συνέπειες ακόμη είναι δύσκολο να υποθέσουμε, χωρίς να έχουμε την πλήρη εικόνα της κατάστασης. Αν, πάντως, οι κατηγορίες είναι σοβαρές και ο αριθμός των εμπλεκομένων είναι αυτός που ακούγεται, τότε το σκάνδαλο της λεηλασίας ευρωπαϊκών πόρων, που κανονικά προορίζονται για τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής, κατοχυρώνεται οριστικώς και αμετακλήτως στη ΝΔ. Η κυβέρνηση χρεώνεται τον διασυρμό της χώρας στην Ευρώπη και, δυστυχώς, υπονομεύεται έτσι και το βασικό επίτευγμά της, δηλαδή ότι αποκατέστησε την αξιοπρέπεια της χώρας στο εξωτερικό, μετά τον εξευτελισμό των «Greek statistics». Πολύ φοβάμαι μάλιστα ότι έχουμε την επιστροφή των «Greek statistics» σε νέα μορφή, όταν λ.χ. εμφανίζεται ένας νομός της Κρήτης να έχει 5-6 εκατομμύρια αιγοπρόβατα. Οι πλαστές στατιστικές εξυπηρετούσαν στην άντληση δανεισμού από το εξωτερικό, όπως ακριβώς οι πλαστές δηλώσεις εξασφάλιζαν ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Μας ξαναπιάνουν, λοιπόν, να κλέβουμε. Και επειδή η ξεφτίλα πάει στη χώρα συνολικά, η ευθύνη χρεώνεται εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση, ανεξαρτήτως του αν είχε γνώση της απάτης ή όχι.
Ολο αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση πέφτει αύριο, μεθαύριο ή ότι επισπεύδονται οι εκλογές. Μπορεί, αντιθέτως, να είναι και λόγος για να γαντζωθεί στη θέση της. Οσο δεν ξέρουμε πόσο σοβαρή είναι η «σοβαρή εξέλιξη», είναι μάταιο ακόμη και να φανταζόμαστε. Το μόνο βέβαιο, κατά την εκτίμησή μου, είναι ότι γίνεται πια ακόμη δυσκολότερο το δίλημμα «σταθερότητα ή χάος». Υπό άλλες συνθήκες, αν υπήρχε δηλαδή σοβαρή αντιπολίτευση, δεν θα υφίστατο το δίλημμα. Θα έλεγες: «Να περάσει, παρακαλώ, ο επόμενος». Με τις υπάρχουσες συνθήκες, πώς να το πεις; Δεν υπάρχει επόμενος, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ετσι, όσοι ψηφοφόροι σταθμίζουν την κατάσταση και προκρίνουν τη σταθερότητα, μαζί με την ψήφο τους, θα πρέπει να καταπιούν την οργή τους, αλλά και την ντροπή τους (αν διαθέτουν ένα ελάχιστο κοινωνικής συνείδησης…). Κι αυτό δεν είναι τόσο εύκολο, ξέρετε, γιατί σε κανέναν δεν αρέσει να νιώθει κορόιδο. Το λέω, επειδή προσωπικά ως ψηφοφόρος κάπως έτσι νιώθω και δεν έχω αμφιβολία ότι υπάρχουν και πολλοί άλλοι ακόμη στη δική μου κατηγορία.
Επομένως, η γενική αβεβαιότητα για το μέλλον εντείνεται, μετά τη νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Και, τούτη τη φορά, δεν φταίει η αντιπολίτευση· φταίει η κυβέρνηση. Εκείνη ενισχύει τον παράγοντα της αβεβαιότητας, ο οποίος τώρα λειτουργεί εις βάρος της. Μέχρι πρότινος, την αβεβαιότητα την προκαλούσε η αντιπολίτευση με τις εξαλλότητές της και η αναπόφευκτη σύγκριση ευνοούσε την κυβέρνηση, διότι τόνιζε τη δική της σοβαρότητα. Αυτό σε έκανε να βάζεις σε δεύτερη ή τρίτη μοίρα τις αδυναμίες και τις αποτυχίες της. Τώρα είναι διαφορετικά. Ως εδώ, όμως, μπορώ να δω. Ας περιμένουμε να κάτσει η σκόνη, να φύγει και η καπνιά της έκρηξης, κι έπειτα θα εκτιμήσουμε τις ζημίες…
ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ
Καθυστέρησα να το αντιληφθώ, αυτό όμως δεν είναι λόγος για να το προσπεράσω. Εννοώ την πρόσφατη αναφορά του Αλέξη Καραμήτρου στην ομιλία που είχε κάνει ο Αρης Βελουχιώτης στη Λαμία. Διάβασε μάλιστα ο πρώην πρωθυπουργός ένα απόσπασμα που διάλεξε ο ίδιος, εκείνο στο οποίο ο ομιλητής αντιπαραβάλλει, από τη μια, το κεφάλαιο και, από την άλλη, την καλύβα με την πεζούλα. Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι ο κ. Καραμήτρος ανέσυρε το συγκεκριμένο απόσπασμα της ομιλίας, για τον λόγο ότι, κατά τη γνώμη του, εκφράζει αυτό που πάει ο ίδιος να μας λανσάρει ως «νέο πατριωτισμό». Το γεγονός ότι δεν κατάλαβε πόσο συντριπτική είναι η ειρωνεία εις βάρος του, όταν χρησιμοποιεί «τις καλύβες μας και τα πεζούλια μας» ως εικόνα του σύγχρονου και του νέου, εμείς που τον ακούμε αντιλαμβανόμαστε ότι παραμένει ιδεοληπτικός μέχρι βλακείας – με την καλή έννοια πάντα…
